Home » Ons verhaal

Ons verhaal

In 2012

Ik heb er nu dan drie, maar dat is eigenlijk nooit de bedoeling geweest. Is echt per ongeluk. Hoe kun je nou drie paarden hebben per ongeluk zou je denken, maar dat is makkelijker dan je denkt. Ik heb Nikita, mijn merrie van 18 al zo lang als ik mij kan heugen, maar ben ooit begonnen met een Haflinger. Mijn ouders wilde toen ik 14 was een pony voor me aanschaffen dus ze zijn naar de manege gegaan waar ik reed, daar stond er een en die is het ook geworden. Niet bedacht of ik meer pony’s wilde kijken, dat was ‘em. Maar ik ben erg ambitieus, altijd al geweest, en hij niet. Het is een grote lieverd en nog steeds mijn eerste liefde, maar ik wilde meer. Heb daarna een paar pony’s gehad, volgens dezelfde norm aangeschaft door mijn ouders, maar helaas bij een slechte handelaar. Binnen jaar tijd drie pony’s gehad, maar geen geluk. Daarna een leasepony, maar dat was ook geen succes. Die werd verkocht.

Een half jaar niet gereden, maar het ging weer kriebelen. Weer op zoek. Nu op mijn manier. Paps mee, want die vond het toch eigenlijk ook wel erg leuk. Veel paarden gezien, maar niet eentje die echt goed aansprak. Ik was op zoek naar een kleine dressuur merrie die al het een en ander kon. Ik kwam ergens voor een bepaald paard, een Ferro die geweldig liep maar er was niet eens een heel klein vonkje tussen ons, het was echt niets. Zegt die man, ik heb er nog wel eentje, niet moeders mooiste, maar daar moet je even doorheen kijken. Komt ie met Nikita aanzetten, 1.70m+, spring gefokt, net drie en heel lelijk geschoren. Ze is nu een goudvos, net een klompje goud in de zon, maar op dat moment muisgrijs. Mijn vader stond altijd heel wijs naar de papieren te kijken, moest van mij, maar hij snapt er natuurlijk geen zak van. Terwijl ik bij Nikita sta, roept hij me ineens met zo’n blik, en wijst op het papier. Ik natuurlijk kijken wat hij nou in hemelsnaam zou kunnen herkennen. Was Nikita dus net als ik op 1 april geboren, in het jaar dat ik mijn Haflinger kreeg. Ik ben erop gestapt, reed met haar weg en was het liefst nooit meer afgestapt. Heb voor de vorm de dagen daarna nog naar kleine dressuur merries gekeken, maar het had geen nut meer. LIEFDE! Dus heb haar gekocht. Dat is nu 15 jaar geleden.

We zijn allebei flinke eigenwijze persoonlijkheden, beide sterrenbeeld Ram en zij ook nog eens een twee kruinen paard, en dit heeft ook zeker wel eens gebotst. We hebben ruzie gehad, elkaar het bloed onder de nagels vandaan gehaald, totdat we allebei ouder en wijzer werden en elkaar begonnen te begrijpen. Wat heb ik een hoop van deze dame geleerd. Maar ook al hadden we ruzie gehad, we maakte het altijd weer goed en we waren er voor elkaar als de een de ander nodig had. Ze is nogal een kneusje en ik lapte haar altijd weer op, als ze weer eens wat had kwam ze naar me toe en liet ze zien wat ze had. Heb haar een keer zelfs op schoot gehad (600kg!) omdat ze een zere kogel had. Of samen in de stal met haar hoofd op mijn schoot slapen, omdat ze koliek had. Op wedstrijden waren we standaard in de bovenste regionen te vinden. Ik had er heel veel plezier in en zij hield ervan als mensen naar haar keken, echt vuurpaard. Perfecte combinatie.

Altijd lekker aan het trainen, maar toen ging ik afstuderen en zijn we ‘even’ gestopt met wedstrijden. Rond die tijd zijn er ook heel veel kwaaltjes de kop op gaan steken. Ze begon te hoesten tijdens het rijden, maar aangezien ze een peesblessure kreeg is ze een jaar op rust gegaan, toen dacht ik dat het hoesten ook weg was. Pees weer opgelapt, begon het hoesten weer. Maar ze liep ook kreupel, kwam vanuit haar rug, dus weer op rust en het hoesten verdween weer. Rug bleek een scoliose met gekanteld bekken te zijn, iedereen vond dat ik haar moest laten gaan. Wat moest zo’n enthousiaste ruiter nou met een paard wat niets kon? Dat hebben we dus uiteraard niet gedaan. Veel fysiotherapie, massage en de hele reutemeteut en mevrouw liep na een jaar weer. Inmiddels waren we dus al 5 jaar verder na de start van mijn afstuderen. In deze periode bedacht mijn moeder dat ze graag een veulen zou willen hebben, een Shetlander, om lekker mee te wandelen. Dus daar kwam ineens Isabella. Uitgekozen door mijn zusje, niet mijn keuze, maar wel grappig. Maar ik had Nikita waar ik me voornamelijk mee bezig hield, want die liep eindelijk weer!

Helaas begon ze toen weer te hoesten, daar verder mee gaan dokteren. Uiteindelijk in Utrecht uitgekomen, ze heeft een zware irritatie van haar diepere bronchiën. Om het makkelijk te zeggen, ze heeft astma. Alles omgegooid en aangepast voor haar, op haar rug en longen, nieuwe stal gezocht na 11,5 jaar en al onze vrienden daar achter gelaten. Maar het ging wel steeds beter met haar en daar deed ik het voor. Bella mee, want die hoorde inmiddels helemaal bij de familie. Inmiddels van mij, maar ik wilde haar ook niet weg doen. Een twee jarige onbeleerde Shetlander, ik vond het risico te groot dat ze god-mag-weten-waar terecht zou komen, dus ik nam me voor om haar eerst te beleren en daarna te verkopen. Hoppa, twee paarden.

Op mijn nieuwe stal verbeterde Nikita zo goed, dat ik ons voor de grap opgaf voor de onderlinge wedstrijd. Met de insteek, als het niet gaat, om wat voor reden dan ook, dan groet ik af en rij ik haar zonder nadenken weer de ring uit. We hebben zo’n heerlijke proef gereden, we genoten daar allebei weer onwijs van. We werden overweldigend eerste en hebben iedereen achter ons gelaten, ik ben met mijn lintje en beker naar buiten geslopen en heb daar eerst keihard staan te janken als een klein kind, zo trots, blij, verbaasd, alles bij elkaar. Daarna ben ik wat meer met Bella gaan doen, omdat ik haar eigenlijk nog steeds wilde verkopen. Ben haar klaar gaan maken voor de keuringen, heb eerst stamboek opname gedaan, daarna naar de keuring en hebben een tweede premie gehaald, een oranje lintje mocht ik haar opspelden. Die twee oranje lintjes hebben heel lang in mijn auto gelegen en zijn me heilig. Nu liggen ze netjes opgeborgen, maar kijk er nog graag naar.

Vanaf toen kwam de klik steeds meer met Bella, had ook minder om handen met Nikita, want die mocht niet meer voluit getraind worden, we waren inmiddels een recreatie combinatie geworden, waar ik geen enkel probleem mee had. We hadden lol met z’n drieën, we waren allemaal gelukkig, het was prima zo. Toen heb ik Bella laten dekken. En het idee om te verkopen compleet laten varen. Ze heeft nog wel even na de keuring te koop gestaan, daar heb ik heel veel reacties op gekregen, maar ik had iedereen aan de telefoon al afgekeurd en afgewimpeld. Er is 1 gezin geweest om bij haar te kijken en die vrouw was zo leuk. Ze zegt, wij zouden jouw pony graag kopen, want het is precies wat we zoeken, maar jij wilt haar helemaal niet kwijt. Toen heb ik haar weer uit de verkoop gehaald, die dame had helemaal gelijk. Nadat ze 2009 bij de keuring was geweest heb ik haar in het voorjaar van 2010 laten dekken. Ze was voorbeeldig bij de hengst en in één cyclus drachtig. Opgehaald en heel intens met haar dracht meegeleefd.

Nikita begon weer slechter te worden, maar als ik me heel slecht voelde, dan ging ik naar Bella en als ik dan haar lekkere dikke buik mocht knuffelen, voelde ik me al heel snel weer beter. We zaten middenin de onderzoeken en dergelijke van Nikita en het ging zo slecht met haar rond februari, maart dat ik zelf al eigenlijk de hoop op had gegeven, mijn bijltje lag op de grond. Mijn meisje, mijn alles, ik had het er echt heel erg moeilijk mee. Maar ik kon altijd bij Bella’s buik even wat energie ophalen. Tot Isabel op 3 april plotseling begon te bevallen, na 306dgn dracht en we na een hele pittige strijd gelukkig Bella nog wel hadden, maar het veulen had het niet overleefd. Hij was wel erg sterk, wilde niet gaan, dus we hebben zelfs nog de beslissing moeten maken om hem te laten gaan. Hij was in de buik niet in staat om te draaien, lag in een dubbele stuit, alleen zijn staartje in het geboorte kanaal en het was echt de ergste bevalling die je in alle boekjes terug vindt. Ik weet nog delen, maar was vooral in een roes. Kan me nog wel herinneren dat ik daar met Isabel zat/ lag, veulen er net uit, dierenarts veulen aan het reanimeren, Bella die stopt met ademhalen en dan de paniek bij mij. Bella was gewoon zo uitgeput dat ze even geen adem haalde, maar dat kwam allemaal vanzelf weer. Uiteindelijk heeft het veulen één keer heel hoorbaar adem gehaald en was daarna weg. Dierenarts is ook gestopt met reanimatie toen de ontstoken nageboorte eruit kwam. Toen wisten we genoeg. Bella kwam na een paar minuten weer in de benen, loopt naar haar veulen toe, snuffelde, omheen en nog een keer snuffelen en gaat weg. Voor haar was het klaar. Zo is het nou eenmaal in de dierenwereld. Het is zoals het is, klaar.

De tijd erna was echt een hele zwarte periode, Bella herstellende, veulen kwijt en Nikita dacht ik ook te verliezen. Alles ging op de automatische piloot, de zorg voor de paarden was prio één. Op 26 mei naar de kliniek voor foto’s. Ik was zo bang te horen te krijgen dat het zo slecht met haar was dat er niets meer aan te doen was en het alleen paardwaardig was om haar daar te laten en direct in te laten slapen. Uitgebreid onderzoek gedaan op de Lingehoeve, maar dat waar ik bang voor was kreeg ik niet te horen. Ze had door de scoliose nu artrose in haar linker heup gekregen. Het rijden was nu echt voorbij, maar ze had geen erge pijn en kon gewoon bij me blijven tot het ‘klaar’ was, wat waarschijnlijk nog wel even kon duren. Blij, opgelucht, maar moest me er nog wel even bij neerleggen dat we nooit meer samen de bossen onveilig zouden maken en dat we definitief aan ons laatste hoofdstuk waren aangekomen. Ik wist het heeeeeel zeker, voor mij noooooit meer een paard!!

Maar daar dacht mijn huidige hengst Michael anders over. Terwijl Bella drachtig was van haar eerste veulen, stond er nog een drachtige merrie in het weiland bij haar. Die was van een dame die uiteindelijk een vriendin is geworden. Contact gehouden toen onze merries naar andere plekjes gingen om te bevallen, zij ging naar een stal in Doorwerth en ik haalde Bella naar huis in Heteren waar ze bij mij thuis aan de dijk kwam te staan. Michael is een week en een dag voor mijn eigen veulen geboren en ik zat daar toen hij een paar uur oud was in zijn stal, hem te bewonderen. Nog geen weet wat er nog komen ging. Hij heeft zijn eerste halster van mij gekregen. Toen hij 2,5 weken oud was, belde zij mij op, ik moest echt weer een keer langs komen, hij was al zo gegroeid en ik moest hem echt komen zien! Dus ik mee het weiland in en we hadden een hele bijzondere klik. Stond ik daar ineens met een klein hengsten kontje in mijn handen precies zoals Bella dat altijd deed toen ze nog drachtig was. Haar bevalling was net iets meer dan een week daarvoor en ze deed dit nu niet meer. Het veulen volgde me overal en liet zelfs zijn moeder daarvoor even voor wat het was. Ik liep de weide weer uit en iemand riep: ‘Verkocht?’. Waarop ik resoluut antwoordde, nee joh, ik heb er al twee. Want wat moest je nou met een veulen, en dan al helemaal een hengst veulen, dat was toch je reinste onzin om dat te kopen. Ik was een merrie mens en een veulen kost alleen maar veel geld de eerste jaren terwijl je er niets mee kunt. Maar ik kon hem niet loslaten. Ik zat midden in die nare periode van het verwerken van het verlies van het veulen en dacht nog steeds dat ik Niek zou verliezen als we bij de kliniek waren. Tot mensen begonnen op te merken dat ik helemaal begon te stralen als ik het over hem had, hij kon als enige in deze periode een glimlach op mijn gezicht krijgen. Met mijn vriend over gehad, beste vriendin etc en allemaal waren ze het er over eens, dit zou wel wat voor mij kunnen zijn. Dus ik een week later weer naar hem toe, weiland in en hij kwam direct naar me toe om te knuffelen. Nog even 26 mei afgewacht hoe de foto’s van Nikita zouden worden, maar Nikita kon nog makkelijk een paar jaar in het land en rustig wat mee doen, terwijl hij op zou groeien. Toen maar bij zijn fokker opgebiecht dat ik verliefd was en gevraagd of ik hem van haar mocht overnemen. Zij was ontzettend verbaasd, maar ook erg enthousiast. Op dat moment ook maar eens gevraagd naar zijn afstamming, want die wist ik niet eens. Bleek niet tegen te vallen, leuke dressuur lijn, Santano x Krack C x Negro. Uiteindelijk toen hij 5,5 week oud was heb ik hem officieel gekocht. En toen had ik drie paarden, gevalletje oeps ;)

Het mooie was, Michael is op de stal geboren waar mijn eerste pony stond. Die is nog voordat ik de uk ging verhuizen naar de opfok helaas verongelukt en ter plekke ingeslapen, maar de laatste weken heb ik hem nog heel veel gezien, erg bijzonder!

De tijd erna heb ik echt een hele goede band gekregen met hem. Nikita heeft niet het eeuwige leven en dat besef ik mij steeds weer erg goed. Ze is nu net 18 geworden en ik merk dat het allemaal wat moeilijker gaat. Maar goed, we hebben al zoveel jaar kado gekregen, het moet er een keer van komen dat ze zich niet meer als drie jarige kan gedragen. Michael is de enige die ook maar enigszins in de buurt kan komen om haar straks ‘te vervangen’ om het zo te zeggen. Van die kleine dingen, hij is bijvoorbeeld de eerste nacht dat hij in zijn zomer weiland stond uitgebroken. Om 04.00 uur ‘s nachts word ik uit mijn bed gebeld, ik kom daar, alle hengsten los over de weg, alles in paniek. Hoe bang hij op dat moment ook was, hij kwam naar me toe, liet mij zijn halster omdoen en loopt met me mee naar de weide. Net op het moment dat de hele zooi weg wil rennen de akkers over, weg. Hij blijft bij me, vertrouwde me. Samen nemen we de andere hengsten mee en binnen een paar minuten staat het hele zooitje weer in het weiland. En er zijn nog meer van dat soort moment, dat ik gewoon zo zeker weet dat dit ook mijn paard is. Hij is nu twee jaar, staat inmiddels in volpension en is nog steeds hengst. Hij staat los in zijn stal netjes stil als ik aan het poetsen ben, heeft geen hengsten ketting nodig om normaal mee te lopen, luistert geweldig en ik ben apetrots op hem. Hij is erg beschermend over mij, ik kan ten alle tijden zomaar een weiland met hengsten in lopen waar hij staat, ik word altijd door hem beschermt, het vertrouwen is zeker wederzijds. Kan niet wachten tot wij straks de wereld gaan veroveren op de concoursen, ik wil weer terug die ring in. Op het moment dat we hem op de trailer geladen hadden om naar de opfok te brengen, we starten de auto en rijden weg vallen we midden in het liedjes Dreams van 2Brothers on the 4th Floor. Dreams still survive, dreams make a wish come true, keep your dreams alive, dream on, your dream will come alive. Olypische Spelen, we komen eraan haha!

Nikita heeft een hele goede periode meegemaakt na de diagnose van 26 mei 2011. In plaats van slechter werd ze alleen maar beter, het vuur spoot uit haar ogen en na een half jaar pensioen, raadde de dierenarts en ostheopaat (ik heb hen samen Nikita laten behandelen, werkte fantastisch en ze stonden er beide voor open, zo konden we het beste van beide werelden samenvoegen) aan dat ik misschien toch maar weer moest gaan rijden. Zo gezegd, zo gedaan met als resultaat dat we allebei helemaal opbloeiden, Nikita was weer bijna de oude, met hier en daar wat aanpassingen uiteraard, maar we maakte de bossen weer onveilig samen. En toen heb ik het na 1,5 jaar nog eenmaal aangedurfd, die ene wedstrijd die we altijd nog zouden rijden, maar wat nooit meer is gelukt. Ik heb ons ingeschreven voor een officiële wedstrijd en die hebben we heel trots, heel blij gereden. De dame die ons naar de ring begeleidde, vroeg nog of het onze eerste wedstrijd was, zo buzzing waren we. Ze keek heel raar toen ik antwoordde dat het onze laatste was. We hebben zelfs een winstpunt gereden, ze was als een jong paard, wat hebben we allebei genoten!! Nu weer rustig aan, we rijden soms in de bak, meestal rijden we buiten en we krijgen eens in de zoveel tijd les van de dierenarts. We doen alleen wat we leuk vinden.

Bella had alles heel snel afgesloten van het veulen, ik bleef er wat in hangen, maar doordat alles op zijn pootjes terecht kwam, ging het steeds beter ook met mij. Ik was er toen absoluut nog niet klaar voor om haar weer te dekken. Om haar te trainen kon ik een ruiter zoeken, wat niet lukte, of haar voor de kar zetten. Dus ik, echte dressuur ruiter, dacht, ach what the heck en ik heb haar laten beleren voor de kar. Meteen de eerste keer stond ze er als een natuurtalent voor, ze vond het helemaal geweldig. Toen uiteindelijk de knoop doorgehakt over het dekken en dat was binnen no time allemaal gerealiseerd. Ik had ook eigenlijk geen tijd om me ook maar enigszins te bedenken. Achteraf maar goed ook, het is gewoon zo gelopen.

Nu inmiddels dus alles weer rustig, Michael staat klaar te stomen voor een mooie sportcarrière, Nikita is bezig met haar tweede jeugd en Bella gaat hopelijk eindelijk echt moeder worden.