Home » Blogs » Blogs 2012 » Revalidatie actie van De Hoefslag

Revalidatie actie van De Hoefslag

Gepubliceerd op 2 oktober 2012 12:01

De Hoefslag had vorige maand een actie waarbij je je paard op mocht geven of voor mocht laten dragen voor een revalidatie. Hierbij worden de faciliteiten van het nieuwe revalidatie centrum in Leusden ter beschikking gesteld aan een aantal paarden die uitgekozen worden. Niet geschoten, altijd mis heb ik Nikita opgegeven. Je moest een motivatie brief schrijven en een filmpje maken, laten weten waarom nu juist dit paard in aanmerking moet komen. Ik vind als eentje het verdient dan is het Nikita en ik heb voor haar een motivatie brief geschreven met een filmpje erbij gemaakt. Het heeft heel wat uurtjes gekost, maar alles is in elkaar geknutseld en ligt nu bij De Hoefslag. Het is zo'n mooi overzicht van alle afgelopen jaren, dat ik het hier ook plaats.

Beste mensen van De Hoefslag,

Op jullie FaceBook pagina zag ik uw oproep voor Paarden revalidatie. Daar zou ik graag het paard Nikita voor op willen geven. Dit is een KWPN merrie (Ahorn x Formateur x Lucky Boy) uit 1995. Zij is afgelopen april 17 jaar geworden. Dit paard heeft nog niet veel geluk gehad in haar leven en past precies in de omschrijving, zij kruist meerdere gevraagde aandoeningen aan. Haar eigenaar geeft hieronder een overzicht om haar medische geschiedenis wat uit te leggen.

Flinke griep 1999
Toen ze als 3,5 jarige op stal kwam, kwam ze met een vervelende griep die door de keurende dierenarts flink is onderschat. Ze kwam snotterend de trailer af en ik kreeg wat antibiotica en koorts remmende pasta. Wat de arts vergeten was, was koortsremmer te spuiten. De dag erna stond ze met een lichaamstemperatuur van 42,8 (!!) graden op stal. Door een andere dierenarts is toen direct koortsremmer gespoten en met een week of twee was ze weer op de been. Dit begin is tekenend voor de rest die nog ging komen.

Eerste buitenrit 2000
Op een vrijdag middag, ik had haar ongeveer een maand, ze stond nog op de ijzers die ze van haar vorige eigenaren had gekregen, met heel mooi weer besloten dat vandaag de dag was om voor het eerst een kleine buitenrit te maken. Ik stond nog niet heel lang op de stal en kende een aantal mensen van het bakrijden. Eén van mijn stalgenoten vertelde mij dat hij een ontzettend braaf paard had en mij graag mee wilde nemen op mijn eerste buitenrit. Blijkt hij helemaal geen braaf paard te hebben en wilde hij slechts indruk maken. Nog geen 500 meter van het terrein af, draait zijn paard om, rent in volle galop naar huis en stopt niet voordat hij thuis is. Mijn jonge paard er uiteraard achteraan, wist niet wat haar overkwam, knalde bijna op een tegemoet komende auto en ging volledig onderuit toen ze in volle vaart een bocht van 90 graden wilde nemen op ijzers. Ik kwam eronder terecht, maar de merrie wachtte netjes tot ik eronder vandaan gekropen was. Schade, een grote jaap bij haar elleboog links voor, ons tweede spoed dierenarts bezoekje en een tweede antibiotica kuurtje. Oja, en het is nooit meer goed gekomen tussen mij en deze heer.

Draadwond 2000
Toen ze 4 jaar oud was, in 2000, heeft ze een draadwond aan de binnenkant van haar sprong opgelopen. Op het scharnierpunt zeg maar. De wond was zo ernstig dat ze eigenlijk op de kliniek operatief behandeld had moeten worden, maar ze kon niet vervoerd worden. Daarvoor was de wond te ernstig. Doordat het op de meest onpraktische plek zat die te bedenken is, heeft ze ruim drie maanden met deze plek gezeten. Twee weken lang iedere dag een dierenarts op bezoek, drie maanden in het verband en daarna weer heel langzaam terug naar het ‘gewone’ dagritme. Ze was een voorbeeldige patiënt, liet alles toe, bleef rustig en heeft haar behandeling daarmee erg bespoedigd. Verder geen grote interne schade. Er is een groot litteken en ze is nooit meer helemaal 100% regelmatig geworden, maar dat zagen alleen de echte kenners. We hebben uiteindelijk alles weer op kunnen pakken en na 5 maanden was ze weer ‘up and running’.

Peesblessure 2002
Toen ze 7 was, in 2002, was er een nieuw virus in Gelderland. Koorts, dikke achterbenen, zij kreeg het als een van de eerste en ze werd hiervoor behandeld. Ze stond met 40 graden koorts op stal, maar ineens werd haar linker voorbeen op haar pees ook dik. De dierenarts besteedde hier toen geen aandacht aan, dit moest ik maar even in de gaten houden. Helaas toen na een week het virus weg was, bleef het dikke voorbeen en dit bleek een peesblessure te zijn aan haar ligament. Hoe ze het met 40 graden koorts verduft op stal voor elkaar heeft gekregen weet niemand, maar het is haar gelukt. Dus weer revalideren, dit heeft haar ruim een jaar gekost. Dit was vooral omdat ze nadat de pees eigenlijk weer goed was, ze kreupel bleef lopen. Wat het is geweest, hebben we nooit geweten. Op de kliniek is het onderzocht, been van onder naar boven uit verdooft, maar nergens de reactie waar we op zaten te wachten. Ze konden niets vinden. Uiteindelijk is het vanzelf na een paar weken (weer) rust overgegaan, haar weer opgepakt en weer begonnen. Haar pees is echter een punt waar ik altijd voorzichtig mee moet zijn, hij is snel weer geïrriteerd en wordt dan weer wat dik. Ze loopt er niet meer kreupel op.

Scoliose met gekanteld bekken 2004
Toen ze 9 jaar oud was, in 2004, begon ze weer kreupel te lopen, nu links achter. Het been met het grote litteken. Na een bezoek door de DA op stal haar een paar weken op rust gezet, maar er kwam geen blijvende verbetering is. Soms leek het beter te gaan, andere momenten was het flink verergerd. Toch maar foto’s gemaakt op de kliniek en ze bleek toen een scoliose te hebben ter hoogte van haar bekken. Haar bekken was gekanteld en dat allemaal bij elkaar was de reden dat ze kreupelde. De dierenarts had weinig hoop, adviseerde eigenlijk ‘einde oefening’, maar we wilde niet opgeven. Twee jaar lang gerevalideerd, bij fysiotherapeut Jarko Dunn gelopen met de merrie, ook lessen bij hem genomen, daarna twee maal per week getraind met een leerling van Jarko, toen dierenarts in opleiding, inmiddels afgestudeerd dierenarts. Het leek steeds beter met haar te gaan. Door middel van therapeutische trainingen, osteopathie en massage probeerde we haar spieren sterker te maken en haar van haar pijn af te helpen door haar weer een soepel lijf te geven.

Astma 2008
Net een week of twee voor ze kreupel werd en daaropvolgend haar scoliose diagnose kreeg, begon ze te hoesten. Een beginnend hoestje, deze met de standaard middeltjes toen behandeld. Vanwege de rugblessure heeft ze geruime tijd stilgestaan en konden we niet rijden. Het hoesten was meestal alleen tijdens het rijden. Daarom leek het alsof de huismiddeltjes werkten en de hoest verdwenen was. Toen we weer begonnen op de pakken en ik meer begon te vragen in 2007, begon ze ook meer te hoesten. Dierenarts op stal gehad, verschillende middeltjes gekregen, niets hielp. Uiteindelijk voor een endoscopie in de kliniek geweest. Het bandje van haar strottenhoofdklepje was gigantisch, net een opgezwollen glijbaan. Dit behandelt, maar het gaf geen verbetering in de symptomen. In de tussentijd terug voor een endoscopie, het beruchte bandje was weer normaal, maar de aandoening was niet weg. Het werd inmiddels zo erg dat ze wanneer ik wilde rijden, we een paar rondjes liepen en daarna ging ze op het midden stil gaan staan en echt seconde lang geen adem kon halen. Alleen maar met gestrekte hals doodstil staan. Dus weer op rust. Dit was slecht voor haar scoliose, want daarvoor moest ze in beweging blijven. Maar tja, ademhalen is dan wel een vereiste. We zijn doorverwezen naar Utrecht. Op 20 oktober 2008 is ze daar een week lang opgenomen. Ze zou daar op de loopband een endoscopie krijgen. De dierenarts in de kliniek wilde weten of het strottenhoofdklepje tijdens arbeid blokkeerde. Vanaf het moment dat ze in Utrecht werd opgenomen heeft ze bijna niet gehoest, dat de mensen daar zich afvroegen of ik het mij niet indacht. Een röntgen foto van haar hoofd, meerdere endoscopieën in stilstand, endoscopie op de loopband, niemand snapte er iets van en zij hoestte niet. Ze wilde me al bijna onverrichte zaken naar huis sturen, tot ik voorstelde of ik haar mocht voorrijden. Na vijf minuten begon ze al licht te kuchen, ik begon haar rond te rijden en ze vertoonde (‘gelukkig’) de symptomen van thuis. Ik moest haar doorrijden tot de specialist een behandelkamer had geregeld en ze kreeg direct een longspoeling. Alles op de kweek en resultaat afwachten maar. Het zag er niet goed uit wat eruit kwam, net vieze cola die een poos open heeft gestaan. Ze bleek een soort van astma te hebben, zo is het ‘t beste te omschrijven. Een hoge gevoeligheid op de diepere bronchiën. Mee naar huis, aan verschillende middeltjes, maar het ging niet beter. Net voor kerst 2008 met de specialist besloten dat ze naar een andere stal moest, in een andere omgeving staan. Dit mocht op onze huidige stal niet, hier waren geen faciliteiten voor. Na 11,5 jaar op onze huidige stal moesten we verhuizen naar een stal met vlas of zaagsel.

Rugproblemen 2009
Nu had ik dus een paard dat veel het weiland in moest en lekker op eigen benen lopen vanwege haar luchtwegen en peesblessure, maar ook steeds verder doorgetraind moest worden vanwege haar rugprobleem. Maar niet teveel, want ik kon nog niet veel rijden vanwege haar hoestbuien. En ik moest altijd de bodem in de gaten houden vanwege haar peesblessure. In april 2009 zijn we bij onze thuisbasis vertrokken, de stal die daarop volgde bleek toch niet te zijn wat we gehoopt hadden, de zorg was prima net als de eigenaren, maar ze kwam in de winter te weinig buiten. In de korte tijd dat we er stonden heeft ze daar flink haar rug geblesseerd en een pittige koliek gekregen. De koliek had met stress te maken van de Shetlander waar ze mee samen stond, haar rugblessure kwam ze zo mee uit het weiland. Ik werd op mijn werk gebeld dat mijn paard waarschijnlijk een tia had, want ze kon niet meer op haar benen blijven staan, bleef maar rondjes draaien. Paniek en met hoge snelheid vanuit Amsterdam naar Lunteren, gelukkig nergens geflitst. Eenmaal aangekomen had ik al snel door dat er in het koppie niets mis was, ze leek zelfs niet eens zo heel veel pijn te hebben, want ze kon nog geintjes uithalen, maar haar rug was wel helemaal mis. Ze stond in een halve maan en kon niet rechter staan. Dierenarts van de kliniek gebeld, mijn vaste dierenarts was op vakantie en zou met drie dagen thuis komen, dus een collega. Peter Wiemer van de Lingehoeve kwam en schrok heel erg van haar toestand, heeft haar corticosteroïden in haar rug en pijnstiller in het bloed gespoten en pijnstiller achter gelaten. De eerste dag dat mijn vaste dierenarts, Henk van der Veen, terug was, stonden wij op de kliniek. Met knikkende knieën en al bedacht dat ze no matter what mee naar huis zou gaan, ook al was het alleen maar om afscheid te nemen. Alles schiet door je hoofd. Uitslag: niets te vinden op de foto’s, paard was ook weer helemaal zichzelf! Waarschijnlijk is ze gevallen of heeft een verkeerde beweging gemaakt en was dit het resultaat, haar spieren waren geblokkeerd. De corticosteroïden hebben haar spieren uit de blokkade geholpen en alles was weer goed. Oppakken en doorgaan.

Rugproblemen 2010
In oktober weer vertrokken van deze stal, want ze kwam te weinig buiten en dat merkte ik in haar rug en pees. De stal daarna kon ze veel meer naar buiten. Daar zijn we langzaam evenwicht gaan zoeken met de aandoeningen en dat hebben we gevonden. Veel buiten in het weiland en trainen met onze dierenarts die ook rijinstructeur is. Alles leek weer bergopwaarts te gaan. Helaas in augustus 2010 is ze door haar rug gegaan. Gevallen, verkeerde beweging, komen we nooit achter. Ze was nog een klein hoopje ellende met een doffe blik in haar ogen totdat we bij ostheopaat Els Bach uit kwamen. Die heeft haar met drie maanden weer op de been gekregen, we konden weer beginnen met verder opbouwen.

Heupartrose 2011
Tot januari 2011, ze was toen 15 jaar. Ze begon weer licht te kreupelen op links achter. Was erg handig dat de dierenarts ook onze instructeur was, dus meteen vanaf het eerste moment ingegrepen, helaas hielp het niet. Winter was ook zwaar en dat hielp ook niet. Op een gegeven moment heb ik de ostheopaat en dierenarts samen laten behandelen. Van alles geprobeerd, zonder succes. In mei 2011, ze was net 16 geworden, weer naar de kliniek en me op het ergste voorbereid. Ik was heel erg bang dat haar rugproblemen in die mate waren verergerd dat het einde verhaal was. Maar ze bleek door haar scoliose artrose in haar linker heup te hebben ontwikkeld. Ze had niet al teveel pijn, kon nog prima als grasmaaier rond blijven lopen en moest heel licht in beweging gehouden worden vanaf de grond. Nu dacht ik echt dat het pensioen aangebroken was en had besloten om haar met pensioen te laten gaan. Tot haar lichaam aan zou geven dat het klaar was. Zadel opgeborgen en me neergelegd bij wat er ging komen.

We moeten verder
Wat ik niet had kunnen voorspellen was wat een vechtertje het is, die zelf nog niet vond dat ze met pensioen zou moeten gaan. De ostheopaat behandelde haar om verlichting te geven en haar lijf in de gaten te houden tot wanneer het ‘klaar’ was, maar in plaats van rustig aan te doen, werd ze steeds levendiger. Het vuur spoot uit haar oren en in september 2011 hebben we de beslissing genomen om toch maar weer het zadel uit de kast te halen en toch weer gaan stappen met haar onder het zadel. Soepel houden was voor al haar aandoeningen beter dan stilzetten. Zelf vond ze dat ze veel meer kon en in november kregen we van dierenarts en ostheopaat groen licht om in het bos weer op te gaan bouwen. Medisch gezien met wat zij allemaal had is dit eigenlijk bijna onmogelijk, maar ze deed het wel! Hoe goed ze zelf ook dacht dat ze zich weer voelde, heb ik heel lang nog de rem erop gehouden. Het heeft even geduurd voor ik me er ook aan over kon geven en niet meer extreem voorzichtig en bezorgd was en we sjezen nu samen weer door de bossen. Genieten van de tijd die nog voor ons ligt.

Zij mag aangeven wat ze wil, wat ze kan en dat doet ze ook heel goed. Ze heeft ook dagen, dan wil ze haar bit niet aannemen. Dan gaan we ook niet rijden. Dan gaan we oefeningen doen om haar los te maken, handwerk, massage, het ligt eraan wat haar lijf doet. Ze zal nooit werk weigeren, daar vindt ze het veel te leuk voor, ik vertrouw haar.

In januari 2012 heb ik toch mijn plan voor haar pensioen plekje doorgezet, ze is verhuisd naar de boerderij van een vriendin en staat daar met een oudere Fjord van 28 jaar die net als zij ook met pensioen hoort te zijn, maar niet van ophouden weet. De rugproblemen, peesproblemen en luchtwegproblemen gaan nooit meer over, maar het is maar net hoe je er mee omgaat. Ik denk dat wij een hele goede middenweg hebben gevonden. Eens per 10 weken wordt ze door onze ostheopaat los gekraakt, dit is iedere keer weer hard nodig, want haar lijf werkt nou gewoon niet zoals dat van een gezond paard, maar Nikita vergeet dat en verlangt van haar lijf dat het dat wel doet. Ikzelf ben mij volledig aan het toeleggen op paardenmassage en kan haar ook heel veel helpen. Ze is blij en zit super goed in haar vel. Ik moet zelfs eerlijk zeggen dat ik haar beter in haar vel vind zitten sinds jaren! De ostheopaat noemt haar liefkozend ADHD onkruid, ze heeft tomeloze energie en komt overal weer bovenop. Zolang ik haar kan helpen zich fijn te voelen in haar lijf, zal zij er voor mij zijn.

Op haar 17e verjaardag, afgelopen april, heb ik een foto serie gemaakt met haar. Daar loopt een paard met souplesse en daadkracht, daar is het gemiddelde paard jaloers op! Zo zou ze graag altijd willen zijn.

Daarom Nikita!
Na iedere osteopathie behandeling moeten we weer opbouwen en aan het einde van iedere 10 weken cyclus merk je dat het lijf het weer gehad heeft, dat frustreert haar ook. Ze wil altijd meer, altijd verder, altijd harder. Haar lijf kan niet altijd meedoen, maar opgeven doet ze nooit en ze accepteert alle hulp die haar geboden wordt. Je zou verwachten dat een paard met zoveel kwaaltjes toch wel eens de moed op zou geven, maar nooit. Het blijft altijd een enthousiast en vriendelijk dier die voor alles haar beste beentje voorzet. Daarom wil ik haar graag in aanmerking laten komen voor een behandeling in Facilitair Paardencentrum de Hofstede in Leusden. Ik denk dat zij het heel erg verdient heeft om geholpen te worden overal het beste uit te halen. Zij is er in ieder geval klaar voor!

Groetjes,
Marlies Beekhuizen en Nikita

Linkje naar het filmpje: http://youtu.be/pMCDO-tlMaw

 

Edit, aanvulling 2013 - 2014

Rugproblemen 2013
Het derde paard dat in sept 2012 op de boederij kwam is een ruin die helaas dekt tijdens Nikita's hengstigheid. Zij heeft een zeer regelmatige cyclus waardoor ze een week hengstig was en gedekt werd, vanaf de dekkingen kreupel liep door rugproblemen, de week erna herstelde, de derde week goed liep en dan was ze weer hengstig en begonnen we van voor af aan. Na dit drie cyclussen aangekeken te hebben en niets konden doen, is ze bij ostheopaat geweest voor behandeling en daarna aan de regumate. voor de rest van het seizoen. Dit hielp.

Algehele problemen 2013
Eind oktober´╗┐ 2013 werd de situatie zo erg dat ik eigenlijk dacht dat dit het was. Ze leek veel pijn te hebben, liep extreem beroerd en was haar vuur kwijt. Eerst ostheopaat laten komen omdat een veearts in mijn ogen te weinig kan met dit soort zaken. Die schrok van haar gesteldheid, door haar manier van lopen en de algehele indruk die ze gaf. Het vermoeden was daardoor neurologische oorzaken, maar ze doorstond alle testen positief. Haar lijf zat extreem vast, geen aanwijsbare aanleiding. Losgemaakt, met massage ondersteund, maar soms wilde ze niet meer eten. Waarom was en is een raadsel. Zadel accepteerd ze niet op haar rug, niet eens een longeersingel. Rug in orde, haar pectopralis posterior blijft gevoelig, vooral rechts achter de elleboog. Inmiddels zoveel hersteld dat de dierenarts eigenlijk niets geks kon constateren. Oppakken en weer starten met trainen.

Peeblessure 2014
Begin januari heeft ze een peesblessure opgelopen, net onder achterkant van de voorknie is het check ligamnet beschadigd. Ze loopt er weinig tot niet kreupel op, heeft er weinig tot geen pijn aan, nu op rust voor herstel. Niets aan haar dagritme veranderd qua weidegang samen met de andere paarden. Ze is inmiddels zover met pensioen dat kwaliteit boven kwantiteit gaat. Rijden is geen must meer, hopelijk ooit nog wat bosritjes.

Geplaatst door Marlies Beekhuizen


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.