Home » Blogs » Blogs 2012 » So this is Christmas and what have you done

So this is Christmas and what have you done

Gepubliceerd op 2 januari 2012 14:33

Ook hier is het tijd voor een glimp over de schouder op de drempel van 2012. Wat een jaar was het weer zeg.

We begonnen met een bolle Bella die klaar stond om naar Heteren te verhuizen, maar het water stond tegen de dijk. Zo hoog dat ze moest wachten tot februari voordat ze eens over kon. Eenmaal in Heteren begon ze daar haar draai te vinden en ik vond het heerlijk om haar met haar mooie groeiende buikje veel thuis te verwennen. Heerlijk een beetje knuffelen en kroelen en het veulentje die tegen mijn handen aan schopte.

En een kreupele Niek in Renkum, die maar niet beter leek te worden. Het was een zware winter, ze trok het nog maar net, maar er was wederom geen grammetje vet meer aan haar te bespeuren. Het ging goed tot half januari en toen echt ineens binnen een week of twee werd ze steeds magerder. Dat was eigenlijk ook het moment dat ze kreupel werd en we een lange weg in zijn geslagen van onderzoeken, behandelingen en veel engelen geduld.

Op dat moment dacht ik dat ik de ergste strijd al aan het strijden was. Ik had heel eerlijk gezegd bijna het bijltje erbij neergegooid. Bijna dacht ik dat het over en uit was en ik haar toch echt kwijt zou raken. Waren geen leuke tijden. Maar dan ging ik naar Bella en na een lange sessie therapeutisch buikknuffelen voelde ik me alweer wat beter en was ik weer positiever.

Tot 3 april en we een helse nacht hadden waarbij we de strijd verloren en helaas kleine Junior moesten laten gaan. Hij heeft gevochten voor wat hij waard was, maar hij kon niet meer. Maar ik had Bella nog! Zo heb je bijna drie paarden en vraag je je af hoe je dat gaat doen met drie en dan vecht je ineens keihard voor het leven van al je paarden en weet je niet of je aan het einde van de streep uberhaupt nog een paard hebt. Dat gevoel is niet te omschrijven en hoop ik nooit meer mee te maken. Bella kwam zo goed als ongeschonden de strijd uit, ik met een groot gapend litteken op mijn ziel. Het zit nog steeds diep. Niek’s toekomst was toen ook nog steeds onzeker. Dit was wel een inktzwarte, rock bottom periode.

Heel voorzichtig begon Niek zich beter te voelen. De lente begon, ze kwam weer aan, voelde zich wat beter en werd weer meer paard. In april waren we bezig met een stel behandelingen die de dierenarts en de ostheopaat samen voor haar hadden bedacht, maar net voordat deze behandelingen zouden eindigen, was er nog een leuk paardenuitje. Alle meiden van Denemarken kwamen op bezoek en we hebben een heerlijke tocht gemaakt. Niekje heeft alleen aan de hand kennis gemaakt met de dames tijdens het pizza eten, ze mocht niet mee op de tocht uiteraard.

Inmiddels was Bella weer haar eigen zelf en helemaal hersteld van de bevalling. Ik heb haar nog heel lang heel strak in de gaten gehouden, twee maal daags temperatuur opnemen, ik was 3-4 keer per dag bij de weide om naar haar te kijken en ze liet het allemaal rustig toe. Aan de andere kant van de Rijn stond Niek te wachten op de afspraak die ik voor haar had gemaakt bij de kliniek. Ik had geen idee wat eruit zou komen. Het enige waar ik heel erg bang voor was, was dat ze tegen me zouden zeggen dat ze heel veel pijn had en dat het voor haar niet meer dragelijk was om verder te gaan. Maar dat hebben ze niet gezegd. Het tegengestelde eigenlijk. Het was artose in haar heup, het zou niet meer beter worden, maar met een beetje hulp zou ze er prima nog een paar jaar mee kunnen leven.

In deze tijd ben ik een kleine wollige deugniet tegengekomen die zijn kontje in mijn leven heeft gedraaid, precies op het goede moment. Ik wilde er nog niet aan, maar hij hield vol. Michael koos mij en ik heb ja tegen hem gezegd. Nadat hij 4 maanden oud was, werd hij officieel van mij en ging hij naar zijn nieuwe stal in Maarsbergen.

Ondertussen ging het alleen maar steeds beter met Niek en Bel en ook met mij. We kwamen allemaal bij van een roerige periode, dat was ook wel nodig. Niek begon steeds sterker en beter te worden dat we samen met de ostheopaat besloten om toch weer het zadel uit de mottenballen te halen en voorzichtig te gaan stappen. Stappen werd draven en mevrouw stroomde over van energie. Heerlijk om haar weer zo levendig te zien! Die eerste galop vergeet ik nooit meer. Eigenlijk waren het er twee, de eerste was toen we 'per ongeluk' vanuit een draf in de galop terecht kwamen (tja, wat doe je dr aan) en de tweede toen ik het ook echt had geplant. Wat een heerlijke galop was dat over het zandpad. Heel beheerst, maar snoeihard

Michael had het wat minder getroffen met zijn stal en nadat de vlam in de pan sloeg heb ik hem verhuisd naar een nieuwe stal in Groesbeek waar hij nu nog steeds staat. Hij heeft wat gewisseld met weidemaatjes, maar heeft nu een leuk stel gevonden en groeit als kool. Wat is het een heerlijk en eerlijk ventje. Hij vindt het echt leuk als hij me ziet en dat gevoel is wederzijds. Ik kan niet wachten om samen met hem aan de slag te gaan en de wereld te veroveren! Of in ieder geval de regio

Niek werd steeds sterker en gedraagt zich inmiddels weer als een drie jarige hengst onder het zadel (kan ik vast wennen wanneer Mike beleerd wordt ) We rijden weer volop, crossen over de Ginkel en zijn alles weer aan het oppakken in de bak. Je kunt veel van ons zeggen, maar we hebben ons herpakt en gaan er weer voor! Samen zijn we echt een top team, het is weer als vanouds, maar een klein beetje rustiger. Tenminste, dat probeer ik. We hebben weer lol! En wie weet heb ik straks wel twee rijpaarden, wie had dat aan het begin van dit jaar gedacht...

Aangezien het niet te voorspellen is hoe lang dit nog zo goed gaat met haar conditie, zet ik mijn plan voor een pensioen stal toch door. Begin 2012 gaat ze verhuizen naar Kim en Ben in Winssen. Het wordt een aangepast pensioen met nog een beetje werken, voor zolang als dat het kan. We hebben er zin in!

Bella staat nu in een grote groep met 10 Shetten en heeft zich hoog in rang opgewerkt. Er wordt naar haar geluisterd en ze helpt mee de twee veulens opvoeden. Wel de lusten niet de lasten, dat is toch de beste manier, ze heeft het beste van beide werelden! Ook zijn we een paar maanden geleden begonnen met een nieuwe tak van sport die haar om heel eerlijk te zijn toch beter ligt dan mij, maar ik doe mijn best; mennen. Ze staat voor een sulky en samen met IJdie ben ik heel hard aan het leren hoe het is om op de bok een paard te besturen in plaats van erop. Bella vindt het zo leuk dat ik eigenlijk het zadel vanaf dat moment er niet meer op heb gehad en eigenlijk ook geen plannen meer heb voor een ruitertje zoals ik die in de zomer nog had. Toen was ik op zoek naar een bijrijder voor haar, maar dat heb ik nu laten varen. Mennen gaat het worden!

En voor 2012... Ik heb heel veel wensen, maar plannen doe ik niet meer aan. Ik heb dit jaar geleerd dat je blij moet zijn met wat je hebt en koester dat. Vecht voor wat je lief is en accepteer niet zomaar een nee. We gaan er gewoon voor en we zien wel!

Wij wensen iedereen een heel gelukkig en gezond 2012!

Heel veel liefs,
Nikita, Isabella, Michael en Marlies

Geplaatst door Marlies Beekhuizen


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.