Home » Blogs » Blogs 2012 » Heel erg koud!

Heel erg koud!

Gepubliceerd op 7 februari 2012 14:29

Het eerste weekje dat iedereen weer op zijn nieuwe plekje was. Het spelletje Ren-Je-Rot was er niets bij, maar we zijn dr weer! Om het makkelijker te maken is de vorst vanaf het moment dat de paarden allemaal op een nieuwe plek stonden flink ingeslagen, de laagste temperaturen sinds 27 jaar zijn gemeten, maar ik laat me niet tegenhouden door een beetje kou. Zelfs niet toen vrijdag zoveel sneeuw viel dat het wel een wintersport landschap begon te lijken. Met mijn skibroek, knalroze kol, thermolaarzen en dikke jas ben ik de week wel door gekomen

Nikita haar eerste weekje in Winssen, we hadden het niet beter kunnen plannen. De twee dametjes in Winssen die nogal vatbaar zijn voor de kou, Kim en ik deelde graag ervaringen hoe we onze paarden dik konden houden de afgelopen winters, staan overdag samen van de zon te genieten en als het te koud wordt, gaan ze de stal in. Nikita vond het halverwege de week rond 17.00 uur wel welletjes en ging gewoon alvast in de stal staan. De aanhouder wint, want ze mocht een deurtje verder naar haar eigen stal en voor ze het wist stond haar warme hapje voor haar neus. Hoezo zich laten verwennen . Nikita kan heel slecht tegen veranderingen, heeft altijd moeite om zich weer aan een nieuwe stal aan te passen omdat ze een rasechte autist is (je kiest altijd een paard dat bij je past! ), maar het lijkt dit keer goed te gaan. Geluk is natuurlijk ook dat Floortje net als zij nieuw is, ze missen allebei hun vriendinnetje en voor Kim is het ook allemaal nieuw en past alles aan op het ritme dat de paarden fijn ligt (zoveel dank daarvoor!!). Het lijkt allemaal heel soepel te gaan, een pak van mijn hart. Maar juich nooit te vroeg heb ik geleerd, als we een maand verder zijn weet ik echt hoe het gaat.

Bella en Dumpey (tja, die hoort nu ook wel zo’n beetje bij de clan he) staan weer in het weiland in Heteren. Toen het nog alleen koud was met een klein beetje vorst kregen ze een klein hapje s ‘avond en een beetje hooi, maar woensdag ben ik maar over gegaan op een baal hooi die ik in het weiland neergelegd heb. Die hebben ze snel uit elkaar getrokken en daar sliepen ze ook op, maar hebben er toch bijna een week mee gedaan! En voor wat betreft voer, voel ik me een beetje een slaaf van mijn Shetten. Iedere ochtend sta ik, soms in zelfs -15, met een emmertje water klaar of de dames willen drinken. Doorgaans willen ze dat niet, maar dan heb ik het toch aangeboden. Dan als ik thuiskom, meteen even langs de weide om te kijken of er geen ongenode gasten in het weiland zijn die sleetje rijden. Daar hebben we op het moment nogal last van… Gelukkig let de wijkagent weer goed op. Dan kom ik daarna aan met een grote groene emmer vol met een warm hapje met extra water. Kunnen ze lekker wat warm vocht tot zich nemen. Uiteraard zijn ze gemaakt voor dit weer en horen Shetlanders buiten, neemt niet weg dat je wel goed voor ze moet zorgen

Michael had al heel snel vriendjes gemaakt. Toen de vorst begon, mocht hij steeds met de twee andere hengsten waar hij mee staat, Fellow en Colour, los in de binnenbak. Ik ben afgelopen week een aantal keren bij hem geweest, maar je kan toch merken dat geen buitenlucht de paarden geen goed doet… Ze waren wat chagrijniger dan normaal. Geef ze eens ongelijk, ik wil ook niet de hele dag op mijn kamer zitten en als ik dan weg mag nog geen buitenlucht. Vrijdag viel er heel veel sneeuw en toen hebben ze het zaterdag toch maar eens geprobeerd. Eerst de driejarige hengsten en die leken heel vast op hun voeten te staan. Ik kreeg wel een smsje of ik het goed vond dat hij naar buiten ging (uiteraard vind ik dat goed!) en daar gingen ze dan. Zo grappig, want dan zet je twee hengsten bij drie andere hengsten die elkaar helemaal niet kennen en dat gaat gewoon goed. Hoezo hengsten moeten apart, ze moeten gewoon goed opgevoed en gesocialiseerd worden. Dan is er niets aan de hand! Heerlijk met z’n vijfjes gespeeld. Dit was de eerste keer dat Mike los in de wondere wereld van de sneeuw liep, dus dat was wel even wennen. Twee keer bijna onderuit gegaan en toen toch maar voorzichtig doen. Heel verstandig jonge man.

Zo, ik kan weer opgelucht adem halen. Alles staat op zijn plek en is goed bezig met de inburgering. Ik begin overal ook mijn loopje te krijgen en weet waar ik dingen kan vinden enzo. Wel handig als ik in een stal loop en weet waar het lichtknopje is enzo Het schijnt dat we nog een weekje vorst houden en dan de dooi weer komt. Laten we het hopen, want dit is echt geen paardenweer.

Geplaatst door Marlies Beekhuizen


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.