Home » Blogs » Blogs 2012 » Ineens is het lente

Ineens is het lente

Gepubliceerd op 28 maart 2012 14:22

Een maand geleden was ik nog aan het klagen over de sneeuw, inmiddels tikken we al weer regelmatig de twintig graden aan. Wat is dat toch heerlijk!

Bella is weer wat meer in beweging. Het blijft wat lastiger, omdat ik ook rekening moet houden met Dumpey, het is sneu om haar een poosje alleen achter te laten in het weiland, dus gaan we meestal met z’n drietjes. Beetje wandelen, grazen op een grasveldje een stukje verder valt erg in de smaak. Bella vindt het heel leuk, maar wil zeker weten dat zij voorop loopt. Dumpey is alleen maar heel blij dat ze mee mag, die vindt alles mooi en leuk. Die is dat helemaal niet gewend, er gaat een wereld voor haar open! Ik was net weer begonnen om het longeerwerk weer op te pakken, door de Rhino konden we even niet koetsen, maar ik wilde haar wel weer aan het werk zetten. Komt er per toeval een jonge dame op ons pad die wat klein en licht is voor haar leeftijd en al rijervaring heeft en die ook graag met Bella aan de slag wil. Ik heb ze inmiddels twee lesjes gegeven en het klikt prima. Bella heeft haar het eerste half uur tot op het bot uitgeprobeerd, maar later ging het beter. Wel heeft ze alles uit de kast gehaald, stilstaan, rennen, tanken, bokken, you name it. En nog vond Paula haar leuk. De tweede keer ging het al een stuk beter en ze leren samen best snel. Heb haar ook al gezegd dat het zeker geen hoge dressuur gaat worden, maar boscrossen is zeker haalbaar . Dit weekend gaan we weer verder en hopelijk ook nog even voor de sulky.

Michael heb ik een hele poos niet gezien vanwege die nare ziekte die rond ging. Net op het moment dat we allemaal dachten dat het eindelijk klaar was, hoppa, weer een besmetting. In Ede nog wel, behoorlijk dichtbij. Dus weer een weekje langer niet naar hem toe. Eindelijk afgelopen donderdag bij hem geweest, hij stond lekker buiten. Het mooie weer zorgt ervoor dat de buitenbak waar ze nu in staan overdag meer gebruikt wordt, dus ’s middags moeten ze even op stal, maar verder staan ze heerlijk dag en nacht met zes hengsten buiten te spelen. Ik was zo blij dat ik hem weer kon knuffelen, wat een heerlijk ventje is het toch! En volgens mij vond hij het ook wel leuk dat ik er weer was, ik kreeg zowaar een kusje Zondag nog even langs geweest en hebben we een half uurtje staan poetsen en knuffelen. Hij braaf aan een touwtje vast en ik om hem heen hem overal borstelen. Ze zeggen dat dit zomaar ineens kan veranderen, maar tot die tijd ben ik heel blij met mijn zeer beschaafde hengst. Ook nog wat foto’s gemaakt, want Hieper de piep hoera maandag werd hij 1 jaar! Wat vliegt de tijd toch en wat is hij veranderd. Ik heb het niet meer zo door tot je de foto’s naast elkaar ziet. Ik kan niet wachten tot we nog twee jaar verder zijn, maar als dat net zo snel gaat als het afgelopen jaar komt dat wel goed.

Nikita kreeg het de laatste tijd wat moeilijker, haar slechte heup begon steeds vaster te zitten en bewoog niet zoals het hoorde. De bak is al een stuk beter, dus ik ben met haar aan de slag gegaan en mijn massage cursus kwam erg van pas. Dit hield haar echter niet tegen om lekker te genieten van een buitenritje hier en daar. Eindelijk dit weekend ook eens onze eerste echte buitenrit gemaakt na alle donkere ommetjes door het dorp die we al hadden gemaakt. Even langs het strandje van de Waal en er dan achter komen dat je toch echt weer terug moet omdat er geen andere uitgang is en dat alles met een stralend zonnetje die een lekker kleurtje achter laat. Zucht, wat hebben we het toch slecht he Gister kwam gelukkig de ostheopaat en zij bevestigde mijn vermoeden. Inderdaad op alle plekken waar ik het vermoedde zaten problemen of uitstralingen van die problemen. Ze is even helemaal losgekraakt, gemasseerd en heeft dry needling gehad. We kregen het advies om eerst even twee dagen flink te gaan stappen en daarna in het weekend er weer op te stappen en ook flink aan het werk. Geen medelijden en het luie zweet eruit. Nou moet ik bekennen, dat wordt voor ons allebei . Vandaag dus zo’n power walk, dus daar gingen we. Niek links, ik in het midden en Sam rechts, heel energiek gingen we van start. Na een half uur flink doorlopen, het halve dorp door en via de dijk terug ging het beduidend minder vlot, bij ons alle drie hahaha! Dat is wat anders dan ontspannen lekker wandelen. Maar goed, Nikita zag ik lekker van achter naar voren door rollen, stapte weer goed over, achterbeentjes in de lijn van de voorbeentjes, dat was de laatste tijd wel anders. Heup vind ik nog niet helemaal goed omhoog komen, maar daar komt hopelijk nog wel wat verandering in. Het was ook niet niks wat er gister allemaal met haar is gedaan en daar kan ze ook nog wel wat stijf van zijn. We geven het nog even de tijd.

Dit weekend zijn Niek en ik jarig. Mogen er 17 kaarsjes op de taart. En voor mij ietsje meer Dat er nog maar vele kaarsjes op de taart mogen volgen!

Geplaatst door Marlies Beekhuizen


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.