Home » Blogs » Blogs 2012 » Nieuwe oude vriendjes

Nieuwe oude vriendjes

Gepubliceerd op 9 juli 2012 13:21

Bella staat sinds anderhalve week nu in het weiland bij de 6 andere pony’s. In het begin was ze het er totaal niet mee eens. Ze zonderde zich helemaal af van de groep en werd achterna gezeten door de ruin van de groep als ze op ‘verboden’ terrein kwam. Dumpey stelde zich erg onderdanig op en liep snel al mee met de groep, maar dat is niet aan Bella besteedt. Er zijn flinke tikken uitgedeeld, maar dat hoort er nou eenmaal bij, dat is kudde gedrag. Het heeft even anderhalve week geduurd, maar alles is nu alweer een stuk rustiger, ze zet weer een grotere mond op en de ruin accepteert steeds meer van haar. Ze staat nog redelijk onderaan in rang, maar staat er inmiddels wel bij. Als ik eerlijk moet zijn, zij is ook zeker geen lieverdje, we wachten het gewoon even af, komt vanzelf goed. Duurt nog maar even en dan zal ze wel weer omhoog klimmen in rang. Het heeft gewoon even tijd nodig zo’n verhuizing, ik kan geen wonderen verwachten in zo’n korte tijd, hoe graag ik dat ook zou willen. We moeten even door de zure appel heen bijten, nog een week of twee, drie en dan zal het helemaal goed zijn. Ik vind het wel weer erg fijn dat ze weer in deze groep staat, is zoveel gezelliger!

Ik kreeg door deze verhuizing afgelopen zondag wel even een lichte hartverzakking. Ze is er rond 12.00 uur ingegaan, beetje rennen en ruzie, maar niets wat ik niet had verwacht. Om 18.00 uur kwam de smid, ze stond aan het hek en wilde niets liever dan met mij weg uit dat weiland. Ook niets wat ik niet had verwacht. Toen ik om 21.00 uur langs kwam, was haar staart kletsnat en stond ze met heftige hengstigheids symptomen…! Dat had ik niet verwacht! Ik had nog geen echo laten maken en dacht heel even dat de dekking was mislukt. Ik baalde natuurlijk enorm, maar na wat speurwerk op bokt en dergelijke las ik dat wel meer drachtige merries hengstigheid tekenen kunnen vertonen in dit soort situaties en zich zelfs laten dekken, ook al zijn ze drachtig. Dat gaf de burger hoop. Maandag de hengst nog een keertje op bezoek om te schouwen, ik wilde wel zekerheid voor ik een echo zou laten maken. Maar die sloeg ze letterlijk snoeihard van zich af toen hij dr op wilde springen. Samen grazen kon uiteraard wel, dat was geen probleem. Nou ja, de uitslag is inmiddels bekend. Ze blijft nog steeds hengstigheid tonen, maar ik maak me er minder druk om, het is gewoon een reactie op de situatie.

Na het dierenarts bezoekje van afgelopen dinsdag zijn we begonnen aan haar conditie, want mevrouw moet echt kilo’s kwijt. Nu ze in het nieuwe weiland staan, helpt ook al een beetje, dat was ook de bedoeling, maar er moet meer gebeuren. Aangezien haar ruitertje de komende 4 weken op vakantie is, gaan we weer fietsen en longeren. Ze ploft al wat minder uit elkaar, gelukkig maar. Gaat haar zadel misschien ook beter passen :) En niet te vergeten haar tuig, IJdie en ik stonden de laatste keer echt versteld dat er bijna geen gaatjes meer over waren bij de singel.

Gisteravond nog even bij haar in het weiland om haar druppels en vitamines te geven. Komt vanaf de andere kant van het weiland een van de andere merries aanlopen. Ik kon steeds maar een deel van de pony zien omdat de begroeiing zo hoog is en ze er achter bleef. Op die manier was er niets geks aan haar te zien, ik liep alweer terug naar het hek, maar op de een of andere manier ben ik weer omgedraaid om haar even helemaal te bekijken. Waarom weet ik niet, het was een gevoel. Toen ik bij haar aan kwam, zag ik dat ze heel veel moeite had om adem te halen en er oranje vloeistof uit haar neus kwam met bruis bellen. Dat leekt me niet goed. Een knuffel gegeven en het weiland uitgerend. Snel naar de eigenaren toe om die te waarschuwen. Die heeft meteen een dierenarts ingeschakeld. Vanmorgen was ze niet meer in het weiland, ze zal wel in een stalletje staan bij te komen hoop ik. Ik hoop dat ze snel beter is, de arme drommel.

Nikita ben ik weer meer aan het oppakken, vooral met het oog op onze wedstrijd. Na twee jaar niet meer serieus te hebben gereden, kom je toch wel achter een paar verbeterpuntjes als je de puntjes weer op de i begint te plaatsen. Inwerking van hulpen, slordigheidjes die opvallen als je er op gaat letten, mijn eigen houding en zit. Voor die laatste ook een leuk detail. Er is in september een groot paarden evenement waar een clinic is over recht rijden. Deze wordt gegeven door een teugel deskundige, een zit specialist en een wetenschapper. En wij zijn in de race om een van de deelnemers te zijn tijdens deze clinic! Ergens in augustus wordt bekend gemaakt wie uitgekozen zijn. Ik denk dat dit voor niemand verkeerd is, maar voor ons is het zeker goed.

Met Michael ben ik bezig dat ik hem echt overal mag aanraken terwijl hij los in het weiland staat en dat hij daarbij netjes stil blijft staan. Hij moet ook als jaarling hengst weten hoe je je moet gedragen zodat hij, en ik natuurlijk ook, straks als hij later groot is (nog groter haha) daar veel baat bij zal hebben. Hij doet het super! Zijn achterbenen waren altijd een issue, maar we zijn eerst de afgelopen twee weken begonnen met zijn hamstrings masseren. Daardoor staat hij nu helemaal ontspannen te genieten als ik achter hem sta. Gister zijn achterbeentjes helemaal aangeraakt van boven naar onder, zonder enige spanning. Nog even afsluiten met een lekkere kriebel onder zijn buik, zijn oogjes schoonmaken en een kusje op zijn neus en daar ging ik weer. Ik kan geen genoeg krijgen van hem, maar de regen hielp wel. Bah, rot weer…

Geplaatst door Marlies Beekhuizen


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.