Home » Blogs » Blogs 2019 » Ons 2018

Ons 2018

Gepubliceerd op 16 januari 2019 18:10

2018 was geen makkelijk jaar voor ons. Ik zelf kreeg het een en ander voor mijn kiezen, maar de paarden zijn er ook niet ongeschonden uitgekomen.

We begonnen het jaar met een zieke Lina, dit was al begonnen ergens in november 2017. Snot en hoesten, het kwam en het ging. Een swap liet zien dat ze in ieder geval de ergste ziektemakers rhino, influenza en droes niet had. Ze bleek uiteindelijk niet tegen verpakt hooi te kunnen. Overgeschakeld en klaar.

Bella kreeg de hardste klappen. De afgelopen maanden heeft ze de meest onmogelijke situaties voorgeschoteld gekregen, waar ze zich telkens weer uit gevochten heeft. Wat een vreselijk sterke merrie, diep respect voor haar. In mei werd ze hoefbevangen, wat voor ons alles op de kop zette. Hoe kon ik nou een hoefbevangen pony op een weiland houden? Uiteindelijk was het weiland waar we nu staan met wat aanpassingen de beste plek die ik haar kon geven tijdens deze periode. Ik heb een mooie pony paddock met eigen stukje schuilstal kunnen aanleggen voor ze. Met wat hobbels ging het steeds een beetje beter met de hoefbevangenheid.  

 

Eind mei kreeg ze een onverklaarbare aanval; op de grond laten vallen, pijn en paniek. Ik zat met mijn handen in het haar. Uiteindelijk na heel veel andere noodgrepen in overleg met Utrecht intuberen en water met olie haar maag in gepompt. Dit leek te helpen. De dag erna deed ze alsof er nooit wat was gebeurd. Mijn hemel wat was ik geschrokken! Wat het is geweest zullen we waarschijnlijk nooit weten.

In juni heb ik van beide pony’s het bloed laten onderzoeken voor de leverwaarden, die was van beide goed. Van Lina een beetje beter dan van Bella, maar goed is goed. Toch kreeg ze eind juli weer een grote terugval van de hoefbevangenheid. We waren alweer rustig aan het opbouwen, maar dat was weer voorbij. Lopen ging niet zo best meer en het volledige HB pijnbestrijding regime weer in ere hersteld.

Twee weken later was ze gelukkig alweer een heel stuk beter en mocht ze toch mee op het rechtrichtweekend in Helvoirt. Dat heeft ons allemaal goed gedaan, Bella en Lina hebben als vanouds de boel op stelten gezet. Een weekend met allemaal Shetlanders en welke ontsnappen en gaan gezellig bij alle pensionpaarden in de weide gedag zeggen? Die van mij natuurlijk. Zo beleefd opgevoed haha!

Half september was de dierenarts nog geweest voor de jaarlijkse enting en heb ik meteen bloed laten trekken voor PPID onderzoek bij Niek en Bella. Dat was op een maandag, twee  dagen later op woensdag was het weer mis toen ik kwam voeren ’sochtends. Bella had weer een terugval van de HB en liep weer heel slecht. Toen heb ik in overleg met de dierenarts besloten een afspraak te maken om haar voeten op de foto te zetten, ik moest weten hoe het er aan de binnenkant uit zag. Met angst en beven hoor, want ik heb er wel een beetje aan getwijfeld of alles wel goed zou zijn. Afspraak gemaakt voor de komende maandag, dat was over 5 dagen.

Die bewuste woensdag had echter nog meer voor ons in petto, want toen ik kwam voor het voeren in de avond, vond ik haar met een half afgerukt ooglid. Met grote spoed naar de kliniek waar ze dezelfde avond nog is geopereerd en alles weer aan elkaar is gezet. Het resultaat mocht er zijn, het is keurig netjes gegaan. Woensdag kreeg ik ook de resultaten van de PPID test. Ze heeft PPID. Goed.. Niet fijn, maar verklaarde wel een hoop. Vorig jaar ook nog getest en toen was ze nog negatief.

Voor zover woensdag 12 september. Dat was me het dagje wel! Van zulke dagen moet je er niet te veel hebben. Dat is niet goed voor het hart, de grijze haren en nog maar niet te spreken over de portemonnee.

Aangezien ze toch al op de kliniek stond, heb ik haar voeten maar meteen de dag erna op de foto laten zetten. Tja, van een nood een deugd maken, scheelt weer een ritje. Haar hoefbeentjes zagen er nog keurig uit. Pak van mijn hart! Op vrijdag mocht ik haar weer ophalen, gelukkig mijn meisjes weer thuis waar ze horen.

Haar oog is werkelijk fantastisch genezen. Nooit dik geweest of andere complicaties. Dat liet voor mij wel zien dat ze lichamelijk goed in haar vel zat. Ze heeft tijdens de HB veel behandelingen gehad die haar hebben geholpen. Een aantal maanden lang kwam Laura Knoops haar bijna wekelijks lymfe drainage geven en ze heeft nog een aantal andere behandelingen gehad, waaronder craniosacraal en uiteraard massage. Dit heeft absoluut zijn vruchten afgeworpen en haar herstel van haar oog ging gesmeerd. 


Eenmaal thuis ben ik gestart met de medicatie voor de PPID. Het lastige was dat ik een paar dagen nadat ik haar op had gehaald uit de kliniek op vakantie ging. En op het moment dat mijn vliegtuig weer landde in Nederland, moesten de hechtingen eruit. Wat dat betreft was de timing prima, maar dat voelt dan toch niet echt fijn. Het ging verder allemaal goed genoeg dat ik haar met een gerust hart achter kon laten bij mijn weidegenootje die goed voor haar gezorgd heeft en haar eerste week met de prascend dus heeft gemonitord. Eenmaal thuis en de hechtingen eruit zijn we van 1/8 pil naar 1/4 pil gegaan. Daar zit ze nu nog steeds op en lijkt het op deze manier goed in de hand te houden. Voor de oplettende lezer, Niek heeft dus ook PPID, maar in overleg besloten om daar vooralsnog niets mee te doen.


Goed, toen dacht ik dat we in rustiger vaarwater zouden komen. Nu hadden we alles toch wel gehad.


Mis.


Eind september kreeg ze weer een gekke aanval. Leek op koliek, maar toch niet helemaal. Ze wilde niet in de benen blijven en had echt pijn. Overleg met de dierenarts, het was geen spoed, dus een echt spoed geval ging even voor. Uiteindelijk is het vanzelf weer over gegaan. Het leek alsof het hormonaal was, Lina was al een paar dagen aan het ontsnappen en haar uier stond op knappen. Lina er weer bij gezet (I know, bijna 6 jaar en ze drinkt nog bij haar moeder.. dat is weer een andere discussie) en haar uier gemasseerd tot het beter ging. Maar toch was het raar zo’n reactie.


Een weekje later mocht ze weer voor het eerst mee naast de sulky. Wauw, wat een mooie hartslagen had ze! Stap, draf, galop, alles ging zoveel makkelijker dan voorheen. Ze was echt weer in haar element en beter dan ooit tevoren. Ook de prascend leek zijn werk goed te doen. Hadden we het nu dan alles achter de rug?

Nee.


Eind oktober vond ik haar weer bezweet en op de grond. Die dag was een hele beladen dag, mijn schoonvader was net overleden en die dag was er eigenlijk geen tijd voor andere zaken. Maar daar had het universum geen boodschap aan en wilde mij toch graag even testen hoe ik met deze situatie om zou gaan. Best. Omdat ik op dat moment niet de mogelijkheid had om af te wachten of te waken, heeft de dierenarts haar direct de behandeling gegeven die anders pas de laatste behandeling is als al het andere niet werkt. Ze werd weer geïntubeerd en olie met water haar maag in gepompt. Ik heb haar apart gezet en de volgende dag lag er gelukkig heel veel mest en voelde ze zich weer beter. Het leek op een verstopping door zandkoliek. Ze is aan een flinke kuur gezet en hopen maar dat het er allemaal goed uit zou komen.

Nope.


Op oudejaarsdag was het weer raak. Lina was net bijgekomen van haar koliek een paar dagen voor de kerst, mijn eerste vakantiedag, nu stond Bella weer met zandkoliek. De mest bleef wel een beetje komen, maar was erg nat, daarbij wilde ze niet in de benen blijven en had echt pijn. Omdat ze geen schreeuwende koliek had en nog wel at, heeft ze alleen een pijnstiller gekregen en geen darmontspanner. Die legt natuurlijk de darmfunctie plat, maar aangezien ze nog voldoende eetlust had, hiervoor gekozen. Toch weer die zandkoliek en dat terwijl ze net een paar dagen daarvoor haar maandelijkse zandweg kuur had afgerond. Niet goed. Het leek echter wel flink eruit te komen, want die dag heb ik van drie mesthopen die ik heb opgevangen in 750gr mest zo’n 240gr zand gevonden. Niet tof! Afspraak gemaakt om een röntgenfoto van de buik te laten maken van beide dames om te controleren of er nog veel zat. Die was op mijn laatste dag van mijn vakantie. Op de foto’s was te zien dat Lina zo goed als zandvrij is. Ze hebben natuurlijk altijd wel een beetje zand. Bij Bella was nog steeds een zandophoping in haar darmen te zien. Dus nog even door met de kuur. Aanstaande maandag opnieuw foto’s, duimen jullie mee?


Was 2018 dan echt alleen maar kommer en kwel? Af en toe leek het wel zo en het afgelopen jaar hebben er meer tranen gevloeid dan ik voor mogelijk hield, maar er waren ook zeker hele mooie momenten!


Eind april zijn we verhuisd naar ons nieuwe stekje in Heelsum, waar ik alle vier bij elkaar heb kunnen zetten. Ik heb een prachtig weiland gehuurd waar ik ze kan houden zoals ik zelf in mijn hoofd heb. Want gelukkig ben ik helemaal niet eigenwijs of zo. Tijdens de mooie zomer hebben we van ieder zonnestraaltje genoten, terwijl ik ben begonnen met het opbouwen van de nieuwe indeling. Het ontwerp staat nu, maar inmiddels ben ik er ook wel achter dat het nooit helemaal af is, er zijn telkens weer nieuwe ideeën die ik wil uitvoeren. Dat maakt het ook zo leuk!


Niek heeft een heel goed jaar achter de rug. We begonnen het jaar nog met een ritje, dat hebben we volgehouden en zelfs in een lekkere galop door de bossen van Wageningen gecrost. Op onze verjaardag zijn we nog even weg geweest naar Wolfheze en ze is twee keer mee geweest met Mike op buitenrit bij ons in Heelsum. Dat was echt fantastisch! Inmiddels heb ik haar weer stil gezet en geniet ze weer van haar pensioen. Tot de volgende opleving, want die zal er ongetwijfeld nog een keer aankomen. Dat paard is niet te stoppen. Ik had bij haar echt mijn bedenkingen om haar 24/7 buiten te zetten, ze had nog nooit een nacht buiten gestaan daarvoor, maar ze doet het er super en vindt het heerlijk.


Mike heeft even in de lappenmand gezeten met zijn rug, maar daar hebben we hem ook snel weer uit kunnen halen. Hij is goed hersteld en de trainingen zijn hervat. Hij is nog steeds dat kleine puppy met zijn clown streken. Hij heeft een gebruiksaanwijzing, maar als je die kent kun je er mee lezen en schrijven. Hij heeft me vaak tot waanzin gedreven, mij gespiegeld tot ik er niet meer omheen kon en ik ben door hem een zoveel beter paardenmens geworden. Zonder hem was alles toch wel een stukje minder kleurrijk geweest kan ik je zeggen. Een bijzonder paard waar ik iedere dag nog van leer en die voor altijd bij mij blijft. Ondanks dat ik nu al weet dat er nog zat momenten gaan komen dat ik me afvraag WAAROM DOE JE DAT?? is dit de beste leerschool die ik mij maar kan wensen. Ook hij vindt zijn nieuwe huis prachtig. De hoefafdrukken van een wedstrijdje hier en daar staan flink in de track en hoeken zijn er blijkbaar om plat door de bocht te gaan terwijl je uit je stekker gaat, maar hij is in zijn hoofd een stuk rustiger dan vroeger. Echt fijn!


Ondertussen hebben ik met Bella en Lina rustig getraind voor Barchem wanneer mogelijk en zijn we in augustus naar deze vierdaagse gegaan met z'n drieën. We hebben daar vier dagen een alternatieve route gereden samen met Jessica en Chris die ook niet de volle 120 km wilden rijden, waarbij de nadruk lag op genieten. En dat hebben we echt gedaan!

 

Door alles wat er is gebeurd, heb ik vriendschappen zien ontwikkelen. Mensen waar je echt wat aan hebt en waar je op kunt bouwen kwamen boven drijven. Sommige dichterbij dan ik dacht, andere verder weg, maar waar ik altijd op kan rekenen. Nieuwe mensen leren kennen met dezelfde doelen en uitdagingen toen ik deze nieuwe weg in sloeg en een aantal die van de radar verdwenen zijn. Ik mag me gelukkig prijzen met deze mensen om me heen!


Ik heb zelf ook niet stilgezeten dit jaar met mezelf ontwikkelen. Ik ben in de wereld van de hoeven gedoken - en tot de conclusie gekomen dat ik de basis en de achtergrond nu ken, weet hoe het zo’n beetje werkt en hoe ik wil dat het eruit ziet, maar de uitvoering hiervan  aan mensen over laat die hier veel beter in zijn dan ik. Niet zomaar iemand, die mijn vragen niet kan beantwoorden en een werkwijze niet kan uitleggen met een achterliggende gedachte en plan. Sinds ik hiermee gestart ben, krijg ik regelmatig complimentjes over de nette hoeven van mijn paarden. Die ik dan natuurlijk weer doorgeef aan mijn bekapper ;)

Ik heb veel geleerd over paardenvoeding en ben over op natuurlijke voeding die ook echt past bij mijn paarden. Nee, geen geitenwollensokken opvattingen als het woord ‘natuurlijk’ valt, maar een wetenschappelijke benadering wat een paard nou echt nodig heeft, hoe het lijf werkt tot op cel niveau en leren lezen wat er op een etiket staat, zodat ze mij (en ik daardoor mijn paarden) geen zooi meer kunnen voorschotelen. Helaas valt dan eigenlijk bijna al het ‘reguliere’ voer van de grote fabrikanten al af. Het wordt er niet makkelijker op, maar wel leuker. Er is nog zoveel te ontdekken over goede voeding, ik ben blij met de weg die we nu volgen. En natuurlijk (zie hier de woordspeling) krijgen ze ook echt wel af en toe wat lekkers dat goed fout is toegestopt, we zijn niet roomser dan de Paus.

 

Tot slot ik ben verder gegaan met mijn passie voor de hartslagmeter. Na vele jaren van zelfstudie, trial and error en weer door, heb ik heb een cursus gevolgd bij Carolien Munsters om mij meer te verdiepen in de wondere wereld van het meten en trainen met hartslagmeters. Ik vind het fantastisch! Ik probeer zoveel mogelijk combinaties te meten en mijn praktijk kennis heeft al een flinke vlucht gemaakt. Ik zie zulke mooie resultaten in de trainingen! Het is zo leuk om mijn eigen paarden, maar ook die van andere steeds sterker te zien worden en steeds beter in hun kracht te laten komen. Niet meer trainen, maar slimmer trainen en je doel niet uit het oog verliezen. Gaaf!

En.. Aan het eind van 2018 was ik weer een stapje dichterbij mijn officieuze titel van dierenarts haha!


Dus dat.

Dit was ons 2018. Wat een jaar! En nu vol goede moed 2019 in. We gaan er wat moois van maken!


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.