Home » Blogs » Blogs 2018 » Summer of ’18 – deel 1

Summer of ’18 – deel 1

Gepubliceerd op 23 september 2018 22:05

Ik moet toch echt gaan proberen om meer te bloggen, die paarden van mij beleven veel te veel. Maar goed, dat is dus ook precies de reden dat ik te weinig blog… Ze beleven veel te veel. En daar ben ik dan weer druk mee ;)

Tijdens de Barchemse Paarden Vierdaagse hebben Jessica en ik met onze pony’s vier dagen lang alternatieve routes gereden. Lina tussen het lamoen en Bella met haar kaptoom rechts naast me alle dagen. Wat was het heerlijk!

Uiteindelijk nog heel goed weer gehad. De regen leek heel even roet in het eten te gooien, maar geen drupje gehad tijdens de ritten. Een nacht regen en onweer gehad, maar dat was ‘s ochtend weer voorbij en had de paden heerlijk ontstoft. De eerste dag hebben we de rest uitgezwaaid en zijn daarna gaan inspannen. Een mooie rit gemaakt van een kilometer of 7. Ik had twee hele vrolijke pony’s voor mijn neus. Bella liep er vrolijk naast en niets deed vermoeden dat zij eigenlijk nog aan het herstellen was van haar hoefbevangenheid. Lina voelt zich altijd stoer als ze mee mag op avontuur, waar we ook heen gaan. De dag erna hadden we besloten om de ochtend samen te starten en dan na 3,5km onze weg terug te zoeken om weer zo rond de 7km uit te komen. Dat leek op papier een heel goed plan, de uitvoering bleek echter wat minder. We hebben een prachtig stuk van de omgeving gezien, maar dat was alleen omdat we klem zaten tussen het water, we konden er niet overheen. Met behulp van Google Maps en wat illegaal over iemands land rijden (we hebben onze excuses mentaal doorgestuurd voordat we langs het bordje Verboden toegang reden) en na bijna 14km kwamen we met drie frisse pony’s terug. De volgende dag kregen de pony’s vrij en zijn we met ze naar de water doorgang gegaan. Even lekker zwemmen! Bella en Lina vinden het water fantastisch! Lien ging er echt heel tevreden in staan en genieten van het water om zich heen. Jammer genoeg kon ik geen opblaas Unicorn vinden, en we hebben echt nog gezocht, anders had ik ze ervoor gezet. Volgende zomer iets om uit te voeren ;)

De volgende dag heb ik de dames weer ingespannen en zijn we met de gehele groep meegereden tot de eerste stop, de waterdoorgang waar we een dag eerder nog lekker aan het spetteren waren. In de afgelopen drie jaar was het niet mogelijk om hier doorheen te rijden, het was altijd te diep. Het eerste jaar kwam Bella zelfs los van de grond toen ze uitgespannen was en aan de hand mee mocht naar de overkant. Dit jaar hadden we natuurlijk net de enorm droge periode achter ons en stond het waterpeil laag. Zo laag dat we het allemaal aandurfde om er al rijdend doorheen te gaan. Telefoon afgegeven, laarzen uit geschopt en richting water. Lina twijfelde even, ze vroeg zich af of ik hier wel over na had gedacht. Bella die er (natuurlijk) naast stond, bedacht zich geen seconde en daar gingen we hoor, zo naar de overkant. Woeeehoeeeeeiii!! Kei gaaf! Eenmaal terug bij het uitgespannen kwam ik er achter dat Lina een schoen kwijt was die ik even op moest zoeken en heel snel gevonden had gelukkig, ze was hem in ons laatste galopje vlak bij de eindstreep kwijt geraakt. En toen was ons heerlijke weekje alweer voorbij! Wat vliegt de tijd toch als je het naar je zin had. Wat een fijne week. Het gezelschap was echt super, de pony’s waren blij en konden het allemaal goed met elkaar vinden (nou ja, Lina vond dat ze heel veel rechten had, waar de rest gelukkig aardig mee kon dealen en dit accepteerde, waarbij ze flink bijval kreeg van Bella en Chris), de ritten waren gaaf en weer een ervaring rijker. Dit blijft altijd zo’n geweldige ervaring! #WeLovePonykamp Ik kan niet wachten tot we weer kunnen gaan.

Eenmaal thuis verder aan het werk met mijn track en deze helemaal afgemaakt. Nog een paar palen de grond in, schriklint afgemaakt, een longeerring (hij is vierkant, maar vooruit) gemaakt en de pony paddock helemaal afgemaakt. Wauw, wat ben ik trots op het eindresultaat! Hard werken, maar dan heb je ook wat. Nog wat puntjes op de i zetten, zo heb ik nu ook een IBC bak gekocht, die de vriend van mijn stalgenootje door midden heeft gefreesd en dat wordt de waterbak. Ik heb een waterpomp gekocht zodat ik niet meer elke keer de beek in hoef. En het stroom op de draden moet ik aan gaan werken, want de randjes worden wel heeeel erg goed bijgehouden. Er is altijd wat te doen zullen we maar zeggen.

Vanaf eind augustus, iets nadat ik terug was uit Barchem kwam ons nieuwe stalgenootje. Een knappe witte ruin, ook herstellende van hoefbevangenheid om de dames gezelschap te houden. We hadden ze de eerste dagen apart gezet, een draadje er tussen om allemaal rustig an elkaar te wennen. Lina vond dat onzin en twee dagen later liet ze dat ook geheel op haar eigen wijze weten door gewoon door het draad te kruipen en bij hem in zijn stukje paddock te komen staan. Toen heb ik in overleg met zijn eigenaar het draad er maar tussenuit gehaald. Het was een typische “and they lived happily ever after”. Ook weer opgelost. De enige die nog een beetje kribbig deed was Nikita, gekke merrie.

Mike heb ik in die tijd ook weer wat opgepakt, ik ben hem rustig aan gaan rechtrichten en heb wat grondwerk met hem gedaan. Hij had een flink aantal behandelingen achter de rug en zou nu zo onderhand zich stukje bij beetje beter moeten voelen. En dat bleek ook. Na een aantal keren op de grond gewerkt, er maar weer eens op gekropen. Man, wat voelt dat paard toch fantastisch onder je als hij in zijn element is, alsof je mee mag vliegen met hem. In mijn optimisme heb ik hem de keer daarna opgezadeld en weer meegenomen naar het bos terwijl Rolinda met Nikita mee ging. Hij wilde voorop en was helemaal in zijn element. Hij vindt dat hij een bospaard is blijkbaar, ik kon het alleen maar met hem eens zijn. Heerlijk hoor! Het weekend daarna wilde ik weer graag naar het bos, maar was er niemand om mee te gaan. Ach, maar dan ga ik toch alleen. Mijn zelfvertrouwen heb ik op hem overgebracht en we zijn samen het bos in geweest, waarbij we een drukke weg over moesten steken en terug een echte zondag middag ‘optocht’ aan fieters, wandelaars en auto’s voor moesten laten gaan. Dat vond hij allemaal geen enkel probleem. Wat een heerlijk paard is het ook. Ik heb de smaak helemaal te pakken! De dag voordat ik op vakantie ging, zijn we nog samen naar het bos in Heelsum geweest, dat vond hij toch wel een stuk enger, maar alsnog bleef hij zich geweldig gedragen. Binnenkort kunnen we hopelijk nog veel meer het bos in, ik kan niet wachten!

To be continued… ;)


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.