Home » Blogs » Blogs 2018 » Herstel en ontsnappen

Herstel en ontsnappen

Gepubliceerd op 30 juni 2018 23:39

We zijn inmiddels ruim anderhalve maand verder na Hemelvaart en het gaat goed. Het waren wel intensieve weken de afgelopen tijd hoor. Vanaf het moment dat ik wist dat Bella hoefbevangen was, heb ik vol ingezet op herstel. Met minder nemen we geen genoegen! Positiviteit all the way!

Bella staat sindsdien op haar afgesloten stukje en kan alleen nog maar naar het gras kijken. We zijn direct gestart met pijnbestrijding en haar schoenen aan getrokken, daar werd ze erg blij van. Haar voeding is aangepast, ze krijgt geen gras meer maar twee keer per dag een plakje hooi in haar hooinet. Haar voetjes worden goed bijgehouden, met dank aan Jessica die haar voeten netjes houdt en haar teen kort en ze krijgt haar schoenen aan wanneer nodig. Dat betekend, als ze moeite heeft met lopen, dan krijgt ze haar schoenen aan. In het begin had ze haar schoenen hele dagen aan, de eerste twee weken non-stop en wilde ze ook echt haar voetje niet optillen als ik ze uit wilde doen. Inmiddels heeft ze de schoenen al ruim een week niet meer aangehad. Ook heeft ze de afgelopen vier weken acht lymfedrainage behandelingen van Laura gehad, waar ze zichtbaar van genoot.

Haar vijfde lymfedrainage behandeling hebben we na een kwartiertje gestaakt, ze voelde zich heel erg slecht. Ze had koliek-achtige verschijnselen. Gek, want ze krijgt eigenlijk niets waar ze koliek van zou kunnen krijgen, maar ze bleef zich maar op de grond laten vallen en rollen. Dierenarts gebeld en die was er gelukkig al snel. Eerst de standaard behandelingen voor koliek, maar geen reactie. Ze had ook normale darm geluiden, dat hoort niet bij koliek. Ze bleef zich op de grond gooien en daarna apatisch stilliggen. Nog een keer een pijnstiller, maar weer geen reactie. Opgevoeld, mest eruit gehaald en dat leek haar op te luchten. Voor twee minuten en toen liet ze zich weer op de grond vallen. Overleg met Utrecht, ze kreeg een roesje. Een kleintje die er voor moest zorgen dat ze rustig zou worden en hopelijk zou stoppen met het op de grond laten vallen, na een half uurtje hooguit zou ze weer bij zijn. Een uur later was ze er pas weer. Toen ze bijna weer bij was heeft ze een maagsonde gekregen en werd er water met olie haar maag in gepompt. Dit was ook het laatste wat we konden doen op de weide, als ze zich nu weer zou laten vallen, dan was het opladen en naar Utrecht. Toen ze helemaal wakker was, was het wonderwel weer goed. Ik zal je eerlijk bekennen, ik heb inmiddels veel gezien en ben echt niet snel onder de indruk. Dit was heel erg eng. Ik was echt bang. En dan moet je van goede huizen komen.

Wat het is geweest? We tasten volledig in het duister. Paar scenario's die de revue gepasseerd hebben.. koliek, maar ze had normale darm geluiden, oogde tussen het op de grond vallen niet als een paard dat koliek had en reageerde niet op de darmontspanners. Hertenluisbeet, maar het apathisch stilliggen op de grond hoort daar niet bij. Acute maagzweer, maar daar had ze te weinig symptomen voor en reageerde niet op de pijnstiller. Het gekke was dat ze die ochtend heel slecht liep ineens. Van de hoefbevangenheid, of misschien toch wat anders? Ik dacht dat het was omdat ik iets in de pijnstilling omlaag was gegaan. Of wellicht heeft het allemaal met elkaar te maken, want tijdens deze avond loopt ze weer zo goed dat de dierenarts heeft aangeraden om na het weekend toch weer te minderen met de pijnstillers.

We hebben uiteindelijk heel veel tegelijk gedaan zodat we niet weten wat nu precies heeft geholpen, maar er was geen tijd om een voor een af te wachten. Wat geholpen heeft is haar even een roesje geven en later de maagsonde met water en olie in haar maag. Maar heeft dat geholpen of was het al over na het roesje of heeft de pijnstiller even nodig gehad om in te werken? God mag weten wat het is geweest.. Ik heb nog bij haar gezeten tot middernacht, toen toch maar snel naar bed om vervolgens weer heel vroeg op te staat om weer snel naar de weide te kunnen gaan. Het is gelukkig niet meer terug gekomen.

Vanaf daar ging het in een stijgende lijn, soms wat sneller dan de andere keer, maar altijd nog in een stijgende lijn gelukkig. Ik ben inderdaad na het weekend geminderd met de pijnmedicatie en het bleef goed gaan. Haar schoenen gingen steeds vaker uit en ze bleef vrolijk. Na een weekje weer een stapje terug en op haar verjaardag, 19 juni, heeft ze de laatste keer pijnmedicatie gekregen. Zelf baalde ze daar een beetje van, maar dat was vooral omdat ze dan geen appelmoes meer kreeg. Ze was dol op haar spuit met appelmoes iedere dag. Dat daar iets door zat, dat boeide niet.

Inmiddels staat ze nog steeds op haar eigen stukje, zijn we rustig aan begonnen met een beetje wandelen en longeren. Ze heeft energie voor tien en is weer helemaal Bella. Oftewel, berg je maar. Er is een chihuahua hondje dat onze weide in kwam terwijl Bella daar net met mij liep aan de hand en een eigenaar van het hondje die dat kunnen beamen. Ik ben erg blij met hoe het herstel gaat, ik mag niet klagen.

Vorige week heb ik Bella’s bloed laten testen voor haar leverwaardes. Verstoorde leverwaarden hangen nauw samen met de hoefbevangenheid, ik was dus erg benieuwd hoe haar waardes waren. En als we dat dan toch deden, meteen Lina maar meenemen. Goed nieuws, beide hadden hele goede leverwaardes, super netjes binnen de norm. Gelukkig maar!

Alle aandacht gaat op het moment nog steeds naar Bella, maar het wordt gelukkig al wat minder hectisch. Ik heb Lina een hele poos stil laten staan, omdat ik Bella niet overstuur wilde maken om haar weg te halen. Tijdens de SMR Wedstrijddag heb ik haar ook thuis gelaten. Ik zou tweespan starten, maar uiteindelijk ook geen enkelspan gedaan. Jammer, maar een volgend jaar maar weer. Inmiddels zijn we weer rustig aan begonnen met rijden en lessen. Lina begint steeds beter te lopen, het is zo leuk om met haar te werken. Al een paar langere ritten gereden en afgelopen zondag hadden we weer voor het eerst les, even beetje knutselen, maar daar was ze dan. Heerlijk gereden! Morgen hebben we een vaardigheidsles, nu al zin in!

Nikita is ook mee geweest op haar eerste buitenrit in Heelsum, samen met haar broertje. Gaaf he! We zijn naar het kleine bosje geweest, ik wist niet echt hoe Mike zou reageren, maar dat ging goed. Binnenkort maar eens het echte buitenritwerk, hij vond het leuk.

Het weiland is ook een beetje ontploft, ik moet daar echt nog een beetje inkomen hoor. Dit jaar komt het allemaal maar op me af, volgend jaar ben ik voorbereid hou ik me maar voor. Ik blijf iedere keer een beetje doen, in de hoop dat het uiteindelijk genoeg is. Achteraf had ik iets eerder moeten beginnen, maar ik had geen idee haha! Ik ben ook zo'n nitwit als het om groen gaat, maar ik leer. En hard ook. Ik wil heel graag een track om het weiland heen gaan maken, maar ben nog in de ontwerp fase. Even goed uitdenken!

De grootste uitdaging op dit moment is om Lina op het stukje bij haar moeder te houden achter de draden. Na vijf dagen is het gelukt! En ik heb nog een extra hulpje achter de hand als het nodig is. De kleine ontsnappingsprinses is weer getemd. Ik ben benieuwd voor hoe lang.

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Marievonne
6 maanden geleden

Best intensief he๐Ÿ˜‰
Maarrrr je krijgt er ook een hoop voor terug!๐Ÿ˜Š
Elk jaar zal het je makkelijker af gaan๐Ÿ‘
En heel herkrnbaar dat je met 1 zorgenkindje je drukker bent dan met 10 paarden bij elkaar.