Home » Blogs » Blogs 2018 » Pasen en Hemelvaart

Pasen en Hemelvaart

Gepubliceerd op 13 mei 2018 21:49

Pasen 2008 en Hemelvaart 2018. Hoefbevangen. Ja, je leest het goed helaas.. 2018.. Bella is even uit de roulatie.

Afgelopen donderdag was Nederland een dagje vrij met Hemelvaart, ik had van alles aan mijn hoofd dus na een dagje dingen doen, lekker de pony’s inspannen en gaan. De dames kwamen aangedraafd in het weiland, snel inspannen en daar gingen we. Ze hadden er zin in en we hebben in iets meer dan een uurtje 10km gereden. We hadden het tempo er aardig in zitten. Eenmaal terug bij de weide stond ik even moeilijk te doen bij het hek, maar na wat klungelen en de pony’s in een wat lastige hoek gezet te hebben, ben ik binnen en haal ik het tuig eraf. Bella loopt heel voorzichtig weg, ze is enorm stijf. Ik heb haar direct nagekeken of er iets was en vermoedde natuurlijk eerst dat er iets mis is gegaan tijdens het rijden of bij het hek. Ik wilde haar even de ruimte geven om weer uit te vouwen.

Vrijdag nog steeds geen verbetering, eerder een verslechtering. Filmpje gestuurd aan een paar ervaringsdeskundigen met wie ik in een app groep zit. Ik was zelf nog een beetje in de ontkenning, maar het begon langzaam door te dringen. Later die middag de dierenarts aan de lijn die ik ook de filmpjes door gestuurd heb. Conclusie was unaniem. Zaterdagochtend om half 9 stond de dierenarts op de stoep en de diagnose was zeer snel gesteld. Hoefbevangen.

Achteraf gezien zijn er een aantal signalen die ik wel heb gezien, maar niet als zodanig heb herkend. Hartslagen die gemiddeld hoger waren dan vorig jaar, dat heb ik eerst aan de slechte conditie na de winter toegeschreven en daarna aan de oplopende temperatuur. Een longeer sessie van drie weken geleden waarbij linksom zoveel slagen hoger was dan rechtsom. Filmpjes gemaakt, maar geen verschil kunnen ontdekken en aan stress toegeschreven. Verharding van de rugspier, gedacht dat dit kwam omdat ze weer flink aan het werk was en toe aan massage. Behoefte aan bepaald soort kruiden wat opviel half april wat ik haar niet eerder zo had zien eten. Allemaal dit soort dingen. Inschattingsfout blijkbaar, maar ik had geen moment door dat ik naar een bijna bevangen pony keek al die tijd. En voor wie het niet als een verrassing komt, laat het me weten en vooral waarom je het mij niet gezegd hebt. Nu vallen alle puzzelstukjes op z’n plek en weet ik waar dit van komt. Dit speelt al langer en is niet van de een op de andere dag, de verhuizing is blijkbaar wel de trigger geweest.

Goed. Het verleden kan ik niet meer veranderen, maar over de toekomst heb ik wel wat te zeggen. Sinds zaterdagochtend staat Bella op de pijnstiller en ontstekingsremmer. Ze heeft haar schoenen aan voor demping en ik heb een stuk zonder gras naast de schuilstal voor haar afgezet en de schuilstal door twee gedeeld. Daar staat ze samen met Lina. Daar scharrelt ze rustig rond en heeft ze voor nu even alles wat ze nodig heeft. Blik op vooruit en we gaan werken aan haar herstel.

Mike mocht vrijdag nog even mee wandelen door het bos, Niek en Lina hebben de afgelopen dagen lekker vrij gehad. Ik had mijn aandacht en energie even nodig voor andere dingen. Hadden zij even geluk ;)

In plaats van van het mineralen buffet dat ik ga maken voor de paarden (waar ik jullie de volgende keer  alles over ga vertellen uiteraard) toch net een iets ander blogje geworden. Maar goed, duim maar mee voor een goede afloop!

Helaas geen gras meer voor Bella voorlopig


Samen ontwaken in de ochtendzon 

Lekker wandelen samen


Een foto tijdens de rit van donderdag, nietsvermoedend nog.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.