Home » Blogs » Blogs 2016 » Even bijpraten

Even bijpraten

Gepubliceerd op 12 april 2016 11:43

Het wordt weer tijd dat ik het bloggen op ga pakken! Er gebeurt veel te veel en dat is leuk om bij te houden. hopelijk ook om te lezen ;) Eerst maar eens even bijpraten.

Nikita is begonnen aan het luilekkerleven. Zij is op 10 januari kreupel geworden op links voor. Ze heeft zich verstapt tijdens een buitenrit. Bleek toch ernstiger te zijn dat gedacht, want ze is ook niet meer rad geworden. Veel geprobeerd, uiteraard rust, maar ook massages, osteopathie etc., maar nadat ik het een paar keer weer had geprobeerd heb ik op 25 maart de knoop echt doorgehakt. Ruitergewicht lukt niet meer, vrij bewegen gaat prima. Dan is het klaar toch? Gewoon lekker genieten van de tijd die we samen hebben. Hiermee viel de beslissing samen om haar te verhuizen naar een plekje waar ze volledig verzorgd gaat worden. Bij bekenden aan huis, niet ver van mijn woonplaats. Dat gaat half juni gebeuren. We zien wel hoe de toekomst loopt en we hopen op het beste! Plannen met haar heeft nog nooit gewerkt, dus c’est la vie!

Lina krijgt ook haar eigen stukje tegenwoordig. Ze doet nog niet veel, ze maakt nog niet bijster veel mee, maar het begint allemaal wel vorm te krijgen. Over twee weken wordt ze drie en dan gaan we langzaam maar eens wat doen! In de voorbereiding is ze wel eens mee geweest met Bella naast de sulky. Beetje kennis maken met verkeer, hulpen, geluiden etc. Gaat perfect, mede door Bella die mij daar geweldig in assisteert. Een beter voorbeeld kan ze niet hebben, Bella leidt haar ook echt en is daar heel strikt in. Ik hoef vaak niets te doen, zo handig! Verder heb ik een enkelspan tuigje voor haar en heeft ze die nu twee keer om gehad. Daar heeft ze nul om, dus dat zit wel goed. Daar oefenen we verder niet mee totdat we echt gaan starten. Ze is ook naar de tandarts geweest vorige maand en die heeft haar gebit bekeken en ‘bit-proof’ gemaakt. En dat alles zonder verdoving. Mike, lees je even mee?? De eerste keer een bit in was niet leuk vond ze. Ze stopte haar hoofd onder mijn jas en zo hebben we even een poosje gestaan. Dit gaan we dus nog wel wat vaker oefenen. Verder een keer gelongeerd en alle hulpen zitten er gewoon strak in. Ik stond echt paf! Maar goed, was het niet haar moeder die dit precies zo had toen ik haar oppakte toen ze drie was? Runs in the family! Ze voelt zich het prettigst naast haar moeder die haar instructies geeft, ik laat haar daar eerst ervaring opdoen en daarna gaan we het uitbreiden. Ik ben enorm trots op mijn kleine meisje, ze pakt alles zo goed op!

Om Lina in tweespan te kunnen zetten, moet Bella ook wel weten wat het is. Die stap hebben we een paar weken geleden gezet. Ik heb mezelf in januari een mooie marathon wagen cadeau gedaan voor mijn langverwachte tweespan. Bella is samen met Cato van Luuk en Jessica een gelegenheids tweespan aan het vormen. Beide dames moeten ervaring opdoen voor de wagen om straks in het ‘eigen’ span het voortouw te kunnen nemen. De eerste paar meter vindt Bel het vooral leuk om mooi te zijn en helpt ze weinig mee om de wagen te trekken. Alleen als je heel erg aandringt, zucht moet dat echt? Je hebt werkpaarden en showpaarden, drie keer raden hoe Bella zichzelf ziet. Maar goed, eenmaal in draf gaat de motor aan en als haar spanmaatje aan het einde moe wordt doet ze er ook niet lastig over om het dan over te nemen. Mooi span!

Verder staat Bella weer volop in training. Ze heeft van september tot januari stil gestaan met een bicepsblessure. Na veel rust, massages, thermografie, osteopathie behandelingen en nog meer rust zijn we in januari weer rustig begonnen met opbouwen. Met het scheren hebben we haar boeg ook niet uitgeschoren voor demping en heb ik een gel-onderlegger voor haar borsttuig gekocht bij Paard& Koets. Dat heeft allemaal goed geholpen en ze is weer van bolle Shet getransformeerd naar strakke sportpony. Dat duurde gelukkig niet lang om haar weer in shape te krijgen, ze zat zo weer op haar oude niveau. Vorige week kregen we tijdens een rit nog een vraag welk ras ze was, want ze kon geen Shetlander zijn, ze was veel te slank. Danku danku, heel mooi compliment :) We hebben ons weer ingeschreven voor de Barchemse Paarden Vierdaagse met dezelfde club als de vorige keer en het trainingsschema hangt inmiddels weer in mijn kast. Over 18 weken doen wij een rondje van 30km met twee hoeven in de neus.

Ik ben heel veel aan het trainen met de hartslagmeter. Vorig jaar in de zomer aangeschaft, veel getweakt om alles goed te krijgen (in het begin liep ze zich er aan open, dus weinig gebruikt, daarna een poos eruit geweest tussen september en januari door de blessure) en alles klopt nu. Ik heb nu alles voor elkaar dat ik goede metingen heb, maar moet het ook nog goed af kunnen lezen en de zones goed instellen. Dit is nog wel even een klusje. Daarom heb ik een afspraak gemaakt bij Equilog, daar ga ik eind april heen voor een verdiepingssessie hoe en wat met de uitslagen die ik verzamel. Ik heb een bult huiswerk gekregen dat ik moet rijden voordat ik daarheen kom en dan gaan we die metingen evalueren. Gisteren voor het eerst op de renbaan getraind en daar onze V140 conditietest gedaan. Het was geen straf hoor, strak blauwe lucht, zon deed flink haar best maar was niet te warm en een knappe pony voor de wagen. Ik hou heel erg van meten en weten, dus dit is op mijn lijf geschreven, prachtig! Mooie resultaten gereden gisteren. Was wel flink inspannend voor Bella dus deze week aangepast werk, hersteltrainingen doen.

En dan Mike. Die staat sinds augustus vorig jaar in training bij Laura. Ik kreeg toen mijn nieuwe baan en door tijdgebrek kon ik hem op dat moment niet bieden wat hij nodig had. Ik had hem stil kunnen zetten en wachten tot ik wel tijd heb, maar daar wordt hij ook niet beter van. Nadat we samen op zijn tempo zijn carrière zijn begonnen en ikzelf het hele proces van zadelmak maken heb gedaan, heb ik de teugels over gedragen aan Laura, zodat ik mij verder kon concentreren op de drie dames. Voor Nikita heb ik nu besloten dat zij helemaal met pensioen gaat en dit is dus ook het moment dat ik Mike zelf ga oppakken. Een kleine wereld schok, want de afgelopen drie jaar heb ik me vol gestort op het mennen en af en toe met Nikita een recreatie rondje gemaakt. Ik ga nu iedere week daar heen en dan gaan we rijden. Ik moest er echt weer even in komen en moest heel erg wennen aan het rijden en dan vooral het rijden op een ander paard dan Nikita. Inmiddels gaat het elke keer beter! Gisteren zat ik er voor de derde keer op en er zijn nog 1.001 dingen die beter kunnen, maar ik voel echt verbetering. Vorige week Mike ook gereden met de hartslag meter, dat was even een eye-opener voor mij. Hij liep gewoon netjes, zoals je een jong paard zou willen zien. Zijn hartslag bleef zo laag, hij had volgens mij niet eens door dat hij in de bak aan het werk was. Dus nu wat meer het vuur aangewakkerd. Hij ging als een speer gisteren.

Door Nikita’s pensioen en verhuizing moest ik ook gaan bedenken wat ik met Mike en de pony’s ging doen. Er is van alles de revue gepasseerd, maar uiteindelijk heb ik besloten dat Mike daar lekker staat, het is een fijne stal, leuke mensen en hij heeft aan Elten een best-bud (zijn samen komen te staan toen hij 2 was en toen hij in augustus terug kwam was het ook meteen weer goed) dat ik hem niet wil verhuizen. Hij heeft al genoeg stallen gezien omdat we zoveel rotstallen hebben getroffen in zijn opfokperiode. Hij blijft waar hij nu staat en de pony’s komen ook weer terug naar hem toe. Dus alles weer hetzelfde naar twee jaar geleden zoals het was!

Dus, lekker aan het trainen met de pony’s naar de vierdaagse en mijn eigen tweespan, met Mike trainen naar een startkaart in 2017 en met Nikita lekker genieten. Zo gaan wij de komende maanden hopelijk fijn vullen!


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.