Home » Blogs » Blogs 2014

Blog 2014

Het is tijd om het blog weer op te pakken. Even de laatste gelezen, maar dat is alweer een hele poos terug. Ik zal eens even een kleine update doen van alle paarden, dat lijkt me een goed plan om zo 2014 af te sluiten!

Allemaal op één plek
Al die jaren heb ik al mijn paarden verspreid over twee en op een gegeven moment zelfs drie plekken gestald, maar eind mei zijn ze allemaal verhuisd naar één stal, ook nog eens dicht bij mijn huis. Ik zou het zelfs kunnen fietsen zo dichtbij. Kán he, dat betekend niet dat ik het doe ;) Ze hebben daar alle vier wat hun hartje begeert en hun gezondheid nodig heeft. Wat een uitdaging was het om zoiets te vinden, maar het is gelukt!


Nikita

Het blijft met haar op en af gaan. We hebben redelijk door kunnen werken vanaf afgelopen zomer met weinig gekke dingen. Hier en daar had ze even wat hulp nodig om op de been te blijven met massage en zo nu en dan even loskraken. Ook had ze wat last van een te intense vriendschap met de ruin waar ze bij stond dat ze op een middeltje is gezet om haar hengstigheid weg te houden. Vies spul, maar het was even niet anders. We zaten in een cyclus van een week goed, een week hengstig en kreupel en een week herstellen, en weer opnieuw. Dat hebben we opgelost met dat goedje, want haar rug kan dat niet aan. Ze wordt ook al wat ouder ;)

Daarna verder de zomer lekker door kunnen rijden. Begin dit jaar heeft ze een peesblessure opgelopen, die was er zomaar ineens. Dikke warme pees rechtsvoor. Toen wist ik eigenlijk al genoeg. Toch even en scan laten maken om te zien hoe en wat, het viel gelukkig mee. Er zat een klein wondje op de plek van de blessure dus het is van buitenaf gekomen en op een cm na was de diepe buiger gemist. Dat viel dus eigenlijk wel weer mee. Op rust gezet, maar wel gewoon in het land en met haar maatjes. Er werd een nieuw stuk voor de stallen bij het weiland getrokken waar ze fijn konden staan zonder in de modder te hoeven lopen. Dat was fijn dat dit kon! In mei zat ik er alweer op en zijn we langzaam begonnen met opbouwen.  

Met het verhuizen weer even wat rustiger gedaan want dat gaat haar niet in de koude kleren zitten. Maar eigenlijk toen we eenmaal in Hemmen stonden snel alles weer op kunnen pakken. Inmiddels rijden we ongeveer 1-2 keer per week een rondje door Zetten en soms zelfs met de trailer even naar het bos samen met haar nieuwe beste vriendin! Ze is nu wel echt met pensioen, maar doet het goed. Ook al waant ze zich soms nog 3 jaar oud haha!


Galina

Mijn lieve kleine meisje groeit gestaag door, wat wordt ze mooi! Alweer ruim 1,5 jaar, wat vliegt de tijd! Ze moest erg wennen toen ze in Hemmen kwam te staan met op dat moment drie andere Shetlanders. Redelijk snel nadat Bella en Lina in de groep kwamen daar, vertrok een van de ruinen en bleven Jack en Jill over. Ze vond het wat spannend in het begin, maar later werd ze echt vriendjes met de andere twee. Vooral met de merrie kan ze heerlijk geintjes samen uithalen.


Omdat ze nog zo jong is, doet ze voornamelijk alleen waar ze goed in is: Spelen, eten en relaxen in het weiland. Ze komt iedere dag even naar binnen om een hapje te eten en heeft welgeteld twee grote uitjes gehad, de premiekeuring en mee met de wagen met mama.


De premiekeuring heeft helaas niet gebracht wat ik had gehoopt, dit jaar heeft ze geen enter premie gekregen. De reden hiervoor was dat ze nog niet voldoende ontwikkeld was, te weinig spieren etc. Verder geen opmerkingen op haar bouw en dergelijke. Later kreeg ik te horen dat ze haar waarschijnlijk te ‘mager’ vonden. Naja, dat is nu eenmaal het NSPS stamboek, daar heb ik wel vaker last van gehad. Ik heb liever mijn pony’s gezond.


Een poosje geleden is Lina voor het eerst mee geweest naast de sulky. Ik vond dat ze inmiddels oud genoeg was om een keer mee te gaan en zo de geluiden, het verkeer en de sulky te leren kennen spelenderwijs. Ik heb Bella ingespannen en wilde haar naast het bankje vasthouden. Even aan het lamoen vastgemaakt zodat ik rustig kon gaan zitten, maar ze maakt edaar meteen gebruik van en hoppa, zo naast mama in ‘tweespan’ en daar gingen we. Ze hoefde helemaal niet vastgehouden te worden, dat kon ze ZELF WEL! Tuurlijk dame, geen probleem :) En zo hebben we de hele weg gelopen. Een klein blokje door de woonwijk waarbij Bella haar zichtbaar aan het leren was hoe ze voor de wagen moet lopen, bochten enzo. Voor herhaling vatbaar! Als ze zo doorgaat dan knoop ik haar over 1,5 jaar zo dr naast en heb ik tweespan! Nu al zin in.


Isabella
Die is zich steeds meer aan het ontwikkelen als sport pony, heel leuk! Ik rij natuurlijk nu minder onder het zadel en wil wel wat om handen hebben, dus is Bella de spreekwoordelijke Sjaak haha! Ik heb haar steeds verder door getraind en langzaam aan begon ze een prima conditie te krijgen en steeds beter en gelijkmatiger in het werk voor de wagen. In september zijn we begonnen met lessen bij de vereniging en daar hebben we veel geleerd! Van de eerste les waar we net een half uurtje konden meedoen, steeds verder trainen naar een volle les met twee hoefjes in de neus.


We hebben ook veel ritten gereden met de Shetlander Menritten, dat vindt ze zo mooi! We zijn meerdere malen in Ede geweest, in Drunen, Leersum, Nistelrode, Lunteren, Boxtel en het strand in Egmond aan Zee. Alle ritten waren stuk voor stuk geweldig en die op het strand blijft me nog lang bij! Snoeihard uitwaaien met een blije pony., maar ook gekke sprongen als we aan het stappen waren, want dan zat er soms zeewier aan haar hoefjes. Hahaha, ja echt! Blijft een dametje :)


In oktober zijn we weer naar de premiekeuring geweest. Ze zijn niet echt dol op ons soort, want ik heb mijn pony’s dus voor Shetlander maatstaven te dun en te veel conditie en spieren. Ook ditmaal liepen we niet voorop, maar we hebben wel  ons oranje lintje weer binnen! Hoppa :) En daarmee is voor Bella ook haar keuring carrière afgesloten en richten we ons verder alleen nog maar op het aangespannen werk.


Tijdens de rit in Nistelrode besloten dat ik haar zou scheren, conditioneel kon ze alles aan, maar hijgen als een gek en het zweet droop van haar hoofd. Scheren kan nu, omdat ze niet meer naar de keuring hoeft. Dus veel rondgekeken wat ik wilde, dekens aangeschaft en mijn stalgenootje heeft het scheerapparaat erop gezet. Ik vond het doodeng, maar ben zo blij dat we het gedaan hebben, ineens kon ze de wereld aan! Twee uur durende ritten, uurtje actief menles, alles ging prima en zonder bijna een druppeltje zweet. Ze heeft een jachtmodel, dus alles bovenop qua vacht laten zitten en de onderlijn geschoren, zonder de benen.  Inmiddels heb ik de 100gr deken erop liggen en dat is voldoende. Maar voor het geval dat liggen er nog een 200gr onderdeken en  een 200gr outdoor deken klaar. You never know right.


Met de afgelopen sneeuw hebben we weer wat nieuws gedaan, sleeën! Twee jaar geleden heb ik er wel een slee achter geknoopt, maar omdat ze toen toch al 7-8 maanden drachtig was en haar conditie niet geweldig was, heb ik ook bijna niets van haar gevraagd. Er heeft een klein meisje van 2 jaar op de slee gezeten die ze trok, maar verder heb ik er alleen op gezeten voor de foto. Maar dit jaar was het anders! Knallen met die handel, wat was dat gaaf zeg!  Rondjes door het weiland gesjeesd, Bella vond het leuk en liep zo weg met de slee! Hoppa vaart erop, ik heb ook even de topsnelheid getest door de bochten en uit de bocht gevlogen. Terwijl ik van mijn slee afrolde ging Bella stilstaan, onder het motto “get your ass out of the snow and let’s go!”. En daar gingen we weer!


Tijdens de lessen zijn we ook begonnen met de vaardigheid, dat ligt ons wel! Potverdikkie, het lijkt zo makkelijk om tussen die twee pionnen door te rijden en die ballen te laten liggen, maar als je het zelf moet doen voor het eerst is het toch lastiger dan het op het eerste oog lijkt. Maar oh zo leuk! Binnenkort wordt onze nieuwe sulky besteld en dan gaan we er eens wat serieuzer mee aan de slag allemaal. We hebben als combinatie veel te leren en dat gaan we zeker doen de komende tijd.


Michael

Michael heeft de grootste stappen gemaakt in de afgelopen maanden. Eind januari is hij gecastreerd, eindelijk! Het was niet dat hij onhandelbaar was, verre van! Maar in een land als Nederland is het gewoon heel erg moeilijk om een hengst het leven te geven dat je een paard hoort te geven. Vind ik. Het woord hengst op zich lijkt gewoon een scheldwoord soms, mensen kunnen je met schrik in hun ogen aankijken als je zegt dat je een hengst hebt. Nou kan ik je vertellen dat er menig merrie is die minder goed opgevoed is dan mijn hengst! Maar goed, dat daargelaten, dat is weer een hele andere discussie. Hij hoort overdag buiten te zijn met vriendjes en niet binnen , of alleen, of beide.


Op het moment dat ik hem wilde laten castreren, hij was toen net 2 jaar, bleek hij klophengst. Dus nog even gewacht. Hij is met alles wat later, dus waarom hier ook niet mee. Toen ik helemaal klaar was met wachten en een afspraak gemaakt had voor een klophengst operatie, bleek mijn vermoeden toch te kloppen. Half januari bleek de boel volledig ingedaald te zijn en heb ik zijn afspraak in Utrecht gemaakt voor een normale castratie. Die overigens helemaal goed is gegaan en zes weken later was hij helemaal hengst-af. Eindelijk!


We waren ook al voorzichtig bezig met hem aan het werk zetten, nog geen gekke dingen, klein beetje handwerk, grondwerk en dat soort dingen. Hij begon alles goed op te pakken. Een kleine onderbreking dan met zijn castratie dat we even rustig aan deden en later toen hij ging verhuizen ook nog een kleine onderbreking. Hij had ineens iets tegen de trailer. Het was nooit zijn favoriete bezigheid, maar nadat hij in Utrecht was geweest voor het weghalen van zijn you-know-what was de trailer taboe en is het een helse klus geweest om hem op te laden naar zijn nieuwe stekje. Ramp… En zelfs dat is nog voorzichtig uitgedrukt. Aangezien hij in juli naar een nakomelingendag zou gaan met zijn broertjes en zusjes was het wel van belang dat het laden goed zou gaan. Dus daar even op gefocust. Onze instructeur heeft ons daar weer heel fijn doorheen geholpen en ook die hindernis hebben we goed genomen en achter ons gelaten. De nakomelingendag was fantastisch!! Wat gaaf om al die Santano’s bij elkaar te zien, wat een pracht paarden. En een hele goede ervaring voor mijn nog zeer onervaren paard en super leuk om de andere te ontmoeten.


Daarna was het zaak om weer alles thuis in de training weer op te pakken. Grondwerk met een dekje en longeersingel op, daarna beugels eraan waren we op de vorige stal al mee begonnen, maar hij vond iedere stap toch best heftig en had veel tijd nodig om aan het gevoel te wennen. Hij bleek wel een super leerling te zijn voor het grondwerken, wauw wat kan je fluisteren bij dit paard en hij verstaat je. Prachtig! Eenmaal gewent aan de eerste paar stappen was de rest eigenlijk achteraf gezien een eitje en ging het heel vlot. Toen het dekje met beugels eindelijk helemaal normaal was, dat heeft aardig wat weekjes geduurd, gingen we verder met het zadel. Toen was het duidelijk dat we hem echt voldoende tijd hebben gegeven, want dat ging probleemloos. Net als de lange lijnen met teugelhulpen, het leek als vanzelf te gaan.


Daarna was er nog een stap, eigenlijk wel een hele grote, een ruiter. Zijn hele opleiding heeft in het teken gestaan om deze stap zo klein en logisch mogelijk te maken. Hij was eigenlijk alles al gewent, het zadel, er zat al een stuur op en een rem die we vanaf de grond erop hebben gezet, de teugelhulpen begreep hij ook en naast een krukje stilstaan was ook de normaalste zaak van de wereld. En toen was het op 20 september eindelijk zover dat ik er voor het eerst op zat. En het was alles waar we op hoopten en waar we zo hard voor getraind hebben. Ook dit was een hele logische stap voor hem en hij vond het allemaal prima. Dat was alleen maar een bevestiging dat dit voor hem de juiste aanpak was voor het beleren. We hebben die keer op- en afstijgen via het krukje geoefend, stukje met mij erop lopen, geen probleem. Het heeft langer geduurd dan als je hem wegbrengt om zadelmak te maken door een of andere ruiter, maar ik heb alle tijd met hem en heel blij met mijn beslissing om het op deze manier te doen. Zo leer je elkaar wel echt kennen en het is vol vertrouwen gegaan. Trots op ons allebei!


Inmiddels heb ik er twee keer opgezeten, want helaas is de bak een gladde nachtmerrie en daar kunnen we niet meer in werken. Dat wist ik ook van tevoren toen ik daar heen ging en daarom ben ik lid geworden van de vereniging 400 meter verderop. Wat ik even vergeten was, is dat langs de weg lopen, ook al is het maar 400 meter, een compleet andere bezigheid is met oude rot in het vak Nikita of Isabella, dan met nieuwkomer Michael. Blijkbaar is hij alle wandelingen van vroeger vergeten, maar dat geeft niet. Ben bij hem wel gewent dat hij dingen toch echt anders ziet, maar als ik het allemaal in kleine stukjes hak, kunnen we binnen no time zijn waar we willen zijn en het ook goed is. Inmiddels al redelijk wat verkeer getrotseerd en het gaat steeds beter.


Op het moment dat het weiland gesloten werd en de paarden in de paddock gingen, werd het helaas zeer duidelijk dat Mike geen aansluiting had met de andere paarden. De andere ruinen wilden niet met hem spelen wat hij zo nodig heeft om zijn ei kwijt te kunnen en hij was wel graag bij de merries, maar als Nikita hengstig was, ging hij haar dekken. En dat kan haar rug echt niet hebben! Dus moesten ze uit elkaar. Gelukkig heb ik wel een paar foto’s van hen samen, aan het knabbelen. Dat is er eentje om te koesteren. Dus de ruinen en merries stonden apart en Mike had het absoluut niet naar zijn zin. Toen toch de beslissing genomen om hem, ondanks dat ik zooooo blij was dat de paarden ein-de-lijk bij elkaar had staan, te verhuizen.. Ik heb hier in de buurt rond gekeken maar kon niets op korte termijn vinden naar mijn zin en de weide en rijmogelijkheden waren ook heel belangrijk. Ik heb hem verhuisd naar Wijchen, waar hij het jaar rond op het land staat in een groep met andere speelse ruinen en in de zomer 24/7 buiten staat, met een binnenbak en bos. Het is voor mij verder weg, maar voor hem is het een goed plekje. En dat is ook wat waard. Op vrijdag de beslissing genomen om weg te gaan en op woensdag daarna was hij al op zijn nieuwe plek. Hij was daar al heel snel op zijn plek en kan het met iedereen goed vinden. Makkelijk ventje is het ook.


Op het nieuwe plekje heb ik ook snel weer alles opgepakt, en met een tussenpozen van twee maanden na de tweede keer op zijn rug gezeten hebben, stap ik zo voor de derde keer op en rij ik met hem weg. Hij is zo verschrikkelijk braaf en laat echt zien dat we met hem de juist eweg in zijn geslagen. Hij heeft gewoon meet tijd nodig om alles te laten landen maar als het dan bevestigd is, is het ook bevestigd, punt. Hij voelt zo vertrouwd en het is echt een feestje om steeds met hem te rijden. Hij heft zoveel vertrouwen in mij en doet zo voorzichtig met me. Elke keer als ik erop stap heeft hij weer wat bijgeleerd van de vorige keer en zetten we weer een stapje verder. Inmiddels heeft hij een stuur een rem een gaspedaal en alles al heel scherp. Gang terug of halthouden is een kneepje in mijn buiten teugel, weer voorwaarts of draf is een lichte beenhulp en hop meteen reageren. Wenden doet hij super netjes op een zithulp met een ondersteunende teugelhulp. Meer kun je niet wensen na 7 keer erop gezeten te hebben. Geen verzet, geen angst, niets waar ik het niet mee eens ben. Heerlijk! Ik ben elke keer als ik afstap meer een beetje meer verliefd op hem. Mijn knappe ventje <3


Ze hadden niet meer van elkaar kunnen verschillen, Mike en Niek. Qua uiterlijk lijken ze blijkbaar voor de buitenwereld nogal op elkaar, maar qua karakter zijn ze elkaars tegenpolen. Niek vind en doet links en Mike rechts.  Maar beide zijn, ook al gaan alle alarmbellen af en ziet het er voor de buitenwereld heel heftig uit (vooral Nikita kan menig automobilist de stuipen op het lijf jagen door in alle vormen van zijgangen ervoor te zorgen dat ze er diep respect voor haar hebben), heb ik ze toch altijd bij me en blijven ze luisteren. Dat is toch wel een fijn gevoel. Mike begint al net zo vertrouwd te voelen als Niek, heel bijzonder. Echt mijn paarden, steun en toeverlaat!


Nu ga ik lekker doortrainen met Mike en Bella, Lina gaat nog een jaartje nixen en Nikita mag doen wat ze wil. Ik denk dat ik heel erg blij mag zijn wat 2014 mij heeft gebracht op paarden gebied, en hoop ik dat 2015 in ieder geval deze groei curve vast kan houden.


Watch out World, here we come!