Home » Blogs » Blogs 2013 » Herfstbladeren

Herfstbladeren

Gepubliceerd op 11 oktober 2013 21:01

Nou, dat heeft nog even geduurd voor ik weer een blogje schreef zeg. Er is de afgelopen drie maanden heel veel gebeurd, uiteraard! Een van de meest zichtbare dingen is dat we van de heerlijke zon die bij ons op visite was weer zijn beland in het regenachtige herfstweer. Maar om ermee te beginnen, de dames en heer maken het bijzonder goed!

Isabella en Galina, mijn twee prinsesjes. Bella is een veel te goede moeder, Lina zuigt haar helemaal leeg. Kleine Hollands glorie Dik Trom staat met haar buikje rond en moeders heeft moeite om op gewicht te blijven. Ik wilde haar een paar weken geleden weer wat gaan oppakken, maar dat ging niet helemaal zoals ik in gedachte had. Het moeder zijn en de dracht waren toch redelijk zwaar voor haar lijf, dus we zijn eerst eens begonnen om over te schakelen op een ander soort voer waar ze ruim een kilo per dag (ja, het is echt waar, je had haar de eerste keer moeten zien kijken toen ik het onder haar neus schoof haha!!) van krijgt. Ik kreeg haar zelf met massage niet meer los, dus we hebben versterking ingeroepen en is de ostheopaat ook bij haar langs geweest. Vanaf hier houd ik haar zelf weer goed in de smiezen. Het gaat al stukken beter! Ze is alweer een heel stuk aangekomen, spieren komen wel weer.

Vorig weekend hadden we de premie keuring op de planning staan, ik wist eigenlijk tot een week van tevoren nog niet of Bella het zou redden om mee te gaan, maar op het laatste nippertje toch besloten dat ze mee kon. Galina zou sowieso gaan, dus toch met twee pony’s naar Heteren. Wat een plan zeg, deze twee samen op 1 keuring. Lina moest in de tweede rubriek rond 09.15 en Bella bijna in de laatste om 15.00 uur. Gelukkig was het een hele mooie dag, is de keuring bij mij in de straat en kon ons gras thuis wel wat korter. Dus eerst ’s ochtends met Galina gelopen. Die deed het uitermate goed, wat was ik trots op haar! Uiteindelijk werden we derde(!) geplaatst van de rubriek en mocht ze een oranje lintje en een veulen premie mee naar huis nemen. Daarna zijn we naar huis gegaan en heb ik de pony’s lekker in de tuin gezet. Daar hebben ze lekker grasjes gegeten, cavia’s gepest en onder de boom geslapen. Ze hadden het in ieder geval stukken beter dan al die andere pony’s die de hele dag vast stonden in kleine, drukke delen van de binnenbak. Zoals echte prinsesjes betaamt. Wat is het toch heerlijk om ze thuis te hebben. Daarna om half 3 weer richting manege en heeft Bella haar rondje gelopen, die heeft ook weer zo haar best gedaan en ook netjes haar eigen premie weer mee naar huis genomen. En we zaten op het randje voor een hogere premie, genoeg om nog een keer hard door te trainen voor volgend jaar.

De pony’s staan nog steeds in Horssen en hebben daar een heerlijk plekje. Ik heb inmiddels een schuilstalletje voor ze gemaakt. Helemaal zelf samen met Paul gerepareerd, geschilderd en in elkaar gezet. Bloed, zweet en tranen en daar stond ie dan. Staan de pony’s er alleen niet in whahaha! Dus zoals het een goede ponymoeder hoort, dwing ik ze er gewoon in door hun hooi daar neer te leggen. Tja, waar een wil is, is een weg, dat heb ik van de pony’s geleerd. Bella gaat langzaam steeds iets meer doen, ik ben haar weer aan het klaarstomen voor de wagen. Wel weer voor onze ‘oude’ sulky, want de HCA heb ik alweer verkocht. Dit exemplaar was ‘em toch niet voor ons. Maar goed, nog twee weekjes en dan gaat het kleine spul even uit logeren. Aangezien Lientje haar moeder nog niet echt rust geeft, ga ik haar toch echt spenen. Oftewel, bij haar moeder weghalen zodat ze op eigen benen leert te staan. Ze gaat samen met Bella naar Paula en Kleine Kareltje en wanneer ze goed gewent is, haal ik Bella op en moet ze het alleen leren te rooien. Dan halen we haar na 1,5 maand weer op om weer terug naar huis te komen (als Paula haar dan nog mee wil geven hihi) Ik weet dat het moet, want anders komt Bella nooit helemaal dr bovenop en het is dat ze naar een heel fijn adresje gaat, maar wat zal het stil worden zonder die kleine apenkop. We zijn al volop in voorbereiding, afgelopen maandag heb ik een fotoshoot met haar gehad, we zijn naar het Arboretum in Wageningen geweest. Daar hebben we haar stiekem los laten crossen door het park, ze vond het prachtig! Tis een echte showkikker. Na een uurtje was ze toch wel behoorlijk op en gingen we weer huiswaarts. Ik hoop dat ik de foto’s snel kan laten zien hier. Daarna vandaag de dierenarts op bezoek gehad die haar dr eerste prikje heeft gegeven. Ze deed er lichtelijk moeilijk over, maar was zelf ook verbaast dat het zo over was. Nu alleen over een weekje haar wormenkuurtje en dan is ze er helemaal klaar voor. Kleine meisjes worden veel te snel groot!

Kleine jongens trouwens ook. Michael maakt niet zo heel veel mee, want die staat gewoon lekker jong te wezen in zijn weiland en heeft alleen groeien, eten en spelen op zijn agenda staan. Dat groeien doet hij tegenwoordig ook flink, hij heeft een aardige groeispurt gehad! Hij wordt nu eindelijk echt paard in plaats van puppy. Maar goed, hij blijft nog steeds de benjamin, want echt heel erg volwassen is ie nog steeds niet met zijn 2,5 jaar. Ik weet inmiddels zeker dat ik hem nog meer tijd moet geven en dat ik er volgend jaar voorjaar nog niet
opzit. Maar dat geeft niet, we hebben nog minimaal 20 jaar samen daarna, dus dat eventjes kan ik ook wel wachten nog. Het wordt tijd dat hij een keer de breedte in gaat, want dat doet ie nog niet zo erg. Maar daar moet ik denk ik nog een paar jaar op wachten. Nikita kreeg dat ook pas na haar 6e jaar. Vandaag heeft ook Michael zijn jaarlijkse prikje weer gekregen en heeft de dierenarts even naar zijn mannelijke deel gekeken. Helaas is hij in die afdeling niet helemaal ingedaald en dat betekend dus dat hij een klophengst is. Geeft niet, maakt hem niet minder, maar maakt zijn castratie wel lastiger. Dus vandaag ook even gebeld met de klinieken Utrecht en Lienden om te kijken welke van de twee hun behandeling mij het meeste aansprak. Ik laat hem in het voorjaar, net voor zijn derde verjaardag, helpen. Waarschijnlijk in Utrecht. Ik ben daar met Nikita in 2008 ook geweest en vond het zo prettig hoe ze daar met de paarden omgaan. Er lopen altijd meiden die op de paarden letten, ze even een aai over hun bol geven en het dus ook direct in de gaten hebben als er iets niet goed zou zijn. Dat geeft gewoon een fijn gevoel. Hij moet dan een week daar blijven, op vrijdag brengen, zaterdag naar de echo om te kijken waar het verloren voorwerp zich bevindt, zaterdag avond beginnen met vasten en op maandag wordt hij geopereerd. Zij zorgen voor hem de eerste paar dagen en dan komt hij de vrijdag daarna weer naar huis. Bij ons kan niets normaal gaan, maar ach als dit het is, toch? Tot die tijd blijft hij de woeste hengst van stal.  

Nikita heeft zich de afgelopen tijd ook goed vermaakt. Heel veel hebben we niet gedaan, maar dat lag vooral aan mij. Zij is altijd de rots om mij te helpen en soms was het gewoon fijn om alleen maar bij haar te zijn. We hebben eigenlijk helemaal niet meer in de bak gereden, afgezien van een paar testrondjes voor het zadel. Ik rij natuurlijk niet zo heel veel, maar mijn zadel begon gewoon slecht te liggen. Toch maar eens een goede zadelmaker laten komen en die heeft het zadel compleet verbouwd. Het ligt nu stukken beter, weer goed in evenwicht en recht. Ik denk dat ik toch een beetje scheef gewent ben, want voor mijn gevoel lijkt rechts toch nog wat lager te liggen. Ik moet gewoon goed op mijn houding en zit gaan letten. Wellicht heeft de osteopathie behandeling van laatst ook geholpen, maar ik heb er daarna volgens mij nog niet op gezeten. Massage krijgt ze ook zeer regelmatig, daar vraagt ze ook heel nadrukkelijk om en laat me dan precies zien waar ik moet zijn. Echt waar, ik lieg niet. Ga maar eens nee zeggen tegen 600kg die er heilig van overtuigd is dat je haar linker hamstring moet masseren. En als ze vindt dat links genoeg is, dan krijg ik rechts aangeboden als ze het nodig vindt. True story haha! 

Verder als we rijden, gaan we eigenlijk altijd naar buiten. Beetje rondje Winssen, onder de dijk galopperen en haar favoriete onderdeel; de dijk OP galopperen! En dan het liefst zo steil en zo hard mogelijk, dat ik een pluk manen moet grijpen om niet achterover dr weer af te kukelen. Machtig mooi vindt ze dat. Kwaliteit boven kwantiteit! Ik wil de komende tijd wel weer meer het rijden op gaan pakken, ik moet echt weer in beweging komen. Afgelopen woensdag zouden we gaan lessen, maar ik heb helaas een griepje opgelopen. En niet zomaar eentje, nee nee. Dit was een gemene griep, ben er bijna twee weken van onder de pannen geweest, zulke flinke hoest aanvallen dat ik nog blij was dat ik nog een hartslag had haha! Eigenlijk gister pas weer het gevoel dat het weer goed met me gaat.

Dus al met al gaat het met ons allemaal erg goed! Ik weer beter, Bella weer dr bovenop en krijgt binnenkort weer lekker tijd voor zichzelf, Galina gaat een leuke logeer tijd tegemoet, Michael groeit zich een slag in de rondte en we blijven duimen dat er vanzelf nog zomaar ineens gaat verschijnen ‘daar’ en Nikita is gewoon haar geweldige zelf en zit lekker in haar vel. Wat wil een mens nog meer. Nou ja, behalve dat Michael wonder dan haha!

Geplaatst door Marlies Beekhuizen


«   »