Home » Blogs » Blogs 2013 » Bye Bye Heteren

Bye Bye Heteren

Gepubliceerd op 31 mei 2013 11:57

Alles bleef een beetje op z’n kop staan, maar ik hoop dat er nu eindelijk een beetje rust in de tent komt.

Onze jongste telg groeit als kool! En ze blijft zo vriendelijk, nieuwsgierig en een grote knuffelkont, heerlijk meisje. We hebben het echt met haar getroffen. Inmiddels is ze alweer bijna 5 weken oud, wat gaat dat toch hard. Ze heeft al veel meegemaakt, ze heeft regelmatig haar halster om en leert nu aan een lijntje meelopen, overal aanraken was al goed en ze doet verder alles goed. De skippybal heb ik maar weer in de schuur gelegd, daar kijkt ze niet naar om en speelt liever met mama of met de omgeving. Dumpey was ook echt een hele goede tante voor haar, ze is compleet op haar gemak bij Dump en die helpt ook mee in de opvoeding. Erg mooi om te zien. Met Bella gaat het ook erg goed, ze is een fantastische moeder, Lien komt niets te kort. Ze houdt haar goed in de gaten, maar pakt ook goed haar eigen momentjes. Wel begint ze wat uitdagingen te missen. De eerste keer dat ik met Lien ging oefenen aan een touwtje mee te lopen, werd ze wel erg enthousiast en zette ze meer dan haar beste beentje voor. Die is er wel weer klaar voor om wat te gaan doen.

Ook wel erg fijn, ik mis het werk met haar eigenlijk ook wel behoorlijk. De 26e mei hadden we een heerlijke Shetander Menrit, ook voor deze dag een waterval voorspeld maar we hebben geen druppel tijdens de rit gehad, en deze mocht ik meerijden met een geleende aanspanning. Ik kreeg een super leuk wit hengstje waar het prima mee klikte en ik heb een heerlijke rit gehad. Ben er wel weer aan toe dat we haar weer op conditie gaan trainen zodat we straks ook weer het bos onveilig kunnen maken, leuk!

Eerst gaf ik Bella steeds eten in het weiland dat ze dicht bij haar kind kon blijven en zette ik Dumpey vast. Die denkt namelijk dat de hongerwinter ieder moment voor de deur kan staan en is zich daar op voor aan het bereiden. Na drie weken dit zo gedaan te hebben, heb ik het er een keer op gewaagd en Bella op de oude manier gevoerd buiten het hek. Lien in het weiland met Dumpey en Bella buiten het hek. Dat ging eigenlijk als vanzelf, beide waren het er helemaal mee eens. Na een paar dagen ook eens geprobeerd hoe er gereageerd zou worden als ik na het eten met Bella weg zou lopen uit het zicht. Ook dat ging eigenlijk prima. Mooi!

Ik heb mijn eigen camera al helemaal vol geschoten, maar maandag kwam er een echte fotograaf met een supersonische camera prachtige foto’s maken. Het weiland was heerlijk op aan het komen, gele bloempjes, mooie groene begroeiing en na een periode van heel veel regen en herfst dagen, zou maandag zomaar ineens heel mooi worden. Haar 1 maand verjaardag ook nog. En inderdaad, het was super weer. De fotografe had allerlei attributen meegenomen om de aandacht te kunnen trekken, dat ging redelijk, maar conclusie was toch dat ze te nuchter waren haha! De geluidjes op de telefoons deden beter hun werk en dat zijn volgens mij hele mooie plaatjes geworden. Nog heel even geduld. De foto’s van de bolle buik shoot zijn ook binnen, binnenkort eens een mooi stukje maken van het begin tot nu.

Helaas zijn er ook wat mindere zaken bij het weiland geweest. Ook al heb ik het gehele weiland hermetisch afgesloten, bordjes dat ze het weiland niet in mochten, overal aan de bovenkant prikkeldraad en het hek gebarricadeerd, waren er toch nog meiden die dit alles aan hun laars lapte en toch dagelijks in het weiland zaten. Hondsbrutaal, want zelfs de buren die ze eruit wilde sturen kregen een grote mond. Helaas wisten ze wanneer ik er was en heb ik ze zelf nooit gezien. Gelukkig maar voor hen ;). Ik had vorige week besloten dat ik nep camera’s op zou hangen en zou een stroomdraadje gaan spannen, contact opgenomen met de wijkagent zodat hij langs kon gaan zodra ik wist wie ze waren, maar zover is het niet meer gekomen.

Afgelopen dinsdag waren de pony's van de boer uitgebroken en hij wilde ze bij Bella en Galina zetten. Dat wilde ik dus niet, Lien was nog net 4 weken oud.. Nadat hij belde, ik reed net de snelweg op en dan is keren wat lastig, meteen koers naar huis gezet en kon nog net op tijd mijn pony's uit het weiland plukken, hij stond al voor het hek. Ik heb ze in het weiland dat die andere gesloopt hadden gezet, weiland gerepareerd, water aangevuld en met spoed op zoek gegaan naar een ander plekje. En die heb ik gevonden in Horssen bij Michael. Er was een prachtig grasveldje, maar er stond nog niets. Gister vrij genomen, spullen in de auto en heb ik samen met de vader van Laura, eigenaar van de pensionstal, een dagje staan klussen. Om 10.00 uur was er alleen een grasveldje, om 15.00 uur een weiland. Gaten in de grond voor de palen, palen erin, gaas erop spijkeren, waterbak erin en toen was er ineens een echt weiland. En de pony’s opgehaald. De verhuizing ging gelukkig heel voorspoedig. Ik had eigenlijk nog niet verwacht dat ik ze ook echt donderdag al zou kunnen verhuizen, dus was heel erg blij dat Heidi ons kon helpen met laden. Trailer aangekoppeld, pony’s halster om, Dumpey terug in de groep Shetten van de boer en Bel en Lien op de trailer. Bella had even wat aanmoediging nodig en Lina wilde niet. Bella een zetje gegeven en die stond er binnen no time op en Galina opgetild en de trailer in gedragen. Ja, echt waar :D

Alle paarden nu dus de Waal over. Ik baal aan de ene kant enorm dat Bella niet meer in mijn 'achtertuin' staat. Ik zet achtertuin tussen haakjes, maar daar stond ze natuurlijk ook vaak letterlijk en had ze een plekje. Maar er zitten ook wel voordelen aan. Ze staat nu weer op een pensionstal waar ik betere trainingsmogelijkheden heb dan in een weilandje aan de weg, ze staat bij Michael waardoor ik die nu ook 5 keer per week zie en het is weer een adresje minder om te bezoeken per dag. Dus tja... Maar ik moet er nog behoorlijk aan wennen dat ze niet meer thuis staat. 's Ochtends niet meer langs de pony's, eigenlijk ging ik er zo'n 4-5 keer per dag heen. Dat wordt afkicken…!

Nikita had bedacht dat ze toch een kleine onderbreking nodig had en kreeg vorige week dinsdag een koliek aanval. Het begon net voordat ik naar huis wilde gaan en heeft toch wel zo’n anderhalf uur geduurd voor de krampen over waren. Het was toen in die mate goed, dat ik weer naar huis ben gegaan en de dierenarts is er verder niet aan te pas gekomen. Soms wel even op het punt gestaan, maar we zijn er zelf doorheen gekomen. Alleen, ze wilde bijna niet mesten de twee dagen die daarop volgden. Woensdag en donderdag was ze nog niet helemaal zichzelf. Uiteindelijk donderdag een zandkuurtje en paraffine gehaald en zijn we hiermee begonnen. De paraffine heeft goed zijn werk gedaan en alles kwam er prima uit. Toch vrij vlot daarna de training weer opgepakt en we zijn lekker bezig. Al met al heb ik er de afgelopen twee weken twee keer op gezeten, terwijl ik eigenlijk had willen oefenen voor mijn houding- en zitles trainingsweekend, maar tja. Wat niet kan, kan niet.

En Michael, tja, die gaan onverminderd goed door. Hij wordt wel steeds meer hengst de laatste tijd. Hij begint praatjes te krijgen en de vrouwtjes worden steeds aantrekkelijker. Hij staat ook nog naast een merrie in stal, maar dat gaat nog steeds goed. Meelopen aan het touw gaat nog steeds prima, hij is zijn manieren niet vergeten. Net zoals het los poetsen in de weide. Ik moest wel erg om hem lachen, dan staat hij netjes zijn poetsbeurt te ondergaan, wat hij echt heerlijk vindt, en ineens moet er even wat energie uit. Hij liep toen heel rustig weg, gaat even een stukje verderop ontploffen gek doen met de Haf en komt weer terug wandelen en gaat weer voor me staan zodat ik zijn poetsbeurt af kan maken. Dit heeft hij nu al twee keer gedaan, ik lach me rot om hem. Hij heeft ook een nieuwe hoefsmid, aangezien hij nu aan de andere kant van de Waal staat, moest dat ook gebeuren. De hoefsmid weet niet beter dan dat hij een twee jarige hengst voor zich heeft, dus die was extreem voorzichtig met zijn achterbenen. En omdat hij zo voorzichtig was, werd Mike onzeker en haalde uiteraard even uit. Maar ze snapte elkaar al snel en toen ging alles goed. Binnenkort deze smid ook maar even laten komen voor Lien, want ik vind haar rechter achter hoefje niet helemaal lekker staan. Die moet even gecorrigeerd worden.

Tot de volgende keer!

Geplaatst door Marlies Beekhuizen


«   »