Home » Blogs » Blogs 2013 » Galina van de Bella Hoeve

Galina van de Bella Hoeve

Gepubliceerd op 28 april 2013 18:15

Perfect, dat is het woord wat hier van toepassing is. De dracht was perfect, de bevalling was perfect, de timing was perfect en het veulen, meer dan perfect! Zo compleet anders dan alles wat ik hiervoor kende van de bevalling. Wat een droom!

Het begon allemaal 331 dagen geleden, toen ik Zegmar van de Zandkamp had uitgenodigd om bij Bella op bezoek te komen. Net een paar dagen daarvoor had ik de knoop doorgehakt en besloten dat ik Bella toch voor de tweede keer zou laten dekken. Beetje over het internet lopen klikken en ik kwam uit op een mooie valk hengst die een dorpje verder op woonde. Zondags werd Bella hengstig, maandag was het Pinksteren, dus heb ik maar niet gebeld naar de hengstenhouder en dinsdag de stap gezet. Toen ik hem belde, was hij toevallig nmet met deze hengst in de buurt, of ik over een uurtje bij de weide kon zijn. Uhm... Ja dat kan ik. Zo gezegd zo gedaan. Ik even tussendoor op mn werk heen en weer en voordat ik het wist was het gebeurd. Bella was gedekt! Nu kon ik niet meer terug, ook al zou ik het nog willen.

Poeh, wat heb ik mezelf vaak achter mijn oren gekrabd in de afgelopen 11 maanden wat ik nou toch weer had verzonnen, of ik wel helemaal goed bij mijn hoofd was geweest. Tja, ik kon eigenlijk mijn eigen vraag al beantwoorden. Maar Bella was weer helemaal blij dat ze weer drachtig was. Ik had het eigenlijk de eerste week al door dat het gelukt was, dan wordt ze heel anders, echo gehad en  dat was de bevestiging, er zat een kleintje in.

Had ik de vorige keer direct een merrie naam, die vond ik nu het moeilijkste. De vorige keer kreeg ik een hengst, dus ik grapte geregeld dat dit dan wel een merrie zou worden. Haar hele dracht ging erg goed en ik was erg tevreden hoe het ging. In januari haar laatste grote rit gereden en in februari helemaal gestopt met mennen en rijden. Haar buik was inmiddels al behoorlijk aan het groeien. Vooral de laatste maand begon ik me echt af te vragen of er niet stiekem een olifantje in zou zitten, wat een buik! Dag 306 was nog even spannend, maar dat was meer gevoelsmatig. Alles daarna was nieuw voor ons. Ik had me nog veel meer voorbereid op de komst van de kleine als de vorige keer en had vanaf dag 320, de dag vanaf dat het ‘veilig was voor het veulen om geboren te worden, een grote emmer standaard in mijn auto met alles wat je nodig zou kunnen hebben tijdens en geboorte. Dit keer wilde ik beter voorbereid zijn, zodat ik wel alles zou kunnen doen als het nodig was.

Geboorte alarm heeft welgetelt twee keer een vals alarm gegeven. De eerste keer was om 05.30 uur en de andere was terwijl ik op een verjaardag zat om 23.30 uur. Beide keren vertelde mijn smsje ook netjes dat Bella wel lag, maar er was geen wee gemeten. Haar buik begon haar steeds steeds meer in de weg te zitten en ze begon met plat slapen. Toch de slaapstand maar geactiveerd, alleen als ze platligt en onrustig is, krijg ik alarm. Toch handig zo’n geavanceerd ding! Toen weer een poosje stil.

Donderdag avond, weer alarm, het was 23.30 uur weer, maar dit keer vertelde mijn smsje dat er een wee gemeten was. Ik dacht dat het zover was en snel naar de weide. Daar aangekomen, stond ze wel, maar was helemaal bezweet en onrustig. Ik vertrouwde er geen snars van en ben er een poosje bij gebleven. Om 01.50 hoorde ik ineens een waterval, vliezen gebroken? Nee, gewoon plassen. Nog drie kwartier gewacht en toch maar weer naar huis. Alles was weer tot rust gekomen en ging slapen. Ik dan ook maar. Mijn wekker ging immers over 4 uurtjes en dan moest ik weer werken. Bed in met mn telefoon in mijn hand. Krap 3 uurtjes vol weten te maken en alweer klaar wakker. In het weiland was nog geen verandering, ik had niets gemist. Pfjoew!

Vrijdag avond was ik redelijk gesloopt, maar de adrenaline ging nog prima. Nog heerlijk even wat tijd samen doorgebracht, tegen haar buik verteld hoe ze de uitgang kon nemen en Bella lekker gevoerd. Bella’s lijf zei dat ze dr klaar voor was, dus ik maakte me maar op voor weer een korte nacht. En inderdaad, om iets over 01.30 kreeg ik weer telefoon, smsje gaf nu aan dat er in de tijd van een paar seconde zelfs twee weeën waren gemeten, dus ik heb een record gevestigd met uit mijn bed, in mijn kleren en naar de weide. Toen ik daar aankwam zag ik meteen dat ze lag, nog een keer goed kijken, verrek, dr lag al wat bij! Alles is zo snel en zo soepel gegaan dat ze er bijna letterlijk uit geplopt is. Ik heb nog net gezien dat haar voetjes er nog uitgleden en ik heb haar verder uit het vlies gehaald. Alles ging als vanzelf, wat prachtig om dat zo te mogen zien. Zachtjes ben ik er naast gaan zitten, even wachten op de nageboorte, die kwam ook vlot. Veulen lag met haar beentjes nog verdwaast te kijken waar ze nou weer terecht was gekomen en ik werd nu wel erg nieuwsgierig, hengst of merrie? Beentje opgetild en ja hoor, merrie! Toen de dame eens goed bekeken en ik kwam er op dat moment ook ineens achter dat ik een prachtig valkje daar had liggen, compleet met aalstreep en al.

Welkom, Galina van de Bella Hoeve!

Nou, het enige wat ik volgens mij kon uitbrengen was, ongelofelijk! Dierenarts gebeld, want ik wilde eigenlijk dat ze even nagekeken werd, nageboorte controleren of deze compleet was en het veulen controleren. Half uurtje later stond ze op de stoep om ons te feliciteren. Inmiddels was de kleine dame al zover dat ze niet alleen op haar benen kon staan, maar kon binnen het half uur zelfs al draven! Met die wankelende beentjes, hop daar ging ze. En Bella er achteraan.  Instructies meegekregen wat ze wel en niet moest doen, binnen zoveel tijd moest ze drinken, plassen en poepen, daar heeft ze zich netjes aan gehouden. De eerste keer drinken was wel erg bijzonder zeg, wat een mooi moment. Toen was het 5.30 en toch serieus tijd om mijn bed in te gaan. Maar goed veel slapen doe je toch niet, dus 3 uur later stond ik er alweer naast. Hop naar die kleine, hoe heeft ze haar eerste uren doorgemaakt. Alles was prima in orde, Galina slaapt prima, drinkt goed en vanaf vandaag heeft ze zelfs door dat ze heel hard kan rennen. Jezelf een beetje plat maken en gaan met die banaan. En Bella dr maar achteraan. Die vindt het prachtig, net als wij.

Nu al een kleine donderstraal, maar wat voor een. Eentje in een gouden pakketje! Welkom lief klein meisje!

Geplaatst door Marlies Beekhuizen


«   »