Home » Blogs » Blogs 2013 » Niet mijn week

Niet mijn week

Gepubliceerd op 26 februari 2013 17:50

Vorige week was niet echt mijn week. Ik kreeg dinsdag een zak van 20 kg paardenvoer op mijn pink, donderdag een paardenhoef op mijn tenen en ging zaterdag samen met Nikita onderuit. Nou, da’s een mooie score zo dacht ik… Alles valt gelukkig mee hoor, ook met Nikita.

Begin van de week contact gezocht met de rijvereniging in Bergharen. Toch maar de stap gezet om daar heen te gaan om. Ik word geen lid voor het starten of voor de lessen ofzo hoor, dat is net een bridge too far. Ik heb een binnenbak nodig waar ik lekker in ieder geval eens per week kan gaan rijden. Het stappen door het dorp is erg leuk en gezellig, maar we moeten weer echt aan het werk. Haar been was inmiddels al een week dat ik er echt heel tevreden over was, dus oppakken die handel! Om dat kracht bij te zetten deze week een aantal keren tijdens het stap rondje toch maar wat meer gevraagd en zaterdag zag ik een stukje grond dat ik soort van als bak kon gebruiken. Dus in die soort van bak, netjes in het gareel en aan de teugel (op de een of andere manier gaat dat altijd een stuk beter als we een ‘hoefslag’ hebben) werd ze nogal enthousiast. De eerste passen voor de passage kwamen er al uit, maar het ging nog netjes. Totdat we de hoek uit kwamen en van hand wilde veranderen. Die stommerd gaat precies in die hoek uit dr plaat terwijl ik haar net de diagonaal op rij. En ze glijd vol weg met haar linker achterbeen. Het been wat dus net weer heel was. Zij kreeg net op tijd zichzelf weer in de hand. Ik viel half, sprong er half af. Kwam iig op twee voeten terecht. Daarna stonden we allebei een minuut of twee met één been omhoog. Eind goed, al goed, het lijkt mee te vallen bij ons allebei. Voor de zekerheid heb ik haar been de drie nachten daarna in een bandage gezet, maar het gaat goed. Ze loopt er wel stijf op, maar dat is niet zo heel raar.

Haar been was goed genoeg om haar toch maandag mee te nemen naar de binnenbak. Heel eerlijk gezegd dacht ik dat ik vliegles zou krijgen. Ze voelde ook wel een paar keer alsof ze kon ontploffen, bij het aandraven koppie naar beneden, ruggetje bollen en schudden als een wilde hengst, maar we zijn inmiddels zo op elkaar ingespeeld dat ik dit in een fractie van een seconde voor kan zijn en dat zij mijn nee accepteert. Pfjoew! Maar het scheelde niet veel, het energie level zat tot boven haar oren. Ze mocht even lekker stappen en draven in die bak, ik was daar eigenlijk alleen om te kijken of ze het aankon met haar longen. En haar been was nog niet optimaal, dus echt heel veel wilde ik niet van haar vragen. En was ook beter van niet, want de vliegles bleef wel steeds op een kiertje staan. Na een half uurtje tussen de vele paarden van de verenigingsleden stond er een voldaan paard naast me die erg blij was dat we even lekker gelopen hadden. Wat heeft ze het goed gedaan en wat vond ze het mooi. Zelfs even vierkant poseren voor de foto, de show-off haha! Op de trailer gezet en weer terug, zeker voor herhaling vatbaar! Deze week nog even rustig aan met haar been en dan aanstaande maandag weer naar de binnenbak hopelijk.

Bella en baby kunnen het beste omschreven worden als rond maar gezond! Bijna alsof je ze met de dag kunt zien groeien. Kleine nog steeds erg actief, ben ik erg blij om. Nog ruim 9 weken, het komt nu wel erg dicht in de buurt. Gelukkig is het weiland steeds beter aan het worden. Nog steeds is de ijsbaan niet helemaal weg, maar dit weekend gaan we het er maar op wagen. Tis niet anders. Ik wil haar twee maanden van tevoren op de plek hebben waar ze gaat bevallen, dus dan is het maar even schipperen. Vorst is bijna weg uit Nederland en dan houden we alleen een mooie drinkvijver over in het midden van haar weiland. Het zal niet lang duren. Een klein schuil stukje en hun hooiplekje in orde maken voor de dames en dan is het zover, komt de kleine eindelijk weer naar Heteren. Het was heel erg fijn dat ze bij Nikita stond, maar ik mis haar ook wel heel erg in Heteren. Net als Anne en Paula.

Zaterdag had ik bij Apeldoorn een massage en op de terugweg bij Michael langs. Grote zak wortels bij me en de heren waren mijn beste vriendjes haha! Drie voerbakken vullen en je hebt geen kind aan ze. Kon ik ondertussen Michael even overal controleren en zijn spieren voelen. Dat is mooi om als masseur zo’n mooi opgroeiend ding voor handen te hebben die je vanaf heel jong kunt begeleiden. Ook hij zal straks blij zijn met een vrouwtje die masseur is. Stond ik dus even zijn achterbenen na te voelen, kom ik ineens tot de conclusie dat meneer weer een groeispurt heeft gehad aan de achterkant en dat zijn kont kun al tot net onder mijn neus reikt…! Echt waar! Eerst kijken of ik misschien op een verhoging stond, maar dat stond ik niet. Dus ik thuis even bij Nikita checken hoe groot zij is, dat scheelt nog maar een centimeter of 10 bij de kontjes…! Nou is Niek natuurlijk een volwassen en uitgegroeide merrie en hij een puppy die nog nergens vorm heeft, maar hij wordt wel erg groot zeg! Ben benieuwd hoe hij er straks uit gaan zien als hij echt vorm en body krijgt. Maar ben bang dat ik hem altijd het veulen zal blijven noemen, ook al is hij straks 22 jaar ;)

Geplaatst door Marlies Beekhuizen


«   »