Home » Blogs » Blogs 2013 » Het was een mooi jaar

Het was een mooi jaar

Gepubliceerd op 1 januari 2013 12:00

We mogen niet klagen, in 2012 hebben we onze tegenslagen recht in de ogen gekeken en zijn we er tegenaan gegaan. En met succes! Veel gebeurd, een lach en een traan, maar ik ben trots op 2012! Ik ben trots op mijn dames en mijn kleine man.

Januari begon rommelig. De verhuizing van Nikita naar haar pensioen plekje stond voor de deur, dat was netjes en ruim van tevoren gepland en met veel precisie voorbereid. Wat kon er mis gaan? Nou, dat heb ik geweten. De Rijn steeg en de pony’s moesten 11 januari hals over kop weg. Ze konden twee weken bij Nikita’s nieuwe plekje staan. Daar was plek tot 28 januari, want dan kwamen Nikita en Floor naar de boerderij. Drie dagen voor Nikita’s verhuizing belt de stal eigenaar van Michael’s opfok. Ze hadden problemen met de belastingdienst waardoor er gedreigd werd met in beslagname van mijn veulen als ik deze niet voor het komende weekend ergens anders had ondergebracht. En de weide eigenaar die zo beloofd had dat hij een nieuw plekje had voor de pony’s voor 28 januari had niets geregeld. Daar zit je dan. Oja, en mijn zusje was op dat moment aan het bevallen. Klein detail nog erbij. Op je tanden bijten, multitasken en doorgaan, dat was de enige optie. Donderdag op vrijdag nacht is mijn prachtige neefje geboren en zaterdag vond er een monster verhuizing plaats van al mijn paarden naar hun nieuwe plekjes. Het was heftig, maar we hebben het allemaal weer overleeft.  Vraag niet hoe, maar het is me gelukt.

Februari en maart waren om bij te komen, te wennen aan de nieuwe situaties en alles weer op te pakken. We begonnen met heel veel sneeuw, sneeuw die niet weg wilde. In het begin was het nog wel leuk, leuke foto’s e.d. maar op een gegeven moment komt dat witte spul je de keel uit. En toen het eenmaal weg was, kregen we Rhino op onze broek. Geluk bij een ongeluk, het was uitgebroken op 7km van Michael’s oude stal, maar daar was hij al een poosje weg. Pfjoew! Aangezien hij nu op een pensionstalling stond, heb ik hem tijdens de Rhino periode niet gezien, ik wilde de meiden niet in gevaar brengen, hoe klein de kans ook was. Ondertussen werd Nikita weer steeds actiever en van pensioen was geen sprake meer.

Eind maart ging de klok weer de goede kant op. Eindelijk weer langer licht ’s avonds, heerlijk! Drie verjaardagen binnen een week, Michael werd 1 jaar, Nikita werd 17 en ik mocht er ook weer een jaartje bij op tellen. Nikita zat ontzettend goed in haar vel en dat straalde ze ook uit. Dit was niet het zielige paard dat vorig jaar mei met pensioen was gestuurd. Dit is een paard waar vele jaloers op mogen zijn! April was voor Bella ook interessant, want ze ging weer onder het zadel. We kwamen een ruitertje tegen die klein en licht genoeg was om haar te rijden, maar ook nog voldoende ervaring en lef had. Dus nu nog even een beetje oefenen en dan straks lekker het bos in!

In mei ging ik er even tussenuit. Een weekje op de jaarlijkse trektocht, ditmaal gingen we met 6 vriendinnen naar de Franse Ardennen en hebben we daar op Criollo’s rondgereden. Maar in mei gebeurde er wel meer mooie dingen. Eind mei is Bella namelijk gedekt. Bijna niemand wist ervan en ik wilde het stil houden tot ik het zeker wist dat alles was gelukt. Achteraf bleek het in één keer raak, Bella was er klaar voor, ik moest nog aan het idee wennen. Na de vorige keer vind ik het allemaal vreselijk spannend, maar wat een prachtige ervaring weer. We gaan er vol voor! Net voordat ik naar de Ardennen vertrok kon Michael nog naar zijn nieuwe weiland. De eerste nacht gelijk een avontuur, de stroommachine viel uit en de hengsten liepen midden in de nacht los op straat. Michael was compleet overstuur en kwam naar mij toe, bleef bij mij en wij hebben de hengsten samen terug gebracht naar het weiland. Wat een bijzonder paard is hij toch, hij is nog maar net een jaar, maar wat een persoonlijkheid. Het was niet tof dat ze daar liepen en dat het gebeurd was, maar wat was ik bijzonder trots op mijn ventje en op ons als een team! Alles weer veilig achter de draden, drachtig en wel heb ik mijn paardjes achter gelaten en op naar de Ardennen. Tijd voor ontspanning! Prachtige  ervaringen hebben we daar opgedaan, geweldige week gehad!

In de zomer die volgde van het heerlijke weer genoten, maar ook van het echte regenachtige Nederlandse weer. Het heeft nog tot 3 juli geduurd voor ik het blijde nieuws voorzichtig bekend kon maken dat Bella weer drachtig was. We hadden de kleine op de echo gezien, nu was het echt! Ondertussen vrolijk verder met rijden, zowel de kleine als de grote en soms ook samen!

Bella loopt onder het zadel alsof ze nooit anders heeft gedaan, loopt daarnaast ook nog super voor de koets terwijl de kleine flink aan het groeien is in haar buik. Nikita gaat... Tja, er is geen ander woord voor dan ongelofelijk. Niets  aan haar laat nog zien dat haar lijf zoveel tegenslagen heeft gehad en ze knalt! Zelfs zo goed dat ik ons heel voorzichtig in heb geschreven voor een wedstrijdje. Jaren geleden ben ik gestopt omdat ik druk was met afstuderen en dat soort dingen en we zouden ‘later’ wel weer verder gaan. Later is er nooit meer van gekomen door haar vele blessures, maar nu had ik mijn kans. Zij is een showkikker, ik wist dat ze dit prachtig zou vinden. Als de mensen maar naar haar kijken. De eerste poging mislukte, ik moest ons afmelden. Ze had een dikke kogel, maar de tweede keer stonden we daar met z’n tweeën. Ik ging de ring in en de dame die ons voor zou lezen zag ons beide helemaal buzzen van het moment en vroeg of het onze eerste wedstrijd was. Ze keek heel vreemd toen ik heel vrolijk zei: ‘Nee, onze laatste!’. Dat we deze kans hebben gekregen was enorm bijzonder en we zijn zelfs met een winstpunt naar huis gegaan. Dat jurylid heeft geen idee dat ze ons met dat winstpunt zoveel meer heeft gegeven dan een winstpunt. Een herinnering voor het leven!

Het laatste deel van 2012 hebben de paarden vooral hun ding gedaan en lol gehad. Michael stond heerlijk met 5 vriendjes in het weiland jong te zijn, daar mocht hij zelfs blijven tot 1 december. Nu is hij weer terug naar zijn winterstal. Even een paar maandjes uitzitten en dan kan hij weer het weiland op. Wat wordt hij toch groot! Bella was lekker aan het uitdijen in Heteren. We gingen verder met haar training onder het zadel en voor de koets, en eigenlijk haar luilekker leventje leven. De Rijn ging net voor het einde van het jaar flink omhoog en daarom hebben zij en Dumpey in Winssen bij Nikita Oud & Nieuw mogen vieren. Daar blijven ze nog een paar weken. Nikita kreeg een nieuw vriendje erbij in Winssen. Ze heeft wel even een behoorlijk lichamelijk dipje gehad, maar daar was ze ook binnen drie weken zo goed als overheen nadat de ostheopaat haar onder handen had genomen. Hier en daar een dikke kogel houdt ons niet tegen Knipogen We maken regelmatig het dorp onveilig en we hebben lol!

En ik heb ook flink wat werk verzet. Eerst in oktober mijn menbewijs gehaald, zodat ik veel veilige kilometers met Bella en de koets kan maken. Daarna ben ik begonnen met een nieuwe opleiding, ik ging leren voor paarden sportmasseur en heb mijn eerste examen binnen! In februari ga ik weer verder, nu is het flink oefenen en meters maken. Ik ben al heel veel bijzondere paarden tegen gekomen en ik verbaas mij iedere keer weer dat er eigenlijk bijna geen paard is die het niet nodig heeft. Een mooie uitdaging die er nog ligt, maar vooral Nikita en Bella zijn erg blij. Hun vrouwtje is masseur, woehoe!

Volgens mij hebben we alles eruit gehaald wat erin zat. We mogen met een goed gevoel 2012 afsluiten en vol verwachting kijken we uit naar het nieuwe jaar. Wordt het weer zo’n mooi jaar? Stijgen onze stijgende lijnen verder? Gaan we de kleine in de buik van Bella ontmoeten? Ik hoop het wel. Ogen dicht en daar gaan we, zo 2013 in!

Geplaatst door Marlies Beekhuizen


 »