Home » Blogs » Blogs 2011

Blogs 2011

Download hier het volledige overzicht van 2011 in PDF

PDF
Bellahoeve 2011
PDF [2.2 MB]
Download (33 downloads)

Glibberen

13 dec 2011, 13:09

Bella heeft zich een weekje prima vermaakt, daar in het nieuwe weiland. Lekker veel gras, veel ruimte, die wilde niet meer weg. Heb dr ook maar een weekje verder met rust gelaten, want vond het wel even best. Extra eten had ze niet nodig en in het donker konden we toch weinig doen. Iedere avond even met een emmertje wortels het weiland in, hoofdjes tellen, knuffel geven en daar ging ik weer. Tis wel behoorlijk glibberen naar het weiland toe op de dijk, lang leve mijn gevoerde Gamma laarzen met heftig profiel!

Tot zondag, want toen moest ze weer aan de bak. Ik heb inmiddels mijn eerste bontje binnen voor het schoftgedeelte. Jaja, het heeft slechts ruim twee maanden geduurd voordat de onderlegger die ik via de webshop heb besteld van het ene Divoza filiaal naar het filiaal in Heteren is gestuurd. Dat is een nette tijd dacht ik zo… Maar goed, het zit perfect en ben er wel heel erg blij mee, zo’st ook. Blij dat ik gewacht heb. Nu nog een borsttuig onderlegger en dan ben ik compleet! Het borsttuig komt dan een paar centimeter naar voren en zal dan waarschijnlijk niet meer tegen de schoftsingel of hoe dat ding dan ook mag heten aan hangen. Toch wel lastig hoor, zo'n klein tuigje.

Bella had andere plannen zondag, ze stonden drie weilanden verderop, wilde alleen meelopen als ik ze op ging halen en toen ze eenmaal de wortels op hadden vond Bella het niet meer belangrijk om mee te gaan en liet zich niet vangen. Gelukkig is ze dat spelletje na een paar tellen ook zat en liep ze mee. Helemaal in het tuig gezet zonder de sulky en daar gingen we. Vandaag had ze toch een mindere dag, maar ik denk dat ze niet graag weg wilde bij de groep. Toen we eenmaal in het dorp waren, ging het al veel beter. En richting het weiland terug heeeel veel beter. Maar het was niet onze dag, volgende keer beter.

Nikita deze week ook nog een paar keer in actie, het zou woensdag gaan stormen, dus ik dinsdag een zadel dr op en rijden. Bleek dat het KNMI het weer eens mis had en kwam er een klein zuchtje wind woensdag, maar goed, dat gebeurd wel vaker . Wel lekker gereden dinsdag! Samen met Claire in de bak, dat was lang geleden. Om tot de conclusie te komen dat dat kwam omdat mijn paard met pensioen moest en haar paard ook niet meer kon. En daar reden we allebei Even wat oefeningetjes gedaan en toen was het wel weer mooi. Woensdag en vrijdag onder de massage pad en zaterdag was voor het echte werk. We kregen een herhalingstraining van onze massage dag. Nou, dat was wel even nodig, want zo zeker als ik dacht dat ik wist waar de T1 zat, die was ik dus alweer helemaal kwijt. En een aantal andere spieren waren ook spoorloos verdwenen in mijn ogen. Niek heeft zich een uurtje goed gehouden en daarna was het klaar. Waar de rest lekker rustig van zijn massage stond te genieten werd zij hoe langer hoe drukker. De enige manier was om bij haar hoofd te gaan staan, maar tja. Dan wordt het masseren wel erg lastig, zulke lange armen heb ik ook weer niet. Dus ik heb al mijn vragen gesteld, alles meegekeken en mijn lieftallige massageobject na een uurtje een duwtje het weiland weer in gegeven.

Zondag nog even in het licht op het veld gereden, maar ze heeft veel te veel energie op het moment. Gewoon stappen is er niet meer bij, hele kleine momenten van ontspanning is alles wat ik krijg. Ik hoop dat we binnenkort even een snel rondje alleen kunnen doen, dan mag ze er alles uitgooien wat ze heeft en is het energie level weer tot een acceptabel niveau. Dat gaan we dit weekend maar eens doen!

Kleine Mike heb ik vorig weekend ook niet gezien, dit zou een druk weekend worden, dus op donderdag avond daar even heen met Petra. Die had hem ook al een poosje niet gezien. Zo druk en ondeugend dat hij kan zijn overdag, zo heerlijk rustig is hij ’s avonds op stal. Even gepoetst, appeltje gegeven, geknuffeld en we konden er allebei weer een week tegenaan. Volgend weekend komt de hoefsmid en wordt hij weer recht op zijn voeten gezet. Binnenkort weer eens even foto’s maken, hij blijft groeien als kool, het wordt zo’n knappe vent.

Het belooft een regenachtige week te worden, dus ik hoop dat ik nog wat kan doen de komende dagen, we zullen zien!

Zo eigenwijs als een

5 dec 2011, 17:01

Het weiland waar de pony’s in stonden begon echt op te raken, ze hadden nog maar een paar sprietjes en veel modder. De pony’s begonnen echt honger te krijgen. Bella heb ik dus vorige week iedere dag naar huis gehaald en met haar neus in een grote bak met hooi gezet bij ons achter het huis. Even een paar uurtjes lekker hooi snoepen terwijl ik bij Nikita was en dan had mevrouw haar buikje weer rond. Toen het water op leek te raken (dit was nog voor de mega waterval en het zwembad wat in het weiland kwam) belde ik op om het water aan te laten vullen en hoorde ik dat ze zouden verhuizen naar het weiland achter de dijk. Dat is een heel fijn weiland, daar stond ze helemaal in het begin ook in. Maar aangezien Roy niet zo snel is, gebeurde wat ik al verwachtte, op zaterdag waren ze nog niet over. Dus zou ik ze zaterdag overzetten. Maar eerst even mennen!

Op het moment staat ze consequent 1-2 keer per week in het tuig. Als ik alleen ben loop ik er achter en als IJdie er bij is, mag de sulky er achter. Zaterdag moest ik even een sleutel ophalen net buiten Heteren op de dijk. Met de fiets is dat een minuut of 10-15 het rondje dat we gereden hebben. Met de sulky kwam ik achter, duurt het toch ietsje langer We waren ruim 5 kwartier onderweg, dus moesten ze nog een nachtje in het modderbad slapen.

Op vrijdag ben ik bij Mike geweest, ik had daar een Sinterklaas avond. Ik kreeg van alle meiden te horen wat een lieverd het was, hoe hard hij groeide en hoe gek hij kon doen als hij zich stond uit te sloven. Hahaha, het is me dr eentje! Wat kan twee jaar wachten lang duren

Zondag vroeg opgestaan, was een drukke dag. Eerst pony’s naar het nieuwe weiland gezet. Ik denk toch echt dat ze het spreekwoord ‘Zo eigenwijs als een ezel’ moeten veranderen in ‘Zo eigenwijs als een Shetlander’. Gelukkig had ik van tevoren mijn complete halster voorraad tevoorschijn getoverd en ze van allemaal een halstertje met touw omgedaan. Na wat porren en duwen eindelijk allemaal in het nieuwe weiland. Normaal lopen ze zo achter me aan, maar nu was dat natuurlijk ineens anders, nu hadden ze alleen maar oog voor het nieuwe gras. Zucht…! Maar na een half uurtje stond alles op z’n plaats.

Nou ja, op z’n plek, dat is dan ook weer wat overdreven. Het weiland waren ze snel alweer uit en stonden ze in het naastgelegen weiland te grazen. In de winter is dat blijkbaar heel normaal daar in de uiterwaarden. Ach, laat ze maar lekker lopen. Nu hebben ze het gehele gebied van de kerk tot aan de A50 brug. En de pony van de buren, Puckje, die altijd heel zielig alleen staat en voorheen toch altijd netjes achter het draadje blijft staan heeft op haar tanden gebeten, is dwars door de draden door gegaan en staat nu ook lekker in de kudde! Ik snapte ook echt niet dat de eigenaren er voor kozen om die pony daar te laten staan terwijl ernaast een grote kudde Shetties staat. Ze kent alle pony’s natuurlijk al heel goed en is eigenlijk als vanzelf in de kudde ingemengd. Flip, de ‘hengst’ van de kudde heeft haar onder zijn vleugels genomen en is niet bij haar weg te slaan. Ze is lief tegen alle andere pony’s en de veulens, dus ik hoop dat ze haar laten staan! Weer een zielig paardje minder

Daarna door naar stal, eerst Turina opgehaald uit het weiland en haar weer aan Thea en Niels over gedragen na 1,5 jaar hier in Renkum. Ze heeft al die tijd lekker in het 24uurs weiland gestaan en heeft zich daar prima vermaakt. De bedoeling was in eerste instantie om haar in te rijden, maar helaas was dat toch een verhaal apart en is dat anders gelopen dan we bedacht hadden. Daarna Niekje opgehaald en een heerlijke bosrit gemaakt samen met Nicol en Floor. Wederom deze rit weer bijna van mijn paard geslingerd, want Nikita ziet elke keer ‘dingen’ en springt dan de andere kant op. Dit keer was het echt kantje boord, maar ik kon me nog net weer omhoog heisen. Mede dankzij Niek, die had zoiets van, nou ik ga wel even stil staan maar dan moet je wel opschieten hoor! En weer verder

Later die avond nog even een headcount gedaan in het weiland, ze stonden er alle 11 en weer in het goede weiland. Allemaal even een knuffeltje gegeven en daar ging ik weer. Het weekend alweer voorbij.

Donker

22 nov 2011, 11:41

Winter is niet ons ding… De hele week loop je ’s avonds in het donker, het wordt steeds kouder, ik zie mijn paarden alleen in het weekend bij daglicht en alles moet in deze twee dagen gebeuren… Vooral dat laatste vind ik echt vervelend. Maar goed, de enige troost is dat de wintertijd twee maanden korter is dan de zomertijd. Ik heb 25 maart 2012 al met een grote cirkel er omheen in mijn agenda staan! Twee dagen achter elkaar feest, want Mike viert de dag erna zijn eerste verjaardag.

Deze week werden we nog verder geplaagd, er hing namelijk een dikke mist over Nederland en dus ook over de weilanden. Bij Bella viel het nog wel mee, die kleine bolle wil zo graag haar bakje eten hebben, die staat al voor mijn neus zonder dat ik hier iets voor hoef te doen. En als ze niet snel genoeg naar me toe kan komen, laat ze zich wel horen vanuit het donkere gat dat het weiland moet voorstellen. Nikita daarentegen ben ik regelmatig kwijt. Die heeft niet zo’n haast om naar me toe te komen, zij vindt dat ik haar maar op moet halen. Nou ben ik de afgelopen paar winters expert geworden in het herkennen van het silhouet van mijn paard en pik ik haar er instinctief zo tussen uit, maar de mist maakt het niet makkelijker. Gelukkig staat ze rond de tijd dat ik haar op wil halen bijna altijd vooraan. Nou ja, zolang de horror winter maar weg blijft, ben ik allang blij!

Bella heeft afgelopen week weer lekker voor de kar gelopen, dit keer hebben we een groter rondje gemaakt. We zijn een half uurtje rond Heteren gaan wandelen. Deze keer IJdie op de sulky, ik er naast met de longeerlijn. Ze is zo bomproof, er waren weer auto’s die dicht langs ons kwamen rijden, veel geluiden en rare dingen, maar alles was geen probleem. Totdat er een gek reliëf in de klinkertjes te zien was. Gekke pony, gelukkig waren het maar een paar tegeltjes en ook zo weer vergeten. Ik ben bezig met het aanschaffen van hoefschoentjes voor haar. In Rijssen heb ik een bedrijf gevonden dat van haar hoefjes een malletje gaat maken en dan op maat schoentjes maakt. Voor de prijs van vier hoefschoentjes waar ze een paar jaar mee doet, kan ik haar net 2 keer rondom laten beslaan, dus de keuze is snel gemaakt. Volgend jaar maar eens afreizen naar Rijssen voor het laten maken van zo’n malletje. Krijgt de prinses haar eigen muiltjes!

Het afgelopen weekend was helaas ook weer zo om, zonder ook maar een stukje bos gezien te hebben. Zaterdag wel in het licht even op stal geweest, maar zondag ging Mike even voor, want die zie ik maar eenmaal per week. Hij heeft zijn tweede enting goed overleefd, heeft wel een snotneusje, er kwam weer een mooie klodder uitzetten, maar zijn temperatuur was prima. Gewoon even overheen groeien dan maar. Marjolein was mee om hem weer een keer te zien, de laatste keer dat ze hem zag was hij een weekje of tien. Inmiddels zijn we bijna 5 maanden verder, klein spul groeit als kool! Nog even een beetje spelen in het weiland en weer naar huis. We werden verwacht in Vinkenbuurt waar we tijdens het diploma feestje de paardjes van Bianca even mochten bewonderen. Heerlijk Shettenspul en de grote dames stonden daar lekker met elkaar in het weiland. Later in het donker nog even bij Niek langs en dat was het weekend alweer. Wat gaat dat toch snel hè. Komende twee weekenden zijn een stuk rustiger en kan ik lekker gaan rijden, weekje erop gaan we de massage herhaling doen, dus veel leuks in het vooruitzicht!

Was het maar weer lente

14 nov 2011, 14:33

Dit weekend moest Bella vol aan de bak. Eerst zaterdag een dagje met Anne op stap naar de Jongeren Fokdag. Die wordt ieder jaar in Heteren bij ons in de straat gehouden, dus dat is een thuiswedstrijdje. Vrijdag avond nog even oefenen en wassen, zaterdag met een blinkende pony bij de keuring verschenen. We hadden een zware rubriek, maar alle drie de dames hebben het voortreffelijk gedaan! Ook zijn we natuurlijk bezig met het beleren voor de kar en is ze zondag weer ingespannen. Wat doet ze het toch goed, echt heel erg leuk. Het gaat niet hang duren of we kunnen echte ritjes gaan maken. Het daglicht zit ons alleen een beetje tegen, als ik thuis kom is het al donker. Nu gaat ze nog eens per week, maar als straks de zomertijd weer is aangebroken, gaan we hopelijk vaker. Die hoefjes van haar op de weg hebben wel bescherming nodig, maar hoefijzers voor de allerkleinsten is niet makkelijk. Ik wil me dus verder gaan verdiepen in hoefschoenen, eens kijken hoe dat is. Ijzers gaan maar 8 weken mee en moet je daarna weer vernieuwen, ook al heb je ze niet op de straat gebruikt, hoefschoenen doe ik alleen om als we de weg op gaan. Heb je ook dat geklooi niet met iedere 8 weken nieuwe ijzers, losse ijzers, nagels dr uit etc. Ik ben wel voor, beetje rondneuzen nu!

Nikita heeft het deze week reuze makkelijk gehad, ze heeft gezelschap van een nieuwe heer in het weiland die zij aan zij met haar blijft lopen. Leuk, maar niet voor mij. Hengstig en vervelend in het kort. Ik heb er dinsdag even op gezeten, maar dat werd ruzie. Nadat we ruim een kwartier aan het stappen waren en zij zich alleen maar kon concentreren op alle spoken en onzichtbare beren, was ik er helemaal klaar mee. Zelf toen ik er al afgestapt was, zucht… Merries… Dus maar de rest van de week gelaten voor wat het is. Ik heb haar woensdag helemaal gemasseerd volgens de training die ik gehad heb. Pfff, ruim anderhalf uur bezig geweest, maar hele paard gedaan! Ik durfde haar heup niet te doen en haar rug vond zij niet zo fijn. Hals, schoft, schouders en borst vond ze heerlijk, alles verder naar achter (nog) niet zo tof. Maar dat komt wel, we oefenen gewoon nog even verder. In december hebben we een terugkom dag. Met iedereen bij elkaar oefenen met de trainer erbij. Niek heeft net een driedaags kuurtje dr op zitten van een of ander hightech spulletje die haar een gewrichts boost heeft gegeven, deze week maar eens kijken of de hengstigheid over is en weer opstappen. We gaan het meemaken!

Mike is inmiddels weer opgeknapt. Vrijdag even bij hem gaan kijken, temperatuur opgenomen, die was netjes. Staat ie daar lekker in zijn stal zijn hooi te knabbelen terwijl ik een thermometer tussen zijn billen stop. Gewoon lekker doorknabbelen vond hij. Zondag heeft hij dus zijn tweede enting gekregen, hij was voldoende opgeknapt van zijn griepje die hij na de eerste enting kreeg. Nu even aankijken hoe dit gaat. En dat hij zich weer goed voelde wilde hij ook graag even demonstreren. Het was zondag eigenlijk de eerste echte koude dag en hij had besloten dat hij wel even gek kon doen. Met vier benen de lucht in en lekker bokken. Hij vond het wel stom dat ik niet onder de indruk was, dat was even een domper. Normaal is mijn schattige hengstje altijd zo lief, maar zondag even niet! Kim was ook mee en hij probeerde de trukendoos open te gooien, beetje indruk maken misschien. Of was het die eerste kou die alle paardjes gister wat fris maakten? Helaas voor hem was het onsuccesvol Maar zag er zeker spectaculair uit!

Het komt er bijna aan, de verhuizing naar Winssen. Gister voor het eerst bij het nieuwe huisje van Kim en Ben geweest, mooi hoor! Vanaf maart kunnen Niek, Floor en Tango daar heerlijk met zn drietjes vertoeven. Niet alleen worden de paardjes herenigd, maar ook de drie vriendinnetjes weer samen op één plekkie, heb er zin in!! De vriendinnetjes van Renkum blijf ik gewoon veel bij op bezoek gaan. Oh nee, stalgenootjes hahaha! Sorry, inside joke

Nu eerst de winter maar weer overleven, het wordt steeds kouder, vanmorgen flinke vorst. Ik ga straks maar een dikkere deken bij Nikita dr op gooien. Was het maar weer lente.

Sommige mensen spreken de taal der paarden niet

7 nov 2011, 11:53

Het gaat erg goed met Bella voor de kar, ze heeft er nu inmiddels al twee keer voorgestaan en ze doet het alsof ze nog nooit anders heeft gedaan. Ze vindt het ook zo leuk! Vorig weekend heb ik ook daadwerkelijk op de sulky gezeten en daar gingen we. Oortjes dr op en gaan met die banaan dacht ze. Dat gaat niet heel erg lang duren voordat ze zelfstandig een ritje kan maken. Nu blijven we er nog een beetje naast lopen en zoekt ze soms de steun van een begeleider.

Er is ook een hoop commotie geweest bij de weide de afgelopen weken. Eerst kwam er een meneer die mij vertelde dat zijn dochter met vriendinnetjes in het weiland liepen, hij dat heel normaal vond dat ze over het afgesloten heb klommen en later kwam ik mij ter oren dat een meisje op onze pony’s zou rijden. Toen ik verhaal ging halen bij de ouders, bleek het weer om dezelfde familie te gaan. Die waren niet blij om mij te zien zullen we maar zeggen en vice versa. Als het goed is, komen ze nu niet meer bij de pony’s in de buurt en is het gerommel over. We gaan d’r maar vanuit en houden het samen met de politie goed in de gaten. Dat je op deze manier je eigendommen moet beschermen tegen buitenstaanders is te erg voor woorden, maar blijkbaar zijn er toch nog mensen die het niet snappen. Buiten het feit dat ze gewoon weg moeten blijven van de pony’s is het ook nog eens levens gevaarlijk. Shetlanders zijn echt geen lieverdjes wat iedereen denk, als ze met een smak d’r af gegooid worden (en die kans is zeker aanwezig) en ze breken hun nek, dat lijkt me ook niet de bedoeling. Gelukkig kwam de agent die mee was om met die beste man te praten ook uit een paardenfamilie en begreep het volkomen.

Na de eerste kennismaking met deze bovenstaande man hebben we direct bordjes op de omheining gehangen, verboden voor onbevoegden en verboden de pony’s te voeren. Niet alleen verboden, maar ook echt het waarom uitgelegd. Gewezen op het feit dat het geen speelplaats is maar eigen terrein met een slot erop en de pony’s ziek kunnen worden van bijvoeren. Dat ze hoefbevangen kunnen raken of koliek kunnen krijgen en daar aan dood kunnen gaan. Klinkt misschien heel hard, maar het is de harde waarheid. Er is niemand die voor mij de dierenarts rekeningen betaald als dit gebeurd. Ik blijf erbij dat Bella waarschijnlijk de koliek heeft gekregen van bijvoeren, maar dat zullen we nooit zeker weten. Wel is het heel apart dat ze in al die zeven jaar dat ik haar heb, ze nog nooit koliek heeft gehad en na twee dagen in dat weiland, wat echt niet te vet was, ineens met koliek stond. Ze plofte binnen een week ook bijna uit haar voegen. Nu heeft ze weer een gezonde eetlust en is ze niet meer zo opgeblazen. Ik denk dat het helpt!

Nikita lijkt sterker terug te zijn dan ooit, ik snap het nog niet helemaal hoe dat kan, maar ik ben er alleen maar heel blij mee. Ik kan het nog steeds niet bevatten dat we binnen een jaar van pensioen weer terug zijn bijna op ‘oorlogssterkte’. We gaan ieder weekend even naar het bos en zijn inmiddels al voor de tweede keer op de Ginkel geweest. De eerste keer Ginkel met Sabrina en Chantal heb ik haar flink ingehouden, de tweede keer wat minder. Nou, dat heb ik geweten. Iedere millimeter teugels die ik gaf werd gretig gebruikt om nog meer vaart te maken. Ze heeft zich echt even uitgeleefd samen met Floortje van Nicol. Ik blijf nog maar even op de buitenste ring, wel zo veilig, kunnen we niet teveel vaart maken. De dagen erna was het niet het paard dat stijf was, maar het baasje hahaha! Voor mij was het ook alweer een poosje geleden. En waar bleef mijn massage…? Tis wel erg eenrichtingverkeer hahaha!

De week erna heb ik een ontspanningsmassage training gedaan, dat was echt onwijs interessant! Het hele paard van voor naar achter gemasseerd en zo grappig om te zien hoe paarden op de kleinste aanrakingen reageren als je weet waar je ze moet aanraken en waar je op moet letten. Niek heeft er ook echt van genoten! Echt even de tijd voor nemen, maar dan heb je ook wat. En voor de luie dagen heb ik de massage pad.

De afgelopen week heb ik zelfs alweer twee keer in de bak met haar gereden. In het bos gaan we wel lekker, maar dat is allemaal rechtuit. In de bak ben ik voorzichtig en hebben we alleen nog maar hoefslag gestapt. Het is natuurlijk ook veel intensiever voor haar, in de bak. Ik vraag haar ook echt om te gaan werken. Je kunt gelukkig best veel doen in de stap. Deze week wil ik rustig eens een drafje gaan maken als ze er klaar voor is. Nou, als ik vind dat ze er klaar voor is, zij vindt dat ze overal klaar voor is.

Michael is aan het groeien op het moment, niet normaal meer. Als hij voor me staat, steken zijn oortjes al boven mij uit. En hij is nu pas 7 maanden oud Nee, hij krijgt geen pokon hihi, hij zit inmiddels aan 3kg brok per dag. Wel heeft hij nog steeds heel veel snot van zijn griepje. Zelfs zoveel dat de dierenarts hem afgelopen zaterdag liever niet wilde vaccineren. Hij is daar de vorige keer natuurlijk zo ziek van geworden en dat willen we liever niet meer. Ook was zijn temperatuur wat aan de hoge kant. Komende week nog even afwachten of dat beter wordt, anders krijgt hij nog een kuurtje. Tja, kinderziektes hou je toch met zo’n ukkie, moet ie gewoon doorheen. Net als ieder ander.

Ziek, stoer en onoverwinnelijk

17 okt 2011, 13:43

De week begon wat somber, kleine Mikey was ziekjes. Hij heeft zondag zijn eerste enting gekregen en was eigenlijk vanaf maandag snotterig. Dat prikje beviel hem toch niet zo heel erg blijkbaar. Woensdag avond ben ik hem nog even een knuffel gaan geven en toen voelde hij zich als een natte krant. Ik heb een fotootje gemaakt, zijn eerste griepje, met zijn snotneus en vieze ogen arm ding. Die is voor zijn album Donderdag is de DA even bij hem langs geweest en toen ging het eigenlijk alweer snel goed. Zondag hebben we heerlijk in het zonnetje staan borstelen en had ik heel veel lekkere snoepjes voor hem bij me. Maakte het maken van de foto’s niet makkelijker, want hij bleef me achtervolgen, maar ik heb weer nieuwe foto’s kunnen maken. Dit keer geen blauwe Mike, maar echt oranje met goed licht! Nog even staan kletsen met wat mensen daar, gezellige stal! Er stond ook een meisje die een Haflinger heeft die ze eerst wilde verkopen, maar uiteindelijk zelfs weg wilde geven, hij heeft spat, maar heeft er weinig last van, maar niemand wil hem hebben. Dat is het oude groepsgenootje van Mike. Mike staat inmiddels bij een drie jarige dartel en een 24 jarige ruin die het zooitje ongeregeld in het gareel houdt. Hij heeft wel schik daar!

Nikita heeft het rustig aan gedaan door de weeks, want zaterdag hadden we een drukke dag. We deden mee met de onderlinge wedstrijd, Lol met je Knol. In haar geval was het Lol met je Vrouwtje, want mevrouw was helemaal in d’r element. Ze wilde toch graag laten zien dat ze het nog niet verleerd was en wilde eigenlijk maar één stand, de cross stand. Maar dat hebben we maar niet gedaan. Dus toch echt serieus de rem erop getrokken en zachtjes over de cavaletti gestapt. Het is niet anders. Er was een uitvaller in de dressuur. Ik heb vrijdag nog even met mijn rijjasje in mijn handen staan twijfelen, maar ik heb er toch maar voor gekozen om het niet te doen. Ik dacht dat het misschien teveel voor haar zou worden. We hebben alleen met de behendigheid meegedaan als disco meisjes. Ik met een grote witte twirl rok van glim stof, een bijpassend bloesje en Niek met Bella’s roze bandages, roze dekje en staartjes in haar manen met roze linten. Ze zag er geweldig uit. Toen ik de foto’s terug keek kon ik alleen maar heel trots op mijn paard zijn, dat ze het nog zo goed doet. Ze kwam zichzelf zondag wel even tegen, want ze was toch misschien iets te enthousiast geweest zaterdag. Even een half uurtje met de massage pad op gestaan en dat kon ze enorm waarderen. Ze viel bijna in slaap en toen hij eenmaal klaar was even goed rekken en ze was er weer klaar voor. De komende dagen weer even rustig aan, beetje bijkomen en zondag misschien weer even het bos in.

Zondag nadat ik bij Mike was geweest, kwam IJdie bij ons thuis langs, want op haar schouders rust een hele zware taak. Nou ja, zo zwaar vind Bella hem niet eigenlijk. IJdie helpt ons om Bella klaar te maken voor de kar. Gister voor het eerst ingespannen achter ons nieuwe karretje. Eerst het tuig d’r helemaal op, beetje passen en meten, want ze is zo klein dat alle riempjes nog een extra gaatje nodig hebben. Maar voor nu was het wel even goed, het ging er alleen om dat ze wist wat het geluid van de kar was, dat ze wist wat het was om iets achter zich aan te trekken en eens kijken hoe zij reageerde. Nou, het kon niet beter gaan! Op de parkeerplaats stukje verderop de kar er achter gehangen en daar ging ze, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Ze vond het heel erg leuk! Het bochtenwerk moeten we nog even aan werken, maar ik ben het ook totaal niet gewend. Ook al even op de bok gezeten, maar de band was helaas lek. Nu dus met de opdracht om de gaatjes bij te maken, de band te plakken en een onderlegger te kopen voor haar schoft en dan gaan we binnenkort een tweede poging doen. Het was echt leuk! IJdie vond haar een natuurtalentje Tja, dat ga ik niet tegenspreken Toen Bel uitgegeten was in de achtertuin heb ik haar in het nieuwe weiland gezet, bij twee merries met veulens. Daar is de gehele groep naartoe verhuisd. De eigenaar was wat druk, dus heb ik al mijn kleine halsters meegenomen en na twee keer heen en weer pendelen stonden alle pony’s in de goede weide. Die veulens wisten niet wat ze overkwam. Ineens al die nieuwe vriendjes! Bella bleef er rustig onder, stond met haar hoofd aan de grond te grazen terwijl de rest over de zeik ging. Ik ben heel erg benieuwd hoe ze het vindt. Kan ze een beetje moederen over de veulens als de merries het toestaan. De jaarling heeft ze al helemaal overgenomen, dus ze heeft weer ruimte in de groep.

Independent women

9 okt 2011, 20:04

Een aantal maanden geleden reed ik dagelijks langs de Ginkel naar mijn werk, brok in mijn keel want nooit meer zouden wij hier rijden. Over en uit, was niet meer voor ons. Ik heb het leren accepteren, maar kon er geen vrede mee krijgen. En vandaag… Vandaag reed ik er weer! Op die plek waar ik met heimwee dagelijks naar keek. WE’RE BACK!

Het zou vandaag een mega regenachtige dag worden, 19mm water hadden ze vanaf de middag voorspeld, maar bikkels als we waren, we zijn gewoon gaan rijden. Ik had Niek opgezadeld, bandages om en hup de trailer in. Ze snapte er helemaal niets van. Trailer betekent eigenlijk altijd ritje naar de dierenarts, dus ze heeft flink wat stress mest op de grond laten vallen, maar je zag haar ook denken ‘Wat doe ik dan met dat zadelding op mijn rug…?’. Telefoontje kwam dat de dames in Lunteren beide waren opgeladen en ze onze kant op kwamen. Niekje meegenomen, op de trailer geladen en daar gingen we ook. De eerste keer dat ik haar zelf in de trailer had, dus voor mij wel extra spannend. Maar zij is wat dat betreft een oude rot in het vak en helpt me dan enorm door gewoon Nikita te zijn.

Eenmaal aangekomen, geparkeerd en haar in mn uppie uitgeladen. Binnen halster verruild voor een hoofdstel, cappie op mn kop (regen brengt het beste in me naar boven) en kom dr maar uit. Even gewacht tot de andere ook uitgeladen en opgezadeld waren en daar gingen we. Heerlijk rondje bos, veel gestapt, klein drafje. Nou ja, wat voor Niek een klein drafje is, is voor andere paarden voldoende snelheid om een galopje achter ons je doen. Even getwijfeld, maar toch via de buitenste rand van de tankbaan weer terug naar de auto’s en daar heb ik haar op het rechte stuk even laten gaan. We gingen niet voluit, maar zat er niet ver vanaf. Eenmaal op de terugweg naar de trailer wist Nikita zeker dat we fout liepen. Stal was de ANDERE KANT op! Nee dame, je wordt luxe gereden Zadeltje dr af, dekentje op, touwtje om dr hals gegooit en ze loopt zelf de trailer op. Ik doe de stang er achter, klep dicht en we zijn klaar om te gaan. Independent women, Niek en ik Eenmaal thuis even ontspannen en opdrogen met de massagepad op, we waren allebei moe en voldaan, we kunnen er weer even tegenaan. Zij lekker het land in, ik opwarmen en naar mijn avond eten.

Mike heeft inmiddels weer zijn haar helemaal terug, gelukkig maar. Ander voer, rust en wat vitamientjes hebben hem weer goed gedaan. Zaterdag avond even met zijn fokker geweest, ze stond helemaal versteld hoe groot hij was geworden. En hoe mooi! Maar tja, wie kan die vent van mij nou weerstaan . Nog even lekker geborsteld en geknuffeld. Zondag was het tijd voor zijn eerste prikje, arme jongen. Hij is wel een beetje een piepertje, het stelt niets voor maar wilde toch graag wat ophef maken. Sandra was heel vriendelijk voor hem. Daarna mocht hij snel weer terug naar zijn vriendjes. Het was niet echt mooi weer, dus heb ik maar geen foto’s gemaakt. Volgende week wordt het weer droog, modder is ook niet alles op een foto.

Bella mag aan de bak, afgelopen zaterdag hebben we haar karretje opgehaald! Het is een prachtige zwarte sulky met mooi tuigje erbij. Kan niet wachten tot we haar ervoor kunnen zetten! Helaas werkt het weer niet echt mee en is het op het moment rond 19.00 – 19.30 uur donker, dus dan kun je helemaal niets. We gaan hopelijk volgend weekend voor het eerst haar er voor zetten. Nu doet ze voornamelijk ontdeugend, bijna dagelijks vinden we de groep in het verkeerde weiland. Gister heb ik ze weer terug gezet en vandaag heeft Anne ze zelfs tot twee keer toe allemaal weer in het goede weiland moeten gooien. Toch maar even kijken of we het hek wat beter vast kunnen zetten. Ze lopen hem gewoon om. Hop dat gewicht erin en gaan met die banaan denken die kleintjes. Tja, ze lijken klein, maar wegen toch nog gauw 150kg. Dat houdt dat arme paaltje niet.

Zo zie je maar weer, de aanhouder wint! Niet alleen bij de shetjes, maar ook bij paarden die met pensioen zijn en eigenlijk niets meer kunnen doen. En dan toch nog een heel eind komen!

Weer een premie te pakken!

7 okt 2011, 12:07

Ik kon het toch niet echt bevatten dat ze mijn prachtige Bella, die ik overigens toch altijd weer de mooiste van de keuring vind, vorig jaar zonder premie hadden weggestuurd. Afgelopen zomerkeuring kreeg ik weer een slechte beoordeling omdat we te ‘mager’ waren, maar nu met haar wintervacht erop was het gezichtsbedrog beter in ons voordeel. Dus, ik vandaag sneaky naar de keuring. Niemand verteld en niemand wist er wat van, zelfs Paul niet. Gisteravond Bella mee naar huis genomen en haar gewassen en gestyled. Met een dekentje op het weiland weer in gestuurd en allebei lekker slapen. Vandaag geregeld dat ik thuis werkte en vroeg begonnen om een uurtje dr tussenuit te knijpen. Pony vanaf 07.00 achter het huis op stal om te drogen en kon ze ff lekker hooi eten. Gewoon met zn tweetjes op de fiets naar de Fruithof, want het is bij ons in de straat. Ik in het wit met een lange zweep en haarborstel in mijn ene hand en een vlekkeloze pony met wit halstertje en aan de hengstenketting aan de andere kant. We trokken wel bekijks

Daar een hele lieve meneer gevonden die mij zou helpen met het aandrijven en hop de ring in. En we hebben weer een premie!!! Weliswaar nu een derde premie, maar het is weer een begin. Haar vormen kwamen mooi uit, niets gehoord van niet rondgeribt genoeg o.i.d., deze jury snapt het tenminste, maar ze was nog wat vlak in haar bewegingen en toonde weinig enthousiasme. Ze mag wel wat pittiger, maar tja, dat is nou eenmaal Bella, dan had ik er een schep zwarte haver in moeten doen. Dit keer ben ik het volledig met de jury eens en erg trots op onze derde premie! We gaan werken aan haar bewegingen en volgend jaar zie ik wel wat ik doe

Ze is weer een premie pony!

Nooit saai

27 sep 2011, 22:47

Nooit een saai moment met die paarden van mij Woensdag thuis gekomen en als eerste mijn rijbroek aangeschoten toen we wakker werden en een rondje langs alle paarden maken. Allemaal weer even knuffelen en wat leuks doen.

De eerste stop was het verste weg, ik ben meteen even bij Mike langs gegaan. Hij had inmiddels Melvin en Devlin ingeruild voor een vriendinnetje, Eaden. De mannen waren toch nog iets te lomp voor mijn kleine man. Soms beukte ze hem bijna omver en dat vonden ze op de stal toch nog geen goed plan. Hij liet zijn stem nog niet echt gelden. Hij mag nu de komende tijd bij Eaden staan en als hij wat groter en sterker is gaat hij terug. Hij en Eaden, een twee jarige drum horse merrie, kunnen het erg goed vinden en staan veel bij elkaar. Helaas begon hij wat haartjes kwijt te raken van zijn vacht. Allergische reactie op zijn nieuwe voer, vitamine tekort of gewoon stomweg de stress van alles wat hij meegemaakt heeft, geen idee. Hij staat inmiddels op ander voer, krijgt dagelijks een potje met vitamines (toch handig dat ik daar zo wijs mee ben geworden door Niek!) en heeft weer een stabiele omgeving. Nu even afwachten wat hij gaat doen. Donderdag weer langs geweest samen met Ilona en Sabrina en liet hij zich van zijn meest knuffelige kant zien! Wat een charmeurtje is het ook hahaha! Zaterdag was ik wederom in Groesbeek te vinden, want toen kwam de smid voor hem. Hij laat mij zijn beentjes prima doen, maar helaas zijn ik en de hoefsmid toch echt een ander verhaal. Ik heb administrator rights en de smid werd access denied Hij haalde aan...! Tja, over vier weken weer, we zullen zien Die zaterdag waren de plekjes op zijn schouders en voorbenen weer erger geworden. Hoop dat het snel aanslaat. Hij is afgelopen maandag een half jaar geworden, dus hij wordt binnenkort geënt. Als hij nou kale plekjes blijft houden, dan laat ik zijn bloed gewoon even checken. Just to be sure.

Daarna ging de reis verder naar Renkum, eerst even in de 24uurs weide pleegkindje hallo gezegd en door naar Niekje. Zij was gematigd positief dat ik er weer was. Blij om me te zien, beledigd dat ik haar zo lang ‘alleen’ heb gelaten. Claire heeft heel goed voor haar gezorgd, maar ze was nogal onrustig geweest de laatste dagen. Niet alleen was de Airborne landing geweest, maar we hebben elkaar denk ik ook behoorlijk gemist. We hebben woensdag even een ritje gemaakt met Marjolein en Okkie, Niek liet zich van haar pittigste kant zien en eenmaal terug kon ze nog wel door vond ze zelf. En ik had haar stiekem al wat laten draven, anders was het niet te doen. Ze stond op ontploffen! Donderdag kwam de ostheopaat om haar een checkup te geven en alles weer even los te maken. Zij was onder de indruk van de conditie waarin Niek verkeerde, ze vond dat ze er geweldig uitzag en buiten een paar kleine puntjes losmaken heeft ze eigenlijk verder alleen preventief werk gedaan. Toch eens een balletje opgegooid hoe nu verder met deze energiebal. Van haar mocht ik het rijden weer oppakken. Voorzichtig en gematigd, maar wel oppakken. Zij had het over rijden in de bak, maar dat vind ik zelf nog wat uitdagend. Ik wil alles toch iets rustiger aan doen en begin met bosritjes. Ik mocht gaan kijken hoe het gaat, rustig opbouwen en uitbouwen. Maar nog even wachten, want ik moest haar tot dinsdag laten staan. Even alles tot rust laten komen. Toen dacht ik nog, het is vroeg donker tegenwoordig dan ga ik het weekend wel rijden. Dat ik mezelf nog niet ken na die 30 jaar, verbazingwekkend. Vandaag was het 17.00 uur en ben ik met piepende bandjes van het werk vertrokken, thuis eten naar binnen gewerkt en hop naar stal! Niek opgehaald en verteld dat onze tijd weer was aangebroken, we gingen gelopperen! Klein rondje, maar wat hadden we een haast. De adrenaline ging bij beide vlot door de adertjes en iedere aanraking zag ze als een galophulp. Ik wilde even een drafje maken langs de weg op het gras en ineens was ik in de galop, heb me rot gelachen., Nog even getwijfeld of ik wel een galop zou doen, want het was ook nog eens op de terugweg, maar who cares, gewoon gedaan! En wat ben ik dan toch vreselijk blij met haar en vooral trots, zo’n heerlijk ontspannen en vooral zekere galop, echt een geweldig paard. Gewoon even in de verlichte zit en vliegen. Maar wel met het gevoel dat ik volledig in control was en we als een team daar over het zandpad gingen. Tjonge, wat een gevoel! Nu morgen kijken hoe het met haar is en goed in de gaten houden. Anders staan er de komende tijd nog wat buitenritjes gepland!

Bella ben ik woensdag net voor het eten langs gegaan, even opgehaald en met haar achter het huis geknuffeld. Die wandelt hier ook rond alsof ze nooit anders doet. Bella is ook aan het werk gezet, zondag eerst voor de foto’s even losgewerkt aan de longeerlijn, maar daarna ik ben nu een stukje serieuzer begonnen met de lange lijnen. Gister een rondje door Heteren er achter gelopen. Er is werkelijk niets waar zij van onder de indruk was. Op een gegeven moment werden we ingehaald door een grote truck met veel lawaai die op de voet gevolgd werd door twee luidruchtige motoren. Ik heb gewoon gedaan alsof mijn neus bloedde, maar dat had niet eens gehoeven. Het boeide haar gewoon echt niet... Vandaag heb ik een autoband opgehaald om daar dit weekend mee te gaan oefenen. Ik heb namelijk plannen om met IJdie Bella te gaan beleren! Ik wilde haar eerst naar een trainingstal brengen, hoogstwaarschijnlijk was dat in Lunteren geweest bij onze oude stal, maar als IJdie ons zou kunnen helpen is dat natuurlijk nog handiger! Dan kan ze gewoon thuis blijven staan. Gaat het misschien wel wat langzamer, maar ik heb nou niet het idee dat Bella een lastige gaat worden om te beleren. Zou ik in ieder geval heel gek van staan te kijken. En IJdie ook, die heeft er ook alle vertrouwen in! Ik heb vandaag een mooie kar en tuig te koop gezien die misschien wel wat voor ons kan zijn, ik ben er nog even over aan het nadenken. Als ik wil gaan mennen heb ik het nodig, maar de laatste tijd waren de dames en heer ook niet de goedkoopste. Aan de andere kant, ik heb het toch nodig. Ik wil dit weekend de knoop doorhakken!

Dus al met al weer vreselijk veel actie. Letterlijk en figuurlijk. En allemaal leuke actie! Bella die voor de kar gaat, Mike die aan het wennen is met zijn nieuwe vriendinnetje en Niek die in plaats van pensioen in het weiland weer de bossen onveilig gaat maken. Wat kan het leven soms leuk zijn he!

Lippizaner uitstapje

18 sep 2011, 22:43

Dit weekje weinig paarden, we zijn een weekje in Slovenië. Het land van, kwam we achter, de Lippizaners! De grootste stamboekstoeterij van de wereld waar alle stamboek Lippizaners naar toe geleidt kunnen worden, Lippica, was slecht op 100km afstand. Daar moesten we natuurlijk even heen! Een tour over het terrein en de show waren erg mooi, maar zorgde er wel voor dat ik mijn eigen dames en heer nog meer ging missen. We zijn door de stallen gelopen van de rijpaarden, hebben de parade hengsten gezien die apart stonden, zij werden niet meer gereden, maar werden nog wel voor de fok gebruikt. Er stonden heren bij van bijna 30 jaar oud! Per jaar worden er zo’n 30 veulens geboren, alle merries blijven, maar slechts een paar hengsten zijn uitzonderlijk goed genoeg dat ze ook mogen blijven. De heren die (net) niet goed genoeg zijn worden verkocht, die prijzen lopen tot 60.000 euro! Ze hebben daar in totaal zo’n 350 paarden, waarvan er ongeveer 75 hengsten zijn. Machtig mooi hoor! Die nekken die dr op zitten, wauw!

Maar verstand van Shetlanders hebben ze daar niet, er stonden drie pony’s op het midden van het terrein die tijdens de tour Shetlanders genoemd werden. Nou wil ik mezelf geen expert noemen, maar dat waren zeker geen Shetlanders. Ik wilde het eerst nog vriendelijk vermelden, maar heb me maar ingehouden. Geen slapende honden wakker maken haha! Maar ik zal ze maar niet in mijn column vermelden van het Shetland blad.

De paardjes in Nederland zijn allemaal in goede handen. Michael vond ik het moeilijkste om achter te laten. Ik had hem net drie dagen naar zijn nieuwe plekje gebracht en toen moest ik al vertrekken. Ik weet zeker dat hij het beter heeft in Groesbeek dan als hij nog in Maarsbergen zou staan, maar ik vond het toch erg moeilijk. Toen ik maandag bij hem langs ging, was hij erg relaxt en had hij het gelukkig prima naar zijn zin. Melvin de Haflinger was inmiddels achter dat Mike het toch erg goed met Devlin kon vinden en viceversa. Ik denk dat hij wat jaloers is geworden, Melvin en Devlin waren al een hele poos echt goede vriendjes. Maar nu zag ik Mike en Devlin zij aan zij staan en sprong Devlin voor Mike in de bres als Melvin lelijk deed. En Mike moest even checken of Devlin dan misschien melk had. Die blik van Devlin, als hij een stripfiguur was, zouden er vraagtekens boven zijn hoofd cirkelen Maar zo lief, hij duwde hem alleen maar weg met zijn neus.

Van de week had ik zo’n gave droom, ik hoop echt dat het uitkomt. Ik zag een tweepaardstrailer met twee oranje konten die boven de klep uit staken. En toen werd het ineens duidelijk, dat waren Nikita en Michael! Samen op de trailer op weg naar een buitenrit. Rijkdom zit em niet in de hoeveelheid die op de bank staat, maar de tastbare dingen om je heen. Mike en Niek samen over de heide. Wie weet, het kan, never give up.

Op de ochtend dat ik Mike ophaalde en hij officieel van mij was, kwam dit liedje uit de speakers van mijn autoradio: “Dreams still survive, dreams make a wish come true. Keep your dreams alive, dream dream on, your dreams will come alive” van de 2Brothers on the 4th Floor. Jaja!

Morgen laatste dagje Slovenië en dan woensdag weer thuis, kan ik op alle snoetjes weer een kusje geven! Niekje zal blij zijn dat ik er ben, maar dat laat ze niet zien want ze is denk ik ook wel een beetje boos dat ik ‘zo lang’ weg was. Bella zal bij het horen van de auto hard gaan hinniken en me een knuffel komen geven. En Mike... Die is allang blij als dat stomme kusje op zijn neus over is, een echte vent, houdt niet van knuffelen. Nog niet.

Nieuwe start

10 sep 2011, 18:32

Het was een turbulente week. Kleine Mike stond niet meer naar mijn volle tevredenheid in Maarsbergen, maar er waren nog geen dingen die als ik goed alles in de gaten hield onoverkomelijk waren. Maar ik had echt ogen in mijn rug nodig. Ik wilde wachten tot het voorjaar en dan daar weg, want een veulen weer verhuizen vlak nadat hij gespeend is, is gewoon niet aan te raden.

Afgelopen dinsdag werd ik in eerste instantie opgebeld dat zij er mee stopte. Nou, dat kwam al rauw op mijn dak. Dat moet ze 5 weken geleden ook al geweten hebben, dat kan niet anders. Maar goed, nieuwe eigenaar, wie weet wat dat zou brengen. Tot ik donderdag avond op stal kwam en we een nieuw dieptepunt hadden waar hij wel degelijk last van had, hij stond op een kale vloer op stal en had honger. Toen was de maat vol, het was genoeg. Vrijdag ochtend naar een stal gebeld waar ik al contact mee had gehad, omdat mijn aankomst in Maarsbergen ook al niet zo geweldig was geweest. Vrijdag avond ben ik daar langs geweest en zaterdag ochtend stond hij er. Op de ochtend dat ik hem ophaalde stond hij weer op een kale vloer, wat een zooitje! Ik was echt blij dat hij weg ging. Ongelofelijk dat het zo snel van de stal die ik in mei heb gezien, naar dit is gegaan. Overal waren smoesjes voor, maar niets was in het voordeel van de paarden. Wegwezen! In renkum de trailer opgehaald, de konijntjes hebben hun stro en hooi gedoneerd om in de trailer te doen en ik was er klaar voor!

Zaterdag ochtend Mike opgehaald met Marco en Claire en hij stond met wat aanmoediging binnen een paar minuten op de trailer. Toen we net wegreden was hij wat aan het hinniken, maar daarna stond hij rustig. Na een uurtje rijden in Groesbeek aangekomen, weer geen drupje zweet en was hij gewoon weer lekker nieuwsgierig. Even op stal gezet, wat te eten gegeven en daarna het land in. Hij stond bij twee andere heren, een Tinker hengst en een Haflinger ruin. Beide nog lekker jong en erg lief voor hem. Het was juist Mike die behoorlijk van zich liet spreken! De Tinker, Devlin, dacht dat hij misschien een merrie kon zijn en was wat opdringerig. Daar maakte Mike snel korte metten mee! Die heeft wel geleerd om zich te verdedigen bij zijn vorige weide. Met als resultaat dat Devlin het opgaf en Melvin, de haflinger, partij voor Mike trok en ze met zn drietjes lekker stonden te krabbelen. Dit was wel heel erg fijn om te zien! Voor mij was het zo ook goed. Hij krijgt hier elke dag beweging met vriendjes, gaat ’s avonds naar een goed stalletje en krijgt voldoende te eten. Als hij het naar zijn zin heeft, heb ik het ook!

Niek had deze week eigenlijk een afspraakje met de ostheopaat, maar die heeft helaas op het laatst af moeten zeggen, nu nog even wachten op een nieuwe afspraak. Ik ga haar vragen hoeveel ik Niek mag gaan belasten, want ze wilt duidelijk meer. Het bloed borrelt op het moment zo hard dat er een tijd komt dat ze explodeert. Ze snapt het ook niet, waarom ze niets mag doen. Maar ik heb ons inmiddels wel ingeschreven voor de behendigheid proef, dat moet zeker goed komen! In de stap

Bella heeft het bij mij lekker rustig, bij Anne moet ze meer doen, maar die heeft door school een stapje terug gedaan. Die heeft nu gewoon even geluk, die mag lekker luieren. Elke dag haar natje en haar droogje, die vermaakt zich wel.

Zo, nu eindelijk weer nachtrust, toch echt wel slapeloze nachten gehad van Michaeltje...! Ik ben heel erg benieuwd hoe hij het daar gaat hebben, we gaan het meemaken.

Houdini

30 aug 2011, 14:26

Nikita heeft niet snel een hekel aan een ander paard, maar zondag stond ze toch echt rechtop tegenover de nieuwe ruin toen ik haar terug zette in de wei. Krijgt ze een klap op dr hoofd van zijn hoef…! Het was gelukkig een schampschot, maar echt net boven haar oog. Nou ja, blijf maar uit elkaars buurt zullen we maar zeggen. Pokke beest! Terwijl hij, net als Niek, als een grote goedzak die niet veel geeft om drukte om zich heen in de weide staat. Tja, als het niet klikt, dan klikt het niet zullen we maar zeggen.

Verder zijn we deze week wel lekker in beweging geweest, longeren, buitenritje, massages. Bij Bella idem dito. We hebben alleen het fietsen nog niet echt opgepakt. Tja, zaterdag even een klein stukje door Heteren, onderweg een boterhammetje gescoord, maar het weer laat het nog niet echt toe. Overdag, als ik aan het werk ben, wil de zon nog wel eens schijnen, maar zodra ik vrij ben, gaat het regenen. Van het weekend was het helemaal treurig, tijdens het schoonmaken schijnt de zon en als ik Bella ophaal regent het Zaterdag tijdens de regen is ze gewoon lekker in haar huisje bij ons achter gebleven met voer, hooi en alle andere gemakken en ben ik naar Nikita geweest. Die was blij mij te zien en begroette me vrolijk zonder halster. Mijn eigen Houdini hoor. Dat is de tweede deze week die ze kwijt was… Nummer drie zit inmiddels om haar hoofd, nu nog afwachten of ze terug gevonden worden. Fijn, met al die regen, dat zal het leer geen goed doen ben ik bang. Maar even goed invetten als ze weer terug zijn. Als er ooit halsters met een GPS zendertje komen, ben ik de eerste die hem voor die idioot van mij zal aanschaffen gok ik! Word er gek van...

Zaterdag ging ik een bosritje met haar maken tussen de druppels door, ik zadel haar op en neem haar mee het erf af. Terwijl we door het hek heen lopen en ik aan de teugels hang om haar bij me te houden zodat ze niet alleen op pad gaat, vraagt iemand subtiel aan mij: Zij was toch met pensioen? Dat was zij, toch? Ze is nog zo actief! Yep, dat klopt, het is nog steeds een driejarige jonge hengst als ik de eerste pasjes erop zit. Vorige week al en nu weer, we komen niet echt meer geloofwaardig over als pensioen koppel hahaha!

Mike is vanaf afgelopen woensdag opgenomen in de verzekering, zijn voorlopige dekking is omgezet naar een vaste dekking met de woorden: Dat is potverdorie een mooi en chique veulen! Ja, weer even een trots momentje hoor! Het was erg vroeg die ochtend, om 8.00 uur hadden we al afgesproken. Ik had rekening gehouden met files die er dan uiteraard niet zijn en was er al om half 8. Toen de beste man aankwam heb ik mijn rubberen laarzen aangetrokken en zijn we samen naar de weide gelopen. Michael ziet me en begint te hinniken de schat! Ik doe zijn halstertouw vast en hij wandelt zo achter me aan. Hij hoefde alleen even voor de controleur te staan en dat was het. Zaterdag moesten we even in Zeist zijn en ook meteen bij hem langs. Eerst een appeltje gehaald bij de plaatselijke groenteboer, want daar is hij helemaal dol op. Maar dan niet een hele appel, nee. Een appel in makkelijk eetbare stukjes dus. Zaterdag stond hij in het grote weiland vooraan, want de heren waren donderdag op vrijdag nacht uit hun weiland ontsnapt en stonden bij de buurpaarden. Nu maar even geruild met de merrie en ruinen weide die minder ontsnappingsneigingen hebben. Hij stond helemaal alleen vooraan en ik had hem niet eens herkent! Het was Paul die zei, ‘he daar staat ie’! Meegenomen naar binnen en daar even lekker geborsteld en gevoerd. Hij is wat terug aan het gaan in gewicht, dus heb ik zijn voer wat omhoog geschroefd.

Er heeft er nog eentje een gewichtsverandering, je gelooft het niet, maar Nikita wordt dik! Ik ben bijna een beetje trots haha! De zomer is nou niet helemaal wat we ervan verwacht hadden en de paarden stonden tot twee keer toe in het kleine weitje voor vanwege het onkruid bestrijden. En niet te vergeten, ze begint al wintervacht aan te maken, wat ook aardig wat energie kost. Ze begon echt al gewicht te verliezen en dan hebben we het over half augustus. Met grof geschut bestreden, iedere dag een flinke schep merrie brok bij haar voer en hoppa! Toen kreeg ik de longeersingel bijna niet meer dicht en de middelste band van de massagepad is op de langste stand nog niet lang genoeg. Zo kunnen we veilig aan de winter beginnen!

De massage training is inmiddels gepland, op 29 oktober gaan we weer aan de slag, dus binnenkort mijn techniek weer ophalen en lekker prutsen met me peerd Tong uitsteken

Energie bom

22 aug 2011, 22:59

Hoe vertel je een paard dat overstroomt van energie dat ie met pensioen is... Niet, dus ik houd wijselijk mijn mond.

We mogen een klein beetje stapritjes maken en dat doen we dan ook. Een beetje stap longeren hier, een beetje wandelen daar, bos in de eerste versnelling onveilig maken. Jaja, we zijn er maar druk mee. Aangezien Niek in het weiland zich er bar weinig van aantrekt dat ze het rustig aan moet doen en daar regelmatig een pittig sprintje trekt, vond ik het ook niet zo erg dat ze laatst tijdens een stap buitenritje per ongeluk in de galop zat. Niet te bont maken natuurlijk, maar ik heb even mijn moment gepakt Wat is paardrijden toch heerlijk met haar, rijden op andere paarden is ook leuk hoor, maar dit is echt 'thuis'. Ik vind dat ze steeds een stukje beter gaat lopen met de supplementen die ze nu krijgt. Het gaat wel met horten en stoten, want er zitten ook dagen bij dat je denk nou nou, maar over het algemeen genomen gaat het goed! Gister nog waren we even 20 minuutjes op het veld aan het stappen en ik had gelukkig een hulpteugeltje eraan, want ik had toch redelijk wat moeite om mijn knollie in te houden, ze had er zin in! Dribbel dribbel, als we alle passen van gister op commando konden, konden we zo de Grand Prix in, vaarwel Totilas-record

Zaterdag kreeg ik een telefoontje van mijn nieuwe staleigenaar (hihi, oftewel Kim), het is allemaal zo goed als rond, per 1 maart gaan Niek en ik verhuizen naar de andere kant van de Rijn, dan gaat ze samen met Floortje bij Kim achter het huis wonen. Het is bijna zo goed als zeker, het verlossende Ja-woord zal later deze week echt komen. Dit wist ik natuurlijk al wat langer, eigenlijk al een paar maanden, maar ik heb nog even een beetje mijn mond gehouden. Het kan natuurlijk ook altijd nog zo zijn dat het anders loopt, je weet hoe dat gaat.

Mike heeft het goed naar zijn zin in Maarsbergen. Ik red het toch niet om maar 1x per week te gaan zoals ik me had voorgenomen en kachel nu toch zeker twee keer in de week die kant op. Ben blij dat ie niet in Friesland staat Wat is het toch een heerlijk ventje. Hij begint inmiddels al mijn stem te herkennen als ik er ben! Hij heeft het wel even moeilijk gehad hoor. Ging van verwend nest op een pensionstalling waar iedereen dol op hem was naar een hengsten kudde in de opfok waar hij zich aan paarden regels moest houden. Jaja, tis niet anders, hij moet toch echt leren wat een paard wel en niet hoort te doen, in contact komen met andere hengsten en zich in een kudde leren gedragen. Het was even moeilijk, maar ik denk dat het aardig goed gaat. Sjors is echt heel streng voor hem, maar ik had me geen betere opvoeder kunnen wensen. Consequent, eerlijk en straight to the point. Je gedraagd je of je wordt op je plek gezet. Ik had het niet beter kunnen doen. Ik moet dan nog wel de puntjes op de i zetten, want vorige week zondag, ik had net een oplawaai gekregen van het stroomdraad terwijl ik in het water stond, vond meneer dat ik zijn achterhoef niet aan mocht raken en haalde uit. Beetje last van losse beentjes. Nou, niet bij mij en ik heb hem met zijn eigen gekozen wapen bestreden, een voet op zijn billen geparkeerd. Oei... Daar stond hij wel even van te kijken, dat ik dat durfde. Hij, de grote verschrikkelijke Michael...! Nou, dat durf ik Net als met Sjors is er met mij ook geen loopje te nemen. Wat resulteerde in een hele andere houding de volgende keer dat ik hem uit de weide haalde. Hij is wel met alles bezig, eten van het eten dat ik meeneem voor hem, op de kudde letten, op de merries aan de andere kant letten en god weet wat nog meer, maar losse benen is er niet meer bij. En hij is dol op appels! Ik had donderdag een appeltje voor hem meegenomen, hij was helemaal verbaast hoe lekker dat is! Zo schattig. Zondag ook nog een rondje met hem om de schuur net buiten het terrein gewandeld. Zijn eerste wandeling! Het was wel wat spannend, want er stond van alles, maar toen ik een arm om hem heen sloeg, durfde hij er wel langs. Hahaha, broekie

Bella is de laatste tijd ook weer veel thuis achter het huis. Vind ik makkelijk, maar ook gewoon gezellig. Staat ze lekker haar eten op te slurpen (ja, echt waar, als het te droog is en ze kan het niet drinken gooit ze het om) en het hooi van de konijntje op te snoepen. Ze is ook helemaal op haar gemak in haar huisje. Kan haar zo een paar uur laten staan, dan is het nog prima De buurjongen is ook fan van haar geworden, ging de afgelopen week al twee keer mee en heeft geholpen om haar staartje te wassen. Ik was eigenlijk van plan om haar afgelopen weekend naar Renkum te halen voor foto's met Nikita, maar het was weer zo lekker Nederlands belachelijk warm dat het er niet van gekomen is. Ik ga nu volgende week proberen. Heb voor beide witte bandages gekocht, hoofdstelletjes in, hengstenketting met witte begeleidersband en vachtjes mooi glimmen. Dat gaan mooie foto's worden!

De keuring van dit jaar laten we aan ons voorbij gaan. Ik ben het stamboek voor nu ook even helemaal zat, een pony netjes op gewicht noem je in mijn ogen niet mager maar dat prijs je tussen al die vetzakken met een ticket naar hoefbevangenheid. Een mooie gelegenheid om hem aan me voorbij te laten gaan is de onderlinge wedstrijd die we die dag gaan organiseren op stal. Erg leuk! Eerst een dressuur stukje en daarna 'Lol met je knol'. Als dat nou niet te heftig is, doe k mee met Niek, worden we laatste want we kunnen alleen maar stappen, maar de essentie van het onderdeel is dan wel behaald En ik ga binnenkort een opfriscursus doen van de paarden massage. Ik vertelde een paar stalgenootjes over de cursus die ik een jaar of drie geleden gevolgd heb en dat werd erg goed ontvangen. Leek me leuk om dat weer eens te doen, dus heb het maar opgezet. Heb er zin in!!

Nieuwe vriendjes maken

8 aug 2011, 12:03

Na een weekje van bezinning en gewenning was het dan eindelijk zover, kleine Mike mocht de groep in. Hij was al drie keer samen met Sjors, zijn nieuwe beste vriend, de paddock in geweest. Hij was er inmiddels achter dat hij niet kon drinken bij Sjors en zich toch echt aan andere regels moest gaan houden. De schaafwondjes boven zijn ogen waren net bijna opgedroogd en hops, daar zaten wat wondjes erbij op zijn boeg. En om heel eerlijk te zeggen, ik ben bang dat hij ze verdiend heeft

Zaterdag ochtend om 12.00 uur afgesproken op stal in Maarsbergen, want daar wilde ik natuurlijk zelf ook bij zijn. Je kunt weinig doen dan observeren, want hij moet het toch echt zelf doen, maar ik vind het wel fijn om het te zien. Ik was toch redelijk ziek, maar met een paar kunstmatige grepen om me op de been te houden stond ik daar heerlijk te genieten van mijn prachtige hengst. Waar Sjors ging, ging hij ook, zocht hier en daar nog wat steun bij ons en was lekker door het land aan het rennen. Soms achter Sjors aan en soms achterna gezeten. Hij vond het reuze spannend, maar soms ook wat eng. Dan duwde hij zijn staartje helemaal tegen zijn billen aan, maar dat duurde niet lang. Hij staat nu in een groep met een stuk of 6 andere hengsten, allemaal variërend in de leeftijd van 0 tot 2 jaar oud. Lekker spelen, ravotten en een echte vent worden. Hij heeft nu veel beweging en contact met andere leeftijdsgenootjes nodig, alles moet ontwikkelen, zijn benen, zijn lijf, maar vooral tussen zijn oren. Mensen zijn ook leuk, maar ik kan hem nooit zoveel leren als hij van die andere hengsten leert. Ik zet de puntjes op de i, mooie taak dacht ik zo!

Na krap drie kwartier was hij van helemaal bezweet naar weer helemaal opgedroogd gegaan en was het nieuwe dr af, alle hengsten stonden weer lekker te grazen en zich met hun eigen zaken te bemoeien. Mike stond samen met Sjors en Flugel het hooi te knabbelen, hij heeft zijn plekje gevonden. De komende week gaat hij ’s avonds weer naar binnen, maar over een weekje mag hij heerlijk 24/7 in het weiland staan. In ieder geval deze maand nog en misschien september er nog bij, daarna begint het ‘winter seizoen’ en gaan alle veulens ’s avond op stal. Zondag was ik er weer bij en was hij wat meer gewend. Weer een paar prachtige foto’s en filmpjes geschoten. Hij ging echt lekker uit zijn dak met de andere mannen. Werd een paar keer op zijn plek gezet door grote broer Sjors en stond stoer mee te kijken als Sjors een andere hengst op zijn plaats zette. Die gaat zich daar prima vermaken!

Voor Bella ben ik al een poosje op zoek naar een ruitertje, eentje die lekker met haar kan rijden, springen en misschien zelfs wedstrijdjes kan rijden. Deze week kwam er een meisje langs om te kijken, klikte goed en ze deed het ontzettend leuk met Bel, ze reed zo met haar weg, maar helaas was ze toch te groot... Balen! Had zo leuk kunnen zijn. Onze zoektocht gaat verder! Ik hoop dat ik een ruitertje tegen ga komen die gaat passen die kan rijden, want Bella vond het ontzettend leuk om zo aan de slag te gaan. Ze deed ook erg haar best en was de braafheid zelf. Jaja, mijn kleine deugniet heeft ook haar brave en meewerkende kanten, je verwacht het niet, maar tis echt zo Dan uiteraard wel alleen bij de dingen die zij leuk vindt he, maar dat spreekt voor zich. Zondag heeft ze weer even bij ons achter het huis vertoefd, lekker in dr eigen huisje. Ik heb haar opgehaald en eten gegeven, hooi klaar gezet, waterbak gevuld, liksteentje neergehangen en daar heeft ze zich een paar uurtjes vermaakt. Ze vindt het tegenwoordig helemaal leuk, staat ook rustig een paar uur lekker op het hooi te knabbelen of gewoon lekker te soezen. Zo’n makkelijk paardje! Wel fijn dat het helemaal haar tweede thuis is geworden, kan altijd handig zijn.

Die regen is niet echt bevorderlijk voor mijn werk met Nikita, maar vrijdag was het dan toch eindelijk weer lekker weer. Zadeltje dr op en samen Claire en Gwen Renkum in. Even mij beide moeders een appeltje gehaald en via het gat bij de Rijnkom weer terug. Niek en ik gingen heel beschaafd de bult op, een paar drafpasjes kon ik niet meer tegenhouden, maar we hebben het erg netjes gehouden. En daar kwamen Claire en Gwen de bult opgestormd achter ons aan! Die waren ietsje sneller boven dan wij. De rest van het weekend heeft ze weer vrij gehad. Ik was veel bij Mike en de andere delen van het weekend lag ik uit te zieken. Moet ook gebeuren, maar wat een timing heb ik altijd he Knipogen

Verhuizen

31 jul 2011, 15:15

Les 1 konijnenhok verschonen met je pony: Zet je pony terug in het weiland want dat wordt niets Lachen

Vandaag even beetje multitasken, want ik heb tegenwoordig drie paarden die aandacht willen in het weekend en dus dacht ik dat het handig was als ik Bella op ging halen tijdens de wandeling met Sam en dan terwijl Bel aan het eten was, de konijnen te verschonen, daarna Bella terug naar het weiland en naar Mike. Uhm, moet Bella niet willen helpen en haar hoofd steeds in het konijnenhok steken Alles toch gelukt en daarna door naar Mike. Ik had een telefoontje gekregen van de opfok dat hij zijn hoofd behoorlijk had gestoten en twee schaafwondjes had. Of ik even wat voor hem wilde brengen om erop te doen. Van kleine (schaaf) wondjes word ik niet meer warm of koud, dus eerst even relaxt het konijnenhok afgemaakt, Bella terug gezet en daar gingen we, op naar Maarsbergen. Zat sowieso toch al in de planning om rond die tijd te gaan, alleen nu een klein ommetje gemaakt langs Renkum om de EHBO doos op te halen.

Donderdag was al een heftige dag voor hem, maar gister wist hij nog niet, dat zou een nog belangrijkere dag worden. Zaterdag ochtend om half 9 zat ik in de auto met de trailer erachter, naar Doorwerth. Daar kreeg hij voor de laatste keer samen met mams eten en toen was het zover. Wat was hij geweldig zeg, ben zo trots op mijn mannetje. Ik deed zijn halster om, liep de stal met hem uit naar de trailer en hij loopt zo achter me aan. Klein beetje hulp om de trailer in te gaan en daar gingen we. Eenmaal in Maarsbergen aangekomen stond hij redelijk rustig op de trailer, niet bezweet, niet over de zeik, alleen een beetje hinniken. Maar dat mag. Uitgeladen en naar zijn stal gebracht, de klep ging open, hij bleef even staan om te zien waar hij was en liep de trailer af. Het laatste pasje maakte hij een sprongetje en daar kwam hij achter me aan gewaggeld. Hij heeft een stal gekregen het tralies tot het plafond, want anders kan hij nog wel eens besluiten om zijn moeder te zoeken, hij liep zo naar binnen en gedroeg zich perfect. Wat rondjes blijven lopen en roepen, maar niet overstuur. Naast hem werd een vriendje gezet, een hengst die een jaar ouder was. Hij heeft meteen laten zien dat er met hem niet te sollen viel door de tralies en is daarna vriendjes met hem geworden. Die gaan straks samen in dezelfde kudde. Er waren wat opstart problemen met de stal, maar die zijn allemaal uitgesproken en uitgelegd. Als het om mijn paardjes gaat kan ik fel uit de hoek komen, maar alles werd uiteindelijk zo geregeld zoals was afgesproken. Mij hoeven ze niet aardig te vinden, als mijn paard het maar goed heeft Tong uitsteken

Vandaag dus een telefoontje over de twee schrammen. Het viel allemaal wel mee hoor, boven zijn ogen vel weg, maar alles was oppervlakkig. Hij liet me geen wondspray dr op doen, dus heb ik hem twee likjes groene leem boven zijn ogen gegeven. Dat zouden ze op de stal de komende twee dagen ook nog doen en dan is het volgens mij wel weer prima. Hij is gewoon een beetje lomp van nature Knipogen Kan ie niets aan doen. Ik ben maar even geweest, want hij werd erg onrustig, op dat moment was net zijn vriendje naar een stal verderop gezet, want het veulentje dat straks zijn maatje wordt moest op zijn moeder wachten die even gereden werd. Die had ook een dichte stal nodig en konden hij en Mike alvast even kennis maken.

Hij blijft nu een weekje binnen, even acclimatiseren. Tot rust komen en de scheiding met zijn moeder verwerken en dan gaat hij aanstaande zaterdag het weiland in met de andere hengsten. Ik ben zo benieuwd hoe hij het vindt! Ik heb wel een klein beetje een vermoeden hoe het gaat, meneer zal zich niet snel schikken en toch eens kijken hoe ver hij kan gaan bij de andere. Lekker schik hebben en uitdagen. Dat wordt weer meer wondspray hahaha! Lekkere kleine wildebras van me.

Deze week probeer ik wat meer naar hem toe te gaan, maar wat ik gehoord heb heeft hij binnen een dag de dames daar al in zijn zak, ik heb er nog geen een gehoord die niet vertelde dat ze met hem heeft staan knuffelen. Die zal geen aandacht tekort komen vermoed ik zo. Straks is het de bedoeling dat ik ieder weekend even bij hem ga kijken, beetje borstelen, wandelen, halstertje oefenen, voetjes etc. Iedere week doen we dan iets. De rest van de week kan hij lekker de andere hengsten pesten, waar hij goed in is.

Niekje heeft veel vrij gehad de afgelopen week, eerst Bella's keuring, toen die van Mike, verhuizing van Mike, maar vandaag is haar dag. We gaan zo lekker een stukje naar buiten. Even het bos in. Ik hoorde dat volgende week de zomer eraankomt, hopelijk houden we het vandaag ook nog droog!

Tweede premie voor Mike

29 jul 2011, 11:38

Ik heb altijd geroepen, als ik nog een paard neem, dan wordt het een kruising tussen Bella en Niek. De speelsheid, gezondheid en knuffeligheid van Bella en de hoogtemaat, rust, toewijding en het vuur van Niek. Tot nu toe lijk ik in Mike toch al aardig veel gevonden te hebben. Donderdag zijn we naar de keuring geweest en wat was hij heerlijk om bij je te hebben, geen vervelende hengst, geen zenuwpees of bangerik. Hij was relaxt, vond het allemaal prachtig, ging overal voorop en wilde alles zien!

Woensdag avond was niet zijn favoriete dag in zijn nog zo korte leventje. Zijn beentjes werden gewassen, zijn manen werden gevlochten en we hebben zijn baard en oortjes geschoren. Daar was hij het niet mee eens! Helaas pech, ik moet ook wel eens wat doen wat ik niet leuk vind. Om 22.00 uur stonden hij en zijn moeder helemaal opgedoft, gewassen en gevlochten in stal te eten. Het was mooi geweest en laat zat, we gingen allemaal slapen, want morgen was het weer vroeg dag…! Om 06.30 uur stapte ik alweer in de auto en was ik op stal. Na een korte inspectie zaten bijna alle vlechten nog op hun plaats en waren 4 knotjes los. Mike had wat vlekjes op zijn witte benen, maar Bindi spande de kroon door heerlijk in het natte stro te hebben geslapen. Alles weer gefatsoeneerd en klaar voor de start. Ze mochten nog even een hapje en om 08.00 uur gingen we laden. Bindi was wat nerveus omdat Mike niet echt goed meeliep en kwam daardoor een paar keer teruglopen uit de trailer. Uiteindelijk Mike met zn tweeën opgetild en de trailer in geduwd. Klep dicht en luik naar beneden. Eenmaal in de trailer was er niets aan de hand en was het eigenlijk allemaal wel prima. Ze stonden netjes.

Aangekomen in Nijkerk toch meteen even kijken hoe ze erbij stonden. Deurtje open en ik zie Bindi’s hoofd en een kontje. Bij de klep even het luik opengemaakt en daar kwam hij over de trailer spieken, hij wilde wel even weten waar hij was! We hebben ze zo maar even laten staan, konden beiden even op adem komen en Mike de sfeer proeven. Hij vond het allemaal mooi! Toen het tijd was, hebben we ze uitgeladen en even lekker geborsteld. Weer wat vlekken weg gehaald en ze waren weer mooi! Zijn moeder ging ene paar keer flink over de pis, ze is panisch voor horzels maar ook voor vliegenspray blijkbaar, en dan keek hij eens naar achter zo van, joh relax! Beetje over het terrein gelopen, even geslapen voor de ingang van de ring waar we moesten wachten tot hij aan de beurt was en even een hengstenuitspatting gekregen en toch laten zien dat hij ook wel wat pit heeft. Ik ging me al zorgen maken Hij was nummer 77 in rubriek 4b met 13 andere veulens en de concurrentie was zeer zeker geducht. Eenmaal in de ring hebben we ze voor laten brengen door professionele monster knechten. Shetjes is tot daar aan toe, maar voor de KWPN’ers moet je een hele grote ring 2x door rennen, dat wist ik niet. Was erg blij dat het gedaan werd, want met die stomme knie van mij gaat dat toch wel aantikken. Eenmaal in de ring was hij wat overdonderd denk ik, maar eenmaal gewent stond hij echt met grote verbazing naar het publiek te kijken en vond hij het nog best leuk! Hij mocht ook los meelopen en heeft prachtige gangen laten zien.

Commentaar van de jury was dat hij een correct gebouwd veulen was, die nog meer bespiering mocht hebben en zijn achterbeen meer mocht laten onder treden. Dat zijn twee zaken die getraind kunnen worden, dus over twee jaar weer eens kijken voor de stamboek opname. We kregen een tweede premie mee, ik ben super trots op mijn ventje! Hij gaat weer een beetje meer op Bella lijken, iedere keer weer een stukje hihi

Terugweg laden was weer niet makkelijk, zijn moeder was niet op haar gemak, ze had het idee dat we hem daar achter zouden laten denk ik ofzo. Maar met wat hulp, stonden ze met een paar minuten toch op de trailer. Eenmaal weer terug, alle vlechtjes uit zijn manen gehaald. Met een grote bos met krullen stond hij even later lekker zijn brokjes op te eten en van de welverdiende rust te genieten. Hij heeft het super gedaan, Bella en Niek kunnen trots zijn op hun kleine broertje!

Nu klaar maken voor de volgende reis, aanstaande zaterdag mag ik hem eindelijk echt bij de familie verwelkomen, dan gaat hij verhuizen naar Maarsbergen. Gister nog even een wormenspuit gehaald en gegeven, dat vonden ze niet zo tof, maar moet even. Morgenochtend om 9.00 uur is het dan zover, dan sta ik daar met zweethandjes en wordt hij van mij!!

Nu weer te dun

25 jul 2011, 14:55

Helaas heeft de keuring niet gebracht wat ik gehoopt had. En nu was ze weer te dun. Ik heb de afgelopen weken, maanden echt goed op Bella’s gewicht gelet. Om mij heen heb ik een aantal paarden hoefbevangen zien worden, maar mijn dame zag er uitermate sportief uit. Lekker aan het werk aan de fiets, aan de longeerlijn, we waren er maar druk mee! Maar op de keuring moesten ze er niets van weten, ze kreeg de opmerking dat ze te smal geribt was. Dat was dus een mooie manier van de jury om te zeggen dat ze niet rond genoeg was. Toen ik de ring uit liep kreeg ik van een mededeelneemster, de dochter van de voorzitter nota bene, de tip mee dat ik de volgende keer meer buik erop moest kweken, dan zou ze zeker goed scoren. Ze was oprecht verbaasd dat ik daar resoluut nee op antwoorde. Oh, dat wil je niet...? Nee, dat wil ik zeker niet!

Dan vraag ik mij af, hoe kun je daar nou verbaast over zijn? Willen we bij het stamboek niet juist gezonde Shetlanders die goed inzetbaar zijn in de sport? Die uithoudingsvermogen hebben, weten wat het is om te werken en dit ook graag doen? Kan aan mij liggen, maar volgens mij moet je dat juist promoten en niet de vetzuchtige pony’s die zelfs slechter beenwerk hebben naar voren plaatsen. Want van haar smal geribtheid hadden ze niets te melden toen we in 2009 onze tweede premie binnenhaalde. Dat jaar kreeg ik haar gewicht niet goed onder controle, maar haar ribben zijn sindsdien niet meer veranderd. Zoals je hoort, ik ben dr even klaar mee.

Verder was het eigenlijk een hele leuke dag! In de aanloop er naartoe hebben we veel verschillende oefeningen gedaan, veel gefietst en gewerkt aan de longeerlijn. Wat ziet ze er toch prachtig uit als ze zo lekker aan het sjouwen is. Zal binnenkort eens een filmpje van haar maken aan het werk!

Maandag samen met Bella en Paul een rondje door Heteren gefietst, daarna kwam de hoefsmid. Hij heeft met het oog op de keuring haar hoefjes keurig gedaan. Zoals hij het zelf zei, niet vaak had hij zulk mooi werk afgeleverd. En ze waren zeker prachtig! Om dit niet te verpesten zijn we daarna niet meer de weg op gegaan. Dinsdag nog even gelongeerd en woensdag een dagje vrij. Donderdag voor de laatste keer het keuringsriedeltje doorgenomen en haar weer even aan de commando’s herinnerd. Oja, DAT was vierkant halthouden…! Alles voor een snoepje Normaal heeft Nikita op donderdag vrij, maar nu wilde ik haar even longeren. De hele week al regen, regen, regen, dus even beweging tijdens een droog moment was geen overbodige luxe. Maar dat werd toch wat anders. Toen ik haar bit in wilde doen hield ze haar tanden stijf op elkaar. Zelfs met een beetje aanmoediging was het geen optie. Nou is Nikita geen werk weigeraar, dus als ze zo’n sterk signaal afgeeft, heb ik te luisteren. Daar gingen de longeerspullen weer en we hebben alleen even gewandeld op de speelweide. Ik kon verder niets geks aan haar vinden, maar ik heb dr maar blind vertrouwd. Het zal ongetwijfeld een reden hebben.

Vrijdag was het wasdag, even snel naar stal om Nikita eten te geven en de trailer op te halen. Toen thuis wat eten naar binnen geschoven en Bella opgehaald. Daar stond ze dan, terwijl ik aan het wassen geslagen was, met haar neus in het hooi van de konijntje. Inmiddels was Ilona ook bij ons thuis en aangezien zij een wonder is met kam en fohn heeft ze Bella’s staart heel professioneel opgefohnt tot deze prachtig bol stond. Ondertussen heb ik haar manen gewassen en kon even wat drinken toen ik klaar was. De staart was bijna klaar.

Daar stond Bella, handdoek over haar hoofd (volgens Ilona zou dat minder koud zijn met die natte manen) terwijl er druk gefohn werd aan haar staart. En het boeit dr ook helemaal niets he, blijft gewoon lekker doorkauwen! Daarna de manen opgefohnt en in vlechtjes naar twee kanten laten hangen. Ze heeft wel aardig wat lengte manen, staart en voorpluk in moeten leveren in deze weide, maar tja, tis een sociaal pony’tje he. Veel krabbelen met de weidegenootjes. Om een uurtje of 22.30 waren we klaar, dekentje op en terug in de weide! Wat een luxe dat het allemaal vanuit huis kon

Volgende dag om 10.00 uur uit het weiland gehaald, nog de laatste puntjes op de i, beetje spray hier, elastiekjes dr uit daar en om 11.00 uur waren Edda en Marjolein dr. Nog even gezellig een broodje gegeten, omgekleed en daar gingen we dan! Net voor we Heteren uit reden nog even terug. Marlies zou Marlies niet zijn als we niet nog iets op moesten halen, ik was de zweep vergeten in de auto te leggen. Uiteindelijk om 12.30 uur echt op weg en rond 13.30 uur waren we op de plek van bestemming. Daar aangekomen bleek de keuring net bij de lunchpauze aangekomen te zijn. Nog even bij de keuring gekeken toen deze weer begon en daarna Bella opgehaald. Op het gras nog even geoefend en naar de ring vertrokken. Alles was precies getimed, want we konden meteen naar binnen. Ze deed het heel erg netjes, maar was er met haar koppie totaal niet bij. Liep absoluut niet zoals ze thuis deed. Met als resultaat dat we het commentaar kregen zoals hierboven omschreven en laatste werden geplaatst.

Als ik niet wilde weten wat de mening van de jury was geweest, had ik niet naar de keuring moeten gaan, maar dit vond ik niet helemaal kloppen. Nou goed, aanstaande donderdag nog een keer proberen of het KWPN wel normale en gezonde standaarden er op na houdt. Dan mag Michael zich laten zien aan de jury in Nijkerk. Met het voordeel, het KWPN doet aan starttijden! Weer een streepje voor op het NSPS Tijd weet ik nog niet, maar ik heb in ieder geval de gehele dag vrij genomen. Maar eens kijken hoe dat gaat. Heb met Niek wel eens een KWPN keuring gelopen, maar toen was ze al volwassen. De veulenkeuring is weer heel wat anders.

IJsklompje

18 jul 2011, 12:58

Denk je dat het zomer is, krijgen we 13 graden, twee dagen onafgebroken regen en windkracht 4-6 op ons dak...! Nou, dat noemen mijn dames geen zomer met hun dunne velletje. Een beetje regen was prima voor het weiland, maar overdrijven is ook een vak hoor

Door de regen hebben we het begin van deze week niet veel gedaan. Beide dames werken alleen in de openlucht en hoewel ik niet van suiker ben, is prettig toch wat anders. Woensdag was het een erg koude dag en bracht ik Bella haar eten. Staat mevrouw vreselijk ongedurig en vervelend te zijn en geen seconde stond ze stil. Ik dacht dat ze gewoon in een slechte bui was, maar niets bleek minder waar. Toen ze even een paar seconde stilstond zag ik dat ze over haar hele lijfje heel hard aan het trillen was! Ik schrok me rot! Haar door laten eten en mijn jas over haar rug gedaan, beetje wrijven, maar goed, da’s natuurlijk alleen voor het idee. Even later was ze klaar en ben ik snel naar huis gesjeesd, heb haar fleece deken, regen deken en thermometer opgehaald. Eerst de dekens erop en toen temperatuur meten. Die was netjes, ze had het gewoon heel erg koud. Nadat ik terug kwam van Niek en Mike, Niek had ik voor de zekerheid ook maar een regendek opgedaan, weer naar Bella toe. Die was inmiddels weer warm, de andere pony’s waren gewend dat er ‘iets raars’ op haar rug lag en heb ik de fleece deken er onderuit gehaald. Aangezien haar zwarte regendeken een tikkie groot is, heb ik haar rode regendeken erop gelegd die ik nog in Renkum had liggen. Zo, Bella weer vrolijk en alles weer mee naar huis en laten drogen.

Donderdag was het weer zo’n koude dag, veel regen, harde wind en een belachelijk lage temperatuur. Maar ik dacht dat Bella zich wel zou redden met haar dekentje. Niet dus! Ik kwam aan en mevrouw stond weer helemaal te trillen, het arme meisje. Nog nooit heeft ze zo’n haast gehad om naar huis te lopen en binnen no-time stond ze in haar huisje bij mij achter het huis. Lekker warme slobber eten en knabbelen aan het hooi van de konijntjes. Uiteindelijk heeft ze ruim drie uur daar gestaan, maar ja, ze moest een keertje terug. Om half 11 heb ik haar weer helemaal lekker warm met een droog dekentje tussen de andere trillende pony’s gezet. Vanaf vrijdag scheen de zon weer, dus toen ging het weer een stuk beter. En het gekke was, mijn koukleumpje Niek had echt werkelijk nergens last van, die was zich van geen kwaad bewust. Misschien dat het in de Uiterwaarden toch net ff wat kouder is.

Maar goed, dit heeft er dus voor gezorgd dat ik zaterdag op pad ben gegaan voor een 200grams Shetland dekentje. Die mevrouw van de winkel waarschuwde me dat ze wel snel konden gaan zweten onder een dek, maar die heeft mijn kleine meid nog niet gezien na een regendag. Ook al heb ik hem niet nodig, ik heb em wel in huis in ieder geval. Het weer wordt er de komende weken niet veel beter op... Ik ben graag voorbereid.

Verder hebben we dit weekend beide dagen heerlijk gefietst! Zaterdag scheen het zonnetje hard in Heteren en zijn we via het dorp naar de Rijn gefietst waar ik graag met Sam ga zwemmen. Daar even samen door het ondiepe gedeelte van de Rijn gelopen. Ze vond het maar vreemd, maar ging wel achter me aan het water in. Daarna weer terug naar huis, ging ze een wedstrijdje met me doen. Wat een draf heeft ze dan, dat zweeft geweldig! Uiteindelijk kwamen we met zn tweeën als gekken de bult op gegaloppeerd, echt lachen! Maar ze was wel een beetje overenthousiast, want zondag had ze toch wel wat spierpijn haha! Maandag, voordat de smid komt, toch maar even klein stukje fietsen. De tweede dag spierpijn is altijd de ergste.

Niek heeft deze week door de regen ook niet heel veel gedaan, ze heeft gewoon lekker in het weiland gescharreld en af en toe heb ik haar eruit gehaald om even te borstelen, massage of wandelen. Zondag weer eens een ritje gemaakt, even het dorp in, rondje industrieterrein en weer terug. Samen met Claire en Gwen hebben we paardruil gedaan! Ik met Gwen en Claire met Niek. Ik in mijn nette bandplooi rijbroek en leren veterlaarsjes op een western zadel en Claire met een spijkerbroek en cowboy laarzen op een dressuurzadel. Hahaha, zoek de verschillen Alleen gestapt zoals altijd, maar nu ook beide paardjes lekker met lange teugels. Tis toch even wennen, niet alleen een nieuw paard, maar ook ineens Western design, dat was even aanklooien en toen heb ik het maar opgegeven. Gwen had ook al door dat ik niet helemaal goed wist wat ik met al die teugels aan moest en vond dat ik het later nog maar eens moest gaan proberen. Nu even niet Dinsdag gaan beide wel weer echt aan het werk, deze zondag was een luie zondag!

Kleine Mike heeft afgelopen dinsdag een bezoekje gehad van de dierenarts. Hij heeft een beetje een droog kuchje, lijkt op die van zijn buurman, dus waarschijnlijk een virusje dat hij meegepakt heeft. Nu dus 10 dagen lang tweemaal daags wat pasta en dan is hij weer zo goed als nieuw! Donderdag is hij gechipt en geschetst voor zijn paspoort en de veulencontroleur was erg van hem onder de indruk. Ik hoorde al dat deze man een bekende is van het stamboek en als hij zegt dat je een mooi veulen hebt, is dat ook zo. En (uiteraard) was hij gecharmeerd van mijn kleine man, een mooie grote hengst met een veelbelovende toekomst voor zich, heeft hij zelfs gezegd. En ineens nadat hij geweest was, ging Mike van de reservelijst naar de startlijst op de keuring. Heeeel toevallig Donderdag 28 juli gaan we naar de keuring met hem in Nijkerk. Ik heb de gehele dag vrij, we moeten hem mooi maken, invlechten en oortjes en baardje scheren. Tijdens de keuring loopt hij (goddank...!) los en moet ik met Bindi lopen. De witte kleding van a.s. zaterdag dus na Bella’s keuring meteen in de was, drogen, strijken en dan kunnen we donderdag weer!

Aangezien er de komende week alleen nog maar meer regen is voorspeld, heb ik dit weekend maar niets gedaan met Bella’s staart en manen. Veel werk voor niets, zonde! Ik hoop dat het een beetje mee gaat vallen met de regen. Het lijkt nu vrijdagavond droog te worden, dan ga ik haar wassen, deken op, manen en staart vlechten en hopen op een goed, maar vooral droog resultaat op zaterdag ochtend. We zien wel. Het is een keuring op het gras dus alle pony’s zullen natgeregend zijn. De zomer laat ons behoorlijk in de steek in deze maand.

Verbazing

11 jul 2011, 13:00

Tjonge jonge, wat worden kleine paardjes toch snel groot. Mijn jongste mannetje is dit weekend alweer 15 weken oud geworden! Nog drie weken en dan begint hij aan het tweede hoofdstuk van zijn verdere leven, dan mag hij met mij mee!

En als je de foto’s ziet, zie je hem steeds meer een paard worden, steeds mooier worden. Hij is van lichte goud vos naar donkere koffievos gegaan, met lichte manen. Bijna iedere week hoor ik wel iemand die me komt vertellen dat hij zo mooi is of zoals zaterdag een hengsthouder die langskwam, losje doch niet zijn ogen van hem af kunnen houden liet vallen: “Zo zo, die kan leuk lopen, wat is het dr voor een?”. Jaja, da’s mijn ventje! De afgelopen dagen ben ik weer dagelijks bij hem geweest, heerlijk! Ik word met een hinnik begroet door zijn moeder (ETEN! ETEN!) en Mike heeft ook al door dat ik erbij hoor. Hij gaat vrolijk met me mee om in de weide te spelen en vindt alles reuze interessant. Loopt zo weg van zijn moeder om met mij mee te lopen. Ik mag zijn voorvoetjes al optillen, achter vindt hij nog steeds niet zo tof, dan mept hij wat in de lucht. Komt vanzelf, ik mag zijn beentjes in ieder geval al wel helemaal borstelen.

Nikita heb ik deze week al twee keer meegenomen naar het bos. Heel rustig aan, we stappen dan een rondje en als we terug zijn gooi ik haar massagepad erop. De eerste keer een klein rondje om het bosje, de tweede keer wat verder weg over het industrieterrein en terug via de Telefoonweg. Ik begin een beetje aan het idee te wennen, mijn zadel ligt weer achter in mijn auto en mijn rijlaarzen staan bij de achterdeur. Dit weekend maar weer eens alle dekjes gewassen en dan lijkt het erop dat we weer back in business zijn...? Het blijft vreemd, maar waarom niet. Als het kan, dan doen we het maar.

Bij Bella in het weiland zijn de twee drachtige dames naar huis gehaald door de eigenaar. Die konden ieder moment bevallen en moesten eigenlijk nog een beetje op dieet. Naar mijn idee een beetje laat als het veulen zich bijna aandient, maar goed. Als je naar Bella kijkt, die is op het moment in sport conditie en staat op hetzelfde gras, zo kan het ook. Maar ja, dat gebeurt ook niet vanzelf. Afgelopen week had Anne vakantie en is lekker met Bel aan het longeren geweest, ik heb haar aan de fiets nog meegenomen en het weekend mocht ze wat rustiger aan doen, ze kreeg zowel zaterdag als zondag bezoek. Zaterdag kwam Noor en zondag was de beurt aan Jill die op haar beurt haar broertje Fabio door het weiland heeft rondgeleid op Bella. Vandaag krijgt ze een rustdag, maar rest van de week weer aan de bak. De keuring is over twee weken en ik wil haar graag in goede conditie hebben. Enig minpuntje aan de shetten weide is dat Bella weer ongeveer zo’n 10 centimeter aan manen en maantop heeft ingeleverd. Waarschijnlijk met het knabbelen tussen de dames onderling is er hier en daar wat gesneuveld. Haar staart daarentegen is vol als nooit tevoren. Het was een gedurfd, maar goed advies dat afknippen vorig jaar. Ze had een KWPN lengte staart, maar dat is helemaal goed gekomen! Dit jaar na de laatste premie keuring doe ik het weer!

Nog twee weekjes en dan keuring met Bella, weekend erop Mike verhuizen, veel leuke dingen in juli! Hopen jullie mee op mooi weer? Tot nu toe staat er op de 23e dat er dikke druppels gaan vallen met 7mm water. Dat is niet het weer waar ik op had gehoopt met de keuring.

Dus weer bos...?

30 jun 2011, 11:30

Drie, misschien vier, maar hoger ga ik niet. Dit was zoals ik gister mijn paardenstapel aan het omschrijven was toen we tijdens de lunch bij een klant even op het onderwerp paarden kwamen. Haha, ik en mijn paarden! Toen ik vroeger nog geen paarden had, was dit niet voor te stellen. Nu is het, waar er eentje eet, kunnen er ook twee eten, drie merk je geen verschil van en die vierde schuift wel aan.

Voorwaarde is altijd dat ik ze een goed leven kan bieden waar ze alles krijgen wat ze nodig hebben. En dat lukt me aardig denk ik. Bella staat met 5 andere Shetjes dag en nacht buiten zoals een echte Shet, Niekje krijgt alle medische zorg en supplementen die ze maar nodig heeft. Het zij soms onder een diepe zucht en klagend wat het allemaal wel kost, maar dat is meer show dan wat anders. Mijn kleine Mike mag straks de wondere wereld van de opfok betreden en gaat de eerste jaren alleen maar leren hoe het is om paard te zijn samen met leeftijdsgenootjes in een weiland. Zoals het hoort. Hij heeft straks nog een heel leven voor de boeg van luisteren en werken, nu is het zijn moment. En die vierde… Tja, wie weet probeer ik het nog een keertje met Bella, maar ik weet nog niet of ik dat durf. Het wordt sowieso niet meer dit jaar, dus ik heb nog even om er over na te denken. Tijd zat, ze is pas zeven jaar.

Maandag de ostheopaat bij Niek geweest. Ze vond dat de rug en eigenlijk haar gehele lijf erg meeviel. Ze heeft hier en daar wat recht gezet, maar het viel niets tegen. Die massage pad is dan misschien gruwelijk duur geweest, maar het helpt mijn meisje wel erg goed! De afspraak heeft ook een bijzondere uitkomst gehad, er is me namelijk geadviseerd om stapbuitenritten met haar te gaan maken. Zolang ze zich netjes houdt en niet gaat rennen, mag ik haar onder het zadel mee naar buiten nemen. Ze kan het blijkbaar aan. De eerste keer zal wel afzien worden, want ik heb haar nu al meer dan een paar maanden stilstaan, dat wordt piaffe, enorme zijwaartse gangen en alle andere trucjes die uit de kast worden getrokken, maar ik ga het dan toch maar weer eens proberen. Dus… Wie gaat er mee? Helaas heb ik zelf nu even mijn nek in de puin liggen, maar na het weekend hoop ik er dan toch weer een keertje op te stappen.

Wel heel erg raar hoor, begon ik er eindelijk een beetje aan te wennen dat het niet meer kon, krijgen we dit advies. Ik zou er eigenlijk heel blij mee moeten zijn, maar dat ben ik (nog) niet. Op de een of andere manier komt het niet aan zoals het zou moeten. De twijfel houdt nog steeds de overhand. Word ik straks niet nog meer bewust van het feit dat we niet meer kunnen rijden zoals we dat altijd graag deden en het stukje acceptatie dat dit niet meer kan, vliegt het raam weer uit? Weer van voren af aan beginnen? Ik weet het niet. Ik was er niet laaiend enthousiast over in ieder geval. Misschien komt dat nog. Ik zie wel. Ik heb in ieder geval haar verhuizing nog even op de lange baan geschoven. Eigenlijk had ik een plekje voor haar gevonden in Opheusden, twee dorpjes verderop bij mij aan de Rijn. Mooi plekkie, maar daar kan ik niet met haar rijden, dus we wachten nog even op het plekje dat waarschijnlijk begin volgend jaar voor haar beschikbaar is. Ik heb in ieder geval de volgende afspraak met de ostheopaat in september gepland. Elk kwartaal zal ik een check-up plannen. De ostheopaat moet nu gaan bijhouden hoe snel ze achteruit gaat is zal waarschijnlijk ook degene zijn die tegen mij moet gaan zeggen als het genoeg is geweest.

Maar tot die tijd gaan we blijkbaar nog in het bos rijden!

Lekker relaxen

26 jun 2011, 23:07

Het begint een beetje saai te worden, maar dr gebeuren geen spannende dingen. Pfff, blij toe, kan wel even wat rust gebruiken! Heerlijk! Geen dierenarts bezoekjes, geen stress, geen niets. Gewoon rust voor mij en de meiden.

Vorige week nog het slechte nieuws dat mijn lieve Aron is overleden, dat heeft er ook ingehakt hoor. Mijn eerste pony en mijn eerste liefde. Dat blijft altijd speciaal. Rust zacht lieve Aron. Je hebt altijd een plaatsje in mijn hart.

Dit was weer mijn eerste week dat ik niet meer dagelijks naar Mike ging en dat was ondanks dat het weer rust bracht, ook wel een beetje afzien. Wat ben ik gek op dat kleine zachte neusje, wat een prachtig ventje is het ook. Hij is zelfs vorige week al een van de mooiste veulens van het moment genoemd. En dat ga ik uiteraard niet tegenspreken Maar gelukkig kreeg ik donderdag een telefoontje, of ik toch even een paar dagen wilde voeren. No problemo!

Dinsdag had ik hem ook al gezien, want ik heb op zijn moeder gereden. Dat ga ik vanaf nu twee maal per week doen. Ze is nog niet echt ver, zeg maar nog groen. Voor mij goed om weer te rijden, voor haar fijn om bij te leren en ik hoop dat ze een fijne nieuwe eigenaar vindt als ze wat meer kan onder het zadel. Ze leert in ieder geval heel snel, ze is een heel fijn peerdje. Hopen dat Mike over een paar jaar ook zo is! Vandaag hebben we foto's gemaakt tijdens het rijden, ik hoop dat ze mooi zijn geworden!

Er was iemand die tegen zijn eigenaar heeft gezegt dat hij naar een ruiter zou moeten gaan die ver met de wedstrijden wilde gaan met hem en niet naar iemand die wellicht alleen recreatief met hem zou gaan rijden. Tja, helaas voor die persoon, die baalt straks als ik de NK titel voor zijn neus wegkaap, had ie mogen willen dat ik alleen recreatief ga rijden. We gaan de wereld veroveren!

Bella heeft deze week best wat gedaan, gelongeerd, aan de fiets gelopen, ze was dr maar druk mee. Ze is de laatste tijd erg chagerijnig, wilt continue haar eigen zin doordrijven, dus ik ben extra streng voor haar. Ff de grenzen weer duidelijk neerleggen. Dat heeft ze echt nodig! Alles volgens mijn wetten en geen overleg mogelijk. Tja, tis even niet anders. Maar goed, eventjes streng en dan is het wel weer goed over een paar dagen.

Ik was vandaag met haar aan het fietsen, we hebben een half uurtje door Heteren gestapt, gedraaft en gegalopeerd. Op iedere hoek staat er wel een kindje die roept PAAAAARDJEEEEE!! Erg grappig. Op een geven moment wilde ik haar even laten rusten, loopt dr een meisje die haar wilde aaien, dat vond ik wel een goed plan, konden we even uitpuffen. Maar ze durfde toch niet, want dit paardje was wel erg groot! Hahaha, Bella groot, dat is weer een nieuwe. Die houden we dr in!

Voor Niekjes verhuizing maak ik vorderingen. Nadat ik op mijn advertentie waarin ik vraag om een plekje in Heteren en omgeving al een stalling in Lochem, Duiven en Elspeet aangeboden heb gekregen, is er eindelijk iets in Opheusden aangeboden. Ik ga snel eens kijken! Waarschijnlijk is het maar voor een paar maanden, want in het voorjaar volgend jaar is er misschien een ander plekje. Maar dat is nog steeds niet zeker. Verder kabbelt ze vrolijk voort. Ze is weer helemaal in luv, zij aan zij met haar vriendje Rox, waar ik niet echt gelukkig van wordt. Ze heeft toch meer rust nodig. Ik hoop ze dat snel vindt, want ik wil het proces niet versnellen.

Aankomende week komt de ostheopaat, met haar wil ik gaan overleggen hoeveel en wat ik met Niek kan en moet doen. Ik moet echt die balans gaan vinden en kan wel wat sturing gebruiken. De ostheopaat zal haar rug loskraken en kan veel tips en truuks meegegeven. Ik ben benieuwd!

Het keuring seizoen gaat weer beginnen!

17 jun 2011, 11:57

De zon heeft weer plaatsgemaakt voor de nodige regendruppels, maar dat vonden de weilanden niet erg! Eindelijk weer een groene gloed er overheen en alles begint weer te groeien. Verder is het redelijk rustig voor de paarden, voor mij het tegenovergestelde.

Nikita zit op het moment aan een bepaald spulletje wat ik door haar eten doe, dat hebben we meegekregen toen we bij de kliniek waren. Aangezien ze nog steeds op dezelfde arbeid zit zoals ze al weken doet, dus staplongeren, zie ik nog niet echt veel verbetering, maar dat komt denk ik voornamelijk doordat ze eigenlijk niet veel hoeft te doen. Het is prima zo. Nog steeds op zoek naar een plekkie, stiekem wel wat gevonden, maar is nog niet helemaal zeker of dat voor de winter gaat lukken. Nog even afwachten! Verder gaan we gewoon vrolijk door met wat we nu ook doen, om en om massage pad en longeren. Met als afwisseling wandelen en parcourtjes lopen over het speelweitje. Deze dame vermaakt zich wel

Er is nog iemand die hard baalt dat Nikita met pensioen is, Bella! Inmiddels heeft mevrouw een nieuwe bijzet teugel gekregen en heb ik haar aan het werk gezet. En wat is ze blij met me ! De eerste keer zat hij helemaal los en ging ze demonstratief haar hoofd zo hoog houden dat hij alsnog strakker zat. Afgelopen week heb ik hem echt gebruikt, nog niet erg strak hoor, maar wederom een golf van opstand haha! Ze moest vreselijk wennen, maar na 10 minuutjes kloten en Sam pesten (die lag netjes af naar ons te kijken, maar Bella moest persé twee keer bijna over haar staartje lopen, want ze kon ‘echt niet meer uitwijken’) ging het toch eigenlijk best wel goed! Ze heeft onwijs goed haar best gedaan en merkte als je meewerkt dat het allemaal een stuk minder erg is en zo voorbij. Mooie conclusie! Ze ziet er nu ook zo mooi uit, het is jammer dat de premiekeuring nu nog niet is. Daar moeten we nog even op wachten, die is pas op 1 oktober, duurt nog eventjes. Drie en een halve maand om precies te zijn. Maar goed, ik ga er vanuit dat we nu haar gewicht beter op peil kunnen houden dan vorig jaar en dan is het alleen maar duimen dat we goed weer hebben. Ik heb geen zin om haar op stal te moeten zetten de uren ervoor. En dan kijken of we weer een mooie premie mee naar huis kunnen nemen! Dit keer hoeven we in ieder geval geen trailer rit te maken om erheen te gaan, we wonen er achter

Op 23 juli gaan we toch ietsje verder reizen, want dan heb ik haar opgegeven voor de zomerkeuring in Ammerzoden. Een keuring met alle pony’s uit het hele land en eigenlijk alleen maar fanatieke fokkers. Toch eens kijken hoe we daar tussen scoren. Ik ben dan misschien geen fanatieke fokker, maar zeker fanatiek! Daar gaan we weer met de glansmiddeltjes, kammen en fohn. EN heel veel zenuwen, want dat stopt toch nooit.

En het kleine broertje van Niek en Bel vraagt deze week ook zijn deel aandacht op, wat een lekker kereltje is hij toch! Zijn eigenaar is deze week op vakantie en ik zorg voor hem een week lang. Voor hem is het ook wel fijn dat hij weet, als hij straks gaat verhuizen, dat er toch nog een bekend gezicht is. Ik mag alles bij hem doen, borstelen, beentjes optillen, in zijn oren kriebelen, staart kammen, over hem heen hangen etc. Hij is helemaal gek van kriebelen en het liefst dan bij zijn achterbenen. Hij lijkt Bella wel, want die heeft precies hetzelfde plekje en nog meer gekke gewoontes die hij van haar heeft. Tja, ik heb altijd gezegd, doe me maar een Isabella met een meter dr op, zou het dan echt zo zijn?

Binnenkort gaan we hem ook inschrijven voor een veulenkeuring, eens kijken wat de jury van hem vindt. Ik ben heel erg benieuwd! En dan ook weer zenuwachtig haha! Ik loop denk ik liever met een mini shetlandmerrie dan met een KWPN hengst veulen, maar goed, wie A zegt…

Voor het aftellen waar ik meestal mee eindig heb ik nu heel veel aftel data, dus dat laten we maar even zitten. Drie keuringen, twee verhuizingen... Hahaha, ze houden me goed bezig!

Michael

31 mei 2011, 19:14

Ik wil het al een poosje van de daken schreeuwen, maar niet voordat hij een veterinaire keuring succesvol had ondergaan. Maar nu is het eindelijk zover, hij is van mij!

Er is een nieuwe man in mijn leven, ik ben helemaal verliefd! Maar wees gerust, dit is ‘em, mag ik jullie voorstellen aan Michael!

Velen konden mij al niet voorstellen zonder rijpaard en hoe hard ik de laatste jaren ook heb geroepen dat ik NOOOOOOIT meer een paard zou nemen na Nikita, ik ben er weer ingetuind. Hij kwam op mijn pad en ik was eigenlijk meteen al weg van hem toen hij net een paar uur oud was en ik naast hem stond op kraamvisite. Daar lag hij te slapen in het stro, moe van de bevalling. Wat was hij mooi! Nikita was op dat moment al slecht, maar ik had nog steeds de hoop dat ze weer beter zou worden. Gevoelsmatig wist ik toen al wat ik nu weet, maar dat onderdruk je dan nog. Hopen tegen beter weten in heet dat.

Net na het moment dat we besloten hadden dat Nikita met pensioen zou gaan en een afspraak bij de kliniek gepland zou worden, belde zijn eigenaresse mij op dat ik maar weer eens langs moest komen, want hij groeide zo hard en ik had hem al veel te lang niet meer gezien. Oei… En toen is de vonk echt over geslagen. Daar stond ik ineens in een weiland waar een wollig voskontje zich tegen me aanduwde omdat hij geknuffeld wilde worden. Paard naar mijn hart! Eigenlijk wilde ik er nog niet aan denken, maar de kriebels begonnen te komen. Ik liep het weiland uit en iemand riep: “Verkocht?” waarop ik toen nog heel stellig antwoordde, “Nee hoor, ik heb dr al twee!”.

Eenmaal thuis aangekomen begon ik te malen en te malen. Ik heb geen leuke periode achter de rug, verre van dat. Hele dikke tegenslagen die mijn hele leven volledig op z’n kop zette in een hele korte periode. En ik had erg veel moeite om weer terug te veren, het achter me te laten en verder te gaan. Maar zowaar, als ik aan hem dacht kwam daar een voorzichtige glimlach, ik werd echt blij van hem! Aan een aantal mensen voorgelegd of het een goede beslissing zou zijn en iedereen vond het een heel goed idee. Er was zelfs iemand die opmerkte dat ik zo ging stralen toen ik over hem vertelde. Dus na lang wikken en wegen heb ik de beslissing gemaakt die ik eigenlijk vanaf het begin al wist, Michael is onderdeel van onze familie geworden!

Dat ik er weer ingetuind ben is een ding, maar nu is het dus ook nog een hengst op mijn pad is gekomen. Het blijft toch bijzonder hoe alles kan lopen. Ik, de grote merrie voorstander die eigenlijk maar een paar ruinen kan waarderen, omdat ze gewoon niet bij me passen. Vind ik. Het moet toch niet heel veel gekker worden

Zijn echte naam op zijn stamboek papier is Gentle Touch, maar ik zie mezelf dat nog niet roepen als ik de wei in loop. Nikita (ook echt Nikita op papier) is vernoemd naar La Femme Nikita uit de serie en in deze serie heeft ze een tegenspeler, haar trainer en degene waar ze verliefd op is, dat is Michael. Dat vond ik ook erg goed bij mijn mooie hengst passen! Mijn Michael is een erg knappe en stoere vos hengst van krap 9 weken oud. En een flinke, hij komt met zijn paar weken oud al bijna met zijn rug bij mijn schouders! Ik hou van grote vossen!

Zijn afstamming liegt er ook niet om, hij zal een echt dressuur paard worden. Papa is de hengst Santano (www.santano.nl), goedgekeurd voor het KWPN en Oldenburg stamboek en winnaar van de PAVO cup in 2006 met de opmerking: “Imponerend” en het cijfer 10. Een geweldige hengst waar je echt bij weg kan dromen als je hem ziet lopen. Op zijn beurt is Santano een zoon van Sandro Hit , die op 6 jarige leeftijd wereldkampioen is geworden. Mama is een dochter van Krack C die een hele mooie tijd heeft gehad bij Anky en samen met haar vele overwinningen op zijn naam heeft geschreven in de Grand Prix en de Kür. Hij wordt ook wel omschreven als de beste dressuur verever van Europa. En dat allemaal bij elkaar gehusseld krijg je mijn kleine man. Zoals je begrijpt, ik wil over een paar jaar graag weer dressuur gaan rijden! Maar goed, papier zegt ook nog helemaal niets, we zien wel hoe dat gaat over een paar jaar. Nikita heeft geweldig spring papier en iedereen weet wat daar van terecht is gekomen

Voor nu is dit de beste combinatie voor ons die je maar kunt verzinnen. Nikita is inmiddels aan haar pensioen begonnen, maar heeft nog heel veel zorg nodig de komende tijd, wellicht jaren. Ik kan haar niet volledig stilzetten en moet toch stiekem 3-4 dagen per week met haar aan het werk. Een rijpaard erbij is geen doen, dat lukt niet qua tijd, maar ook niet qua gevoel. Ik wil nu niet mijn hart leggen bij een ander rijpaard en daar wat mee gaan opbouwen. Dat voelt als verraad. Dat paard krijgt nooit een eerlijke kans bij mij omdat ik Niek niet wil vervangen. Een veulen daarentegen kan ik de komende jaren rustig leren kennen, voorzichtig een band opbouwen en kijken hoe ik een juiste balans kan vinden tussen hem en Nikita, zonder dat ik daarmee een van de twee onrecht doe. Dat leek me wel wat!

Als hij ruim vier maanden oud is, op 1 augustus, wordt hij gespeend en zal hij verhuizen naar een mooie veulen opfok. Dat is redelijk dichtbij en hij gaat daar samen met heel veel andere vriendjes opgroeien. Zelf heb ik niet de ruimte om hem een mooie jeugd te geven, veulens horen buiten met andere veulens te spelen. Daarom is er daar een plekje voor hem gereserveerd waar hij zich kostelijk kan vermaken. Hij wordt daar goed verzorgd en staat in een groep van ongeveer 4 hengst veulens. Daar kan hij groeien, zowel lichamelijk als geestelijk. Ik laat hem zo lang mogelijk hengst, dan krijgt hij die mooie hengstenspieren, hoop ik. En dan over een jaar of drie is het showtime. Tot die tijd mag hij spelen, spelen en nog meer spelen met de andere. En af en toe met zijn nieuwe vrouwtje spelen.

In juni gaan we naar de veulenkeuring en wordt hij voorgebracht. Ik ben erg benieuwd wat een jury van hem zegt. Als hij potentie heeft breng ik hem als twee jarige ook voor op de hengsten keuring, maar dan moet hij echt potentie hebben hoor. Anders wordt hij die zomer gecastreerd en komt hij naar huis. We kunnen dan nog een half jaar wat intensiever met elkaar werken voordat het tijd is dat hij ingereden wordt. Hij wordt zoals het er nu naar uitziet een flinkertje, dus meteen met zijn derde verjaardag inrijden wordt em nog niet. Eerst maar eens goed uitgroeien, ik heb geen haast.

Dus Nikita en Isabella hebben een klein broertje erbij gekregen. De dames zijn beide van heel erg ruw vaarwater weer in de luwte terecht gekomen en zijn allebei gelukkig weer helemaal happy. Ik realiseer me nog steeds heel goed wat er allemaal is gebeurd, maar kan het door de komst van Michael allemaal wat beter een plaatsje geven.

Wie een regenboog wil hebben moet eerst de regen accepteren. Ik ben heel benieuwd wat de toekomst allemaal voor ons in petto heeft, regen hebben we zeker te weten al gehad, maar ik heb mijn regenboog weer teruggevonden denk ik!

Kijk voor meer foto’s op mijn hyve. Die is nu, uiteraard, omgedoopt tot Isabella, Nikita en Michael hyve.

Artrose

30 mei 2011, 15:10

Ik kon Niek niet zomaar met pensioen laten gaan zonder dat ik wist wat er met haar aan de hand is. Dan blijft het altijd knagen, was er niets meer wat ik kon doen, heb ik te snel opgegeven, doe ik wel wat het beste voor haar is en verder. Van opgeven kan niemand mij denk ik beschuldigen, maar dat neemt niet weg dat er altijd nog wel iets is wat je kan doen voor je gevoel. Afgelopen vrijdag zijn Anne en ik met zijn tweetjes naar Lienden afgereisd. Helemaal ingesteld op een lange dag had ik zelfs broodjes en drinken meegenomen. Alsof we een dagje uit gingen Nikita voor het eerst in hele lange tijd weer in de trailer, helaas weer voor de dierenarts, maar wat blijft ze dat braaf doen. Stapt zo achter me aan en gaat staan. Ik miste alleen een hooinet (met dank aan een nerveuze Edda die hem per ongeluk mee heeft genomen op wedstrijd haha!), maar dat vond ze niet erg. Ze was rustig op de trailer en kwam ook ontspannen aan op de kliniek. Daar kwam al snel Henk ons begroeten (Als een dierenarts je ziet, meteen ‘Hoi Marlies’ roept, dan weet je dat je er al te vaak bent geweest)

We zijn meteen maar begonnen met een klinische keuring en buigproefjes. Even een rondje longeren op de harde en zachte cirkel, een paar achtjes gelopen op het harde en toen was het al wel aardig duidelijk waar het vermoedelijk zat. Eerst maar eens foto’s gemaakt van haar sprong gewricht en knie. Sprong zag eruit als dat van een jong paard en bij haar knie zat een bobbeltje op haar bot bij de aanhechting van een band, maar ook acceptabel vanwege haar leeftijd. Haar heup konden we niet op de foto zetten, dus dit moest met de echo. Eerst uitwendige echo, ook even de band in de knie van het knobbeltje meegenomen voor de zekerheid, maar daar was niets mee aan de hand. Nog even als controle de heup aan de andere kant met de echo bekeken, een inwendige echo gemaakt en toen was het wel zo’n beetje duidelijk. Het kapsel was dikker dan hoorde daar en het zag er niet uit zoals het hoorde. De diagnose is dan ook artose geworden. Iets wat ik totaal niet verwacht had. Ik dacht echt dat het haar rug zou zijn, maar nee. Uiteraard heeft het allemaal wel met elkaar te maken, maar toch.

Ik was voordat we gingen zo ontzettend bang voor de diagnose, ik wil niet dat ze pijn heeft, maar ik wil haar ook helemaal niet kwijt. Het allerergste wat ze tegen me hadden kunnen zeggen was: “Het spijt me Marlies, maar het is beter voor haar om haar hier te laten, ze lijdt vreselijke pijn.” Maar dat was het totaal niet! Ik wist al dat hij mij niet zou gaan vertellen dat ik over een half jaartje weer zou kunnen rijden, die illusie had ik niet meer. En nu ik het bewijs op de foto heb gezien is het laatste sprankje dat je toch heel stiekem altijd blijft houden ook weggesijpeld. Maar Henk vertelde mij dat ze eigenlijk nog best een hele poos zo verder kon zonder pijn te hebben. Wanneer ze zelf kan kiezen hoe ze haar been belast is er geen probleem. In stap voelt ze het zo goed als niet, bij een drafje wordt haar heup belemmerd om die zwaai te kunnen maken. Dat is niet prettig voor haar en versnelt het proces. Dat gaan we dus niet meer doen, maar verder kan ze prima met zichzelf uit de voeten. Ze moet wel in beweging blijven en regelmatig even goed losgemaakt worden, maar ze is er nog. En ze heeft nog een prachtig paard waardig bestaan voor zich.

De komende tijd ga ik mij dus richten op het zoeken van een stalling voor haar waar ze met pensioen kan gaan, zichzelf zo min mogelijk hoeft te belasten en met haar verder werken aan de longeerlijn met bijzet, maar alles in de stap.

Ik moet ook zo lachen, zondag loop ik met haar naar het veldje om haar te longeren, ik loop met haar door het hek en moet moeite doen om mijn gepensioneerde paard in bedwang te houden en ben blij dat ze een bitje in heeft anders vraag je je af waar dat paard met dat meisje heen gaat Als er eentje nog energie voor 12 heeft is het die oudste van mij wel. Zolang dat zo blijft en ze heeft plezier in het leven komt het wel goed. Tuurlijk realiseer ik me dat we nu definitief aan het laatste hoofdstuk zijn begonnen, maar met een beetje geluk is dat een heeeeel erg lang hoofdstuk! Toen we op 1 oktober 2004 de diagnose scoliose kregen hebben we daarna nog een hele mooie tijd cadeau gekregen. Dat neemt niemand ons meer af. Ik ben in ieder geval de komende jaren nog wel onder de pannen. Ik zeg altijd maar zo, met een geblesseerd paard ben je drukker mee dan met een gezond paard. Ik heb het graag voor haar over en ben dankbaar dat ze er nog is. Ik weet niet beter dan dat wij samen zijn en kan me geen leven zonder haar voorstellen.

En wie weet wat er nog op mijn pad komt, het leven zit vol verassingen

Aanvulling op 01-06-2011: Terwijl ik dit schreef wist ik al dat Michael zou komen, maar kon ik nog niet zeggen, hij was nog niet gekeurd. Een hele grote verassing was het op dit moment niet meer Knipogen

Voorbereiding

25 mei 2011, 13:28

Pfff… Er denderen zoveel gedachtes door mijn hoofd, ik ben best nerveus voor vrijdag. Uiteraard ken ik mijn eigen paard en heb ik wel een vermoeden, maar ik ben natuurlijk geen dierenarts. Ik denk dat ze zich goed voelt, geen pijn heeft en dat dit nog wel even zo zal blijven. Denk ik, maar dat moet dan nog bevestigd worden. En hoe lang dit zo zal blijven zal voor iedereen een verassing blijven. Is ze nog voor een heel groot aantal jaren bij me of gaan ze iets vinden vrijdag waar ik nog niet aan gedacht heb. Ik weet het niet. En als ik antwoord op mijn vragen heb, word ik daar dan ook blij van? Al deze vragen kosten me nogal wat slaap en goed humeur.

Feit is dat ze nu een prachtige ruime en bijna gelijkmatige stap heeft, maar haar draf prut is. Ze toont geen tekenen van pijn en ziet er geweldig uit. Ze begint haar bespiering weer terug te krijgen, glanst en heeft weer voldoende lichaamsvet. Laatst hoorde ik zelfs iemand achter me zeggen: “Dat paard is wel een beetje dik”. Jaja, echt waar!! Ik kon een dikke smile niet meer onderdrukken.

Wat dat betreft zijn Bella en Niek echt het tegenovergestelde van elkaar. Groot en klein, dik en dun, kneusje en harde tante, grote knuffel en kleine knuffel, zorgenkindje en zelfstandig. Alles wat ik zoek kan ik bij mijn dames vinden, maar had het liever ineen gezien. Nou ja, ik kan dr ook wel weer de humor van inzien. Ze hebben mijn leven veranderd en mij heel veel gegeven. En dan bedoel ik niet alleen de zorgen hoor Paardenmensen hebben altijd zorgen om hun dieren, maar dat is alleen omdat we zo verschrikkelijk gek met ze zijn.

Maar waarom we het allemaal doen? Ik weet wel waarom. Voor die spontane knuffel die we ineens krijgen, die heerlijke rit die je gereden hebt of gewoon samen genieten van de zon, starend naar je paard en je realiseren wat een geluk je hebt dat je in het leven van dit prachtige wezen bent. Tja, daar doen we het allemaal voor. Ik weet dat ik Nikita (en ook Isabella uiteraard) nooit tekort heb gedaan, dat kan ik met een gerust hart zeggen. Ze heeft alles gekregen wat haar hartje begeerde, zij stond altijd op plaats nummer 1. Haar leven is nooit zwaarder geweest dan beslissen of ze meteen haar stal ’s ochtend uit wilde komen om naar het weiland te gaan waar ze de hele dag mocht spelen of dat ze nog heel even bleef staan om dat laatste hapje speciaal voer wat ik voor haar klaar had gezet op te eten. Oja, en dan dat uurtje per dag dat ik haar kwam pesten met een zadel, maar de rest van de 23 uur per dag was ze zo vrij als een vogeltje. Wat een leven, toch?

Mocht dat niet meer kunnen, doe ik het enige goede wat ik nog mag en kan doen en dat is haar laten gaan. Maar ik hoop dat dat nog heel lang gaat duren. En daar hoop ik dan aanstaande vrijdag achter te komen. Voor ieder scenario heb ik een passend toekomst beeld, ook die denderen vrolijk door mijn hoofd. Ik ben met de een al verder dan met de ander, maar daar horen jullie nog wel van. Ik zou mezelf niet zijn als ik niet het een of ander al flink aan het plannen en bekokstoven ben. Ik moet dan altijd weer aan een spel denken dat ik speelde met een stel vriendinnen, daar was een vraag hoe je zou reageren als je zou horen dat de wereld zou vergaan ofzo. En ik kreeg van hen te horen dat ik mijn agenda zou trekken en meteen zou zeggen: “Ja hoor, over drie weken, staat al in mijn agenda!”. Uhm…

Keep your fingers crossed for us, we kunnen alle hulp gebruiken die er maar is. Vrijdag om 9.00 uur staan we in Lienden en dan gaan we dr voor!

Pensioen

22 mei 2011, 00:02

Het is even stil geweest, maar ik heb niet stil gezeten. Er is van alles gebeurd wat ik eerst even op een rijtje moest zetten.

Bella gaat onverminderd door waar ze goed in is, blij zijn en zichzelf lekker rond eten. Ze heeft aardig wat extra kilootjes meegepakt in het nieuwe weiland en schaamt zich er niet voor. Eventjes geleden zijn Ukkie, zo heet de bruin-bonte, en haar veulen weer terug gekomen in de groep. Eigenlijk als vanzelf heeft Bella de andere pony's gelaten voor wat ze zijn en zich weer bij hen gevoegd. De zwart-bonte is niet terug en ik begin zo langzamerhand ook te betwijfelen of ze nog terug komt. Wel jammer, want dat was echt Bella's vriendinnetje. Maar tja, zo gaat dat helaas soms. Verder is het weiland alweer bijna kaal en zullen de kilo's binnenkort ook wel afnemen. Tel daarbij op dat ik langzamerhand weer het werk met haar oppak en dan zien we straks weer een slanke en gespierde Bella ( uhm...!) We gaan dr in ieder geval voor en zien wel waar het schip strand.

Vandaag weer voor het eerst aan de lange lijnen gewerkt, ze pakte het na ruim vier maanden zo weer op, viel me niets tegen. Ze was het er niet helemaal mee eens en contact op de buitenteugel werd niet echt gewaardeerd, maar ze deed het netjes. Zeker gezien het feit dat er een uitzinnige enthousiaste Sam naast haar mee rende en blafte. Ik heb me rot gelachen. Sam en Bella kennen elkaar inmidddels goed genoeg en Bel liet het ook allemaal toe. Ze had wel een keer een leuk grapje, Sam komt als een dwaas aangesjeest, Bella doet alsof dr neus bloedt, houdt ineens in en Sammie botst tegen dr billen. Daar komen geen tikken te pas hoor! Behalve toen we klaar waren en Sam het op haar voerbak gemunt had. Toen schoot dat beentje toch even uit, als waarschuwing, niet raak. Moet Sammie maar leren

En dan Niek. Tot mijn grote spijt heb ik haar met pensioen moeten laten gaan. We zijn al heel wat weken met haar bezig om haar te helpen weer beter te gaan lopen, maar het mocht niet baten. Het wordt niet beter, maar gelukkig ook niet slechter. Tja, op een gegeven moment moet je dan bedenken of je jezelf en het paard nog voor wil blijven houden dat het ooit nog goed komt, dat we weer samen door het bos kunnen vliegen. Gaat niet gebeuren helaas. Geen strijd willen strijden die je niet kan winnen.

Het is niet zo dat ze er ernstig aan toe is, dat ze pijn heeft of zielig is, het tegendel is waar. Ze is actief, vrolijk en heeft zin in het leven. Ze is het tegengestelde van een paard met pijn gelukkig. Ze loopt alleen niet goed en kan niet met haar rug uit de voeten als er een ruiter op zit. Acht jaar geleden hebben we te horen gekregen dat haar vergroeiing in haar rug het einde betekende, maar daar hebben we volmondig beide NEE op gezegd en we zijn aan de slag gegaan. We hebben toen heel veel mooie jaren cadeau gekregen. Herinneringen samen gemaakt die niemand ons meer afneemt. Het was een makkelijke beslissing, omdat ik weet dat dit het beste is voor haar, maar ik vind het zo ontzettend moeilijk om te accepteren dat we nooit meer samen de dingen kunnen doen die we zo graag samen deden. Ze heeft al die jaren zo goed voor mij gezorgd, maar nu ga ik voor haar zorgen. Ik ben op zoek naar een plekje hier in de buurt waar ze met haar pensioen kan beginnen.

A.s. vrijdag gaan we naar de kliniek voor foto's. Ik wil toch zeker weten hoe of wat en wellicht een glimp van hoe de toekomst eruit ziet. Ik ga er niet heen met de gedachte dat ze haar weer beter gaan maken, dan hou ik mijzelf alleen maar voor de gek. Anders was dat inmiddels al wel gebeurd. Ik wil alleen bevestiging. We zullen zien wat er uit de foto's komt. Ik hoop dat ze nog een poos zonder pijn als blije grasmaaier kan doorbrengen, langzaam het werk wat afbouwen, maar ze zal altijd wat nodig blijven houden om soepel te blijven. Wat mij betreft mag ze zo 35 worden. Zolang zij maar gelukkig is, ben ik het ook!

Zon, zon, zon en werken

2 mei 2011, 22:15

Na een heerlijke week vrij met heel veel zon en Bella veel bij me, ben ik vandaag weer begonnen met werken. Een nieuwe baan, erg leuk, gave uitdaging, maar wel weer wennen. Niet meer uitslapen tot wanneer ik wakker word, pony ophalen, wandelen, luieren in de zon. Ja, dat wordt wennen

Bella is inmiddels helemaal opgenomen in de groep en speelt daar nu de diva. Ze is deze week weer voor het eerst hengstig geworden, dat is ook logisch, want afgelopen zondag is het alweer vier weken geleden. Het lijkt zo ver weg, maar is eigenlijk nog zo dichtbij. Afgelopen zondag was ze officieel uitgerekend, dat was een hele rare dag. Ik realiseerde het me pas later op de dag en op het moment dat de gedachte door mijn hoofd schoot, kwamen de eerste tonen van een bepaald liedje op de radio. Het liedje dat me deze hele periode eigenlijk achtervolgd heeft. Talk about toeval. Elke keer weer een brok in mijn keel.

Bella is helemaal vriendinnetjes geworden met een andere vos en een valkje. Dat valkje is niet erg, maar ik moet beschamend toegeven dat ik soms ff twee keer moet kijken welke van de twee vosjes mijn dametje is. Ze staan ook in een weilandje dat erg hoog begroeid is en ik het gewoon niet goed kan zien, dus dat is mijn verdediging. Ze is daardoor wel een aardig aantal kilo'tjes aangekomen, maar dat is niet misplaatst hoor. De afgelopen tijd heeft qua lichaam wel wat sporen achter gelaten, ze had geen ronde billen meer, dus een beetje vet kan ze wel hebben. Zolang het maar niet gevaarlijk wordt voor hoefbevangen. Ze krijgt nu ook weer druppels die dat tegengaan. En met de gevaarlijke fructaan dagen krijgt ze haar maskertje op. Ik probeer het wel zo min mogelijk te doen, want die groep waar ze in staat is heel erg van het krabbelen in elkaars vacht en manen. Beetje lullig als ze continue met dat masker op staat als het niet nodig is, dan ligt ze ook zo weer uit de groep. Goed in de gaten houden en kijken hoe het zal gaan.

Niek heeft een dipje gehad, ze ging zo goed, maar is afgelopen donderdag door haar rug gegaan. Nou moet ik zeggen, ik vond haar maandag ook al niet goed hoor. Ik wilde het even voelen en ben dr op gestapt zonder zadel en toen zat het haar al niet helemaal lekker. Donderdag was ik bij mijn oude stal in Lunteren op bezoek geweest en kwam wat laat aan in Renkum. Ik vond al toen ik haar van verre zag staan dat ze zo'n gekke houding had en eenmaal bij haar aangekomen zag ik dat ze zich niet zo lekker voelde. Op dat moment kon ik er weinig aan doen, maar vrijdag ochtend meteen 's ochtends naar stal en de massage pad erop. Na een half uurtje losgetrilt te zijn ging het alweer stukken beter. Dat heb ik het gehele weekend zo volgehouden en ik moet zeggen, ze is er verbazingwekkend goed vanaf gekomen. Zondag liep ze alweer alsof dr niets was gebeurd. Nou ja, nog steeds wel een beetje spanning in haar rug bij haar scoliose, maar verre van wat ik donderdag aantrof. Gelukkig maar!

Al met al dus een heerlijke week gehad, heerlijk uitgerust en lekker alleen dingen gedaan die ik leuk vond Vandaag begonnen met mijn nieuwe baan, dus het was erg druk en uitputtend vandaag. Dus ik dacht, ik ga even lekker fietsen met Bella. Nou, dat was alles behalve ontspannend, voor mij dan. Bella had het geweldig naar haar zin tijdens een rondje Heteren terwijl ik heel pittig moest fietsen soms om haar goed bij te houden. Voor zover ontspannen op de fiets Tong uitsteken

Diva gedrag

24 apr 2011, 22:51

De wereld volgens Bella

Vrouwtjes zijn er om voor je te zorgen. Zorgen in de breedste zin van het woord. Op het moment dat ze ja tegen je zeggen, zeggen ze ja tegen heel veel ongeschreven regels.

- Er wordt onvoorwaardelijk van je gehouden, net als dat jij van je vrouwtje houdt. Als je streken uithaalt, moet ze hier om lachen en niet boos worden;
- Als je je niet veilig voelt, mag je achter de benen van je vrouwtje schuilen;
- Als jij en je vrouwtje samen ziek zijn, ga jij altijd voor en is ze er toch voor je;
- Jouw belangen staan altijd voorop, ook al moet het vrouwtje zich daarvoor in moeilijke bochten wringen;
- Als je vies bent, maakt het vrouwtje je weer schoon, ook al betekend dit dat ze zelf heel vies wordt;
- Als je ergens heen gaat, moet je eerst mooi gemaakt worden, je weet immers nooit wie of wat je tegenkomt;
- Moet je weg met de trailer, moeten je benen beschermt worden met passende kleur bandages, liefst roze;
- Het spreekt voor zich dat je je eigen beautycase hebt die overal mee naar toe reist;
- Je manen en staart worden in goede conditie gehouden zodat je overal de show steelt. Dure haarproducten mogen daarbij niet geschuwd worden;
- De periodieke manen vlechtjes om het allemaal extra mooi te maken mogen hierbij niet vergeten worden;
- Ook al heb je net slobber op, je mond kun je altijd aan je vrouwtje afvegen;
- Je hebt altijd schoon water tot je beschikking, maar dat betekend niet dat je de vijver niet mag gebruiken;
- Nieuwe mensen moet het vrouwtje eerst aan je voorstellen voordat ze zomaar aan je zitten;
- Je hebt een grote weide tot je beschikking, maar wanneer nodig, is er ook een beschermend huisje;
- Als je in de tuin van het vrouwtje aankomt, moet het eten al klaar staan, wachten doe je niet aan;
- Als je in de tuin mag lopen, moet het vrouwtje zich niet druk maken dat je graag door de bloemen loopt;
- Alles staat tot je beschikking, speciaal hooi, liksteen, voer, maar dat hoef je alleen te gebruiken als je er zin in hebt;
- Meerdere malen per dag moet het vrouwtje zich even bij je melden;
- Als je tijdens het trainingsrondje fietsen linksaf wil en het vrouwtje rechtsaf, ga je in goed overleg toch linksaf;
- Als het erg warm is, geeft je vrouwtje je verkoeling en vliegenspray;
- Als het erg koud is, geeft je vrouwtje je extra eten om warm te blijven. Eet dit wel langzaam op zodat het vrouwtje ook echt goed doorheeft hoe koud het eigenlijk is;
- Heb je het idee dat er wat jeukt, dan wijs je het aan en laat je het vrouwtje krabben;
- Het vrouwtje weet welke plekjes je echt kan waarderen, dus die moet ze vaak, zomaar zonder aanleiding en voor lange tijd kriebelen;
- Voel je dat je wat vast begint te zitten, verwacht dan die massage;
- Als mensen je een prinses op de erwt noemen, mag je vrouwtje dit beamen, maar wel aanvullen met al je andere goede eigenschappen;
- Je mag je als een verwend nest gedragen, dat moet je vrouwtje maar door de vingers zien, je bent ook maar een product van je opvoeding;
- Samenwerking gaat het beste als het vrouwtje je blijft vertellen hoe geweldig je bent.

Toen je vrouwtje voor je koos, heeft ze op alle bovenstaande regels ook ja gezegd, misschien wist ze dat toen nog niet, maar nu moet dat inmiddels wel duidelijk zijn.

Zij hebben voor ons gekozen, wij kunnen niet voor onszelf zorgen, dus dit spreekt uiteraard voor zich! Ieder paard die voor minder gaat, die niet een prinsessen leven verwacht voor al het harde werk dat je moet leveren, doet zichzelf tekort.

Het lijkt wel zomer!

23 apr 2011, 16:32

Zonnetje erbij, pony en hond scharrelen samen door mijn tuin en daar lig ik dan in mijn hangmat. Wat een leven he! We verdienen het ook wel al zeg ik het zelf Bella gaat echt lekker en is weer helemaal haar verwende heerlijke zelf. Kan zo genieten van dat meisje!

Alles wat ons aan het veulentje zou kunnen herinneren is inmiddels weg, maar Bella kan een ding maar niet vergeten; Het babybuik knuffelen! Ook al heeft ze geen babybuik meer, dit gebruik houdt ze er gewoon in. En ik heb ook geen keus hoor, want ze draait zich om, loopt met haar billen naar achter en dan stopt ze pas als ze tegen mijn schoot aan staat en ik begin met kriebelen. Inmiddels weet ik wat de juiste plekjes zijn en ik word ook geacht om dat in de praktijk te brengen. Ik krijg ook echt een boze blik als ik het niet goed doe hahaha!

Met dit mooie weer is er ook een groot nadeel, iedereen die veulens heeft laat ze samen met mama in de weides lopen. Dat is voor mij nog niet helemaal tof… Dan wordt je even keihard met je neus op de feiten gesmeten. Maar verder heb ik het nu aardig geaccepteerd en ben ik net als Bella verder gegaan. Tuurlijk heb ik twijfels gehad, had ik wat anders moeten doen, heb ik te snel opgegeven... Ik weet het niet en ik kom er ook nooit meer achter. Waar ik wel achter ben nu is dat het beter zo is. Wie weet wat voor leven het veulen had als hij toch gered was, er is een uur met volle kracht aan hem getrokken. Wat is beschadigd in zijn benen, nek en rug, heeft hij voldoende zuurstof gehad, was hij helemaal volgroeid aan de binnenkant... Ik ben gaan fokken om een veulen te fokken dat vanaf het allereerste begin de beste kansen mee zou krijgen, iets kan toevoegen aan het ras en waar goed over nagedacht is, anders moet je het naar mijn mening niet doen. Die kansen waren redelijk verkeken voor hem helaas... Als hij wel gewoon geboren was, had hij nog een beetje kans gehad, maar ik heb me erbij neergelegd dat het nu zo is en ben er alleen nog maar erg verdrietig om dat het niet zo heeft mogen zijn. Het is gewoon zo'n teleurstelling, ik heb zo naar zijn geboorte uitgekeken... Er zijn zat veulens die maar ‘gewoon’ op de wereld gezet zijn wel of niet over nagedacht, maar dit kereltje was echt gewenst. Gister heb ik Eron ook aangegeven bij de ponyregistratie van het NSPS, want vergeten zullen we hem nooit. Desalniettemin ga ik verder en probeer ik hem als een mooie herinnering bij me te houden. En voorlopig heb ik aan een Bella voldoende, ik heb maar één paar handen om te knuffelen en ze doet het niet voor minder.

Niek is nu inmiddels 3 maanden kreupel, maar lijkt toch weer wat beter te gaan. Ze staat onder strenge zorg van ostheopaat en dierenarts en lijkt toch wat minder kreupel te gaan lopen. Afgelopen woensdag was het tijd om een echo van haar knie te maken, niet omdat ze een sterk vermoeden hebben dat ze daar een blessure heeft, maar meer om alles uit te kunnen sluiten. Je wilt daar ook geen blessures vinden, want die zijn vaak niet gering. Na een twee uur durende inspectie waarbij Niek zich werkelijk waar voorbeeldig gedragen heeft, ze viel zelfs bijna in slaap tijdens de behandeling, kwam eruit dat zover de echo kon zien de meniscus in orde was, net als al haar kniebanden. Er zaten wel wat verdachte cellen in het gewricht, maar eigenlijk konden die niet de oorzaak zijn van haar lange kreupelheid. Nadat de dierenarts met de kliniek heeft overlegd wilde de kliniek haar eigenlijk meteen zien. Was ik het alleen niet helemaal mee eens. Ik vind haar de afgelopen tijd teveel herstellen om haar helemaal door te laten lichten. Het is absoluut niet omdat ik het haar niet gun, zeker niet, er is niets liever dan dat ik zou willen weten hoe ik haar beter kan maken, maar ik moet ook realistisch zijn en er rekening mee houden dat wat ze heeft, niet meer behandelbaar is. Een groot aantal jaren geleden is mij verteld dat mijn paard geen toekomst meer had en dat het einde verhaal was. Dat heb ik toen niet geaccepteerd en dat zal ik nu ook zeker niet klakkeloos doen. Zolang zij geen pijn heeft en een fijn leven kan hebben, mag ze bij me blijven op een soort van pensioen. En ze lijkt nu absoluut geen pijn te hebben. Over 2,5 week komt de dierenarts nog een keer om weer te kijken hoe ze loopt en een echo te maken. Dan kan ze vergelijken hoe we vooruit gaan. Als ze dan nog steeds niet voldoende vooruitgang ziet, dan gaan we naar de kliniek. Dan tikken we de 4 maanden aan en heb ik de grens gezet dat we dan verder gaan kijken. Maar nog bestaat de kans dat het vanuit haar rug komt en we weinig kunnen doen aan deze oude blessure. Maar goed, wie weet is het wat anders. You never know…!

Bella is sinds donderdag verhuisd naar een nieuw weiland, helaas zonder haar drie vriendinnetjes, die moesten even terug naar hun baasjes waar het veulen van de vosbonte gespeend gaat worden. Ze komen dus wel terug, maar dat duurt een paar dagen. Tot die tijd staat Bel in een koppel van pony’s die ze eigenlijk helemaal niet leuk vindt, alleen en aan de zijkant te wachten tot de andere dames weer terugkomen. Ik hoop ook dat ze er snel weer zijn, ze was net zulke goede vriendinnetjes geworden met de zwartbonte en ik moet eerlijk zeggen dat die dame ook mijn hart wel zo’n beetje veroverd heeft.

24-04 Kleine update: Vandaag na haar was en spa behandeling zette ik haar terug in het weiland en nadat ze wat rondje had gemaakt met de ruin achter zich aan en hem een paar flinke tikken heeft gegeven, kwam ze uit bij de vos merrie en ze stonden ineens te krabbelen Ze heeft in ieder geval al 1 vriendinnetje!

Langzaamaan

12 apr 11, 15:34

Inmiddels zijn we alweer ruim een week verder en de scherpe randjes zijn eraf. Wat overblijft, is een vrolijke merrie die alles alweer achter zich heeft gelaten en een vrouwtje die zich goed houdt zolang ze er niet aan denkt. Het voelt nog steeds als een nare droom, maar helaas is het echt werkelijkheid.

Met Bella gaat het echt heel erg goed. Nadat ze de nacht bij ons thuis heeft doorgebracht, is ze ’s ochtends het weiland ingegaan en staat ze er weer alsof er echt helemaal niets is gebeurd. De eerste week hield ik haar temperatuur als een havik driemaal per dag in de gaten, maar ze bleef netjes op temperatuur. Woensdag heeft ze me nog wel even laten schrikken, de temperatuur ging zachtjes omhoog, toen ik net thuis was van het werk 38,6 en toen ik terug kwam van Nikita 38,8 graden. Na beide metingen overleg met de dierenarts gehad en afspuiten. Hij was van mening dat het waarschijnlijk alleen lokaal was bij het geboortekanaal die warmte. Bella was ook gewoon haar vrolijke zelf en at me de oren van mijn hoofd. Dat doen zieke paarden doorgaans niet. En inderdaad nadat we goed afgespoeld hadden was hij de volgende dag weer normaal. Even schrikken, maar het viel mee.

De dagen erna ging eigenlijk heel rustig en gewoon z’n gangetje. Met het voordeel voor Bella dat telkens als ik kwam temperaturen, zij een wortel of een handje voer kreeg. Inmiddels hoef ik niet eens meer wat te zeggen, ze ziet me aankomen, schud een keer met haar hoofd en komt vrolijk aangelopen. Ik doe het hek open en mevrouw loopt naar haar traktatie. Als de thermometer piept knijpt ze hem dr zelf al uit, ik zet het hek weer open en ze wandelt weer naar binnen. Als alles toch eens zo makkelijk was Haar uiers zijn inmiddels ook bijna opgedroogd, het laatste beetje veulen laten we dan achter ons. Het lijkt erop dat ze helemaal niets aan de zware nacht heeft over gehouden. Daar ben ik dan weer heel erg blij om, verdere complicaties blijven haar en ons gelukkig bespaard. Nu moeten we ons nog even door het komende veulen seizoen slaan, straks staat ons weiland vol met dat kleine wollige grut. Tja…

Het weekend dat voor de deur stond was niet zomaar een weekend. In dit weekend kwamen alle meiden van de Denemarken trektocht, Sanne, jillian, Sylvia, Nicole, Sabrina, Bianca en Willemijn naar hier om samen een trektocht te gaan rijden. Vrijdag kwamen de paarden aan in Wolfheze en hebben we in Renkum gezellig samen een pizza gegeten. Jolanda was zo lief om mij Oortje te lenen, want Niek is nog steeds niet zover dat we al kunnen rijden. Zaterdag de langste tocht, maar die heb ik even overgeslagen. Je gelooft me niet, maar we kregen Oor niet uit het weiland Het is echt waar! We hebben bijna 2 uur achter hem aangeschuifeld, maar hij liet zich niet vangen. Toen ben ik bij Jillian in de auto gestapt en hebben we samen de lunches en drinken wat zij bereid had geserveerd. De volgende dag ging het wel goed, ik had zowaar een paard bij me toen ik de dames ontmoette bij het spoor! Heerlijk rondje heide gereden. Ik was even vergeten dat ik natuurlijk al heel lang niet echt meer heb gereden en al zeker een hele poos geen lange ritten meer heb gemaakt, dus mijn lijf begon na een uur of drie wat te protesteren, ik was nog een uur van huis af, maar toch heerlijk gereden. Binnenkort de foto’s en film.

En toen maandag Nikita, mijn zorgenkindje. Drie weken geleden hebben de ostheopaat en de dierenarts samen besloten dat we zouden gaan trainen aan de hand, voorwaarde was dat als we elkaar na die drie weken zagen, Niek verbeterd MOEST zijn. Dat was de enige mogelijkheid dat we positief konden zijn. Inmiddels is ze al sinds half januari kreupel. Nou, ik kan weer even opgelucht adem halen, gister was de algemene indruk: verbeterd! Het was niet spectaculair, maar ze was verbeterd. Uiteraard komen er nog vervolgstappen, over 1,5 week gaan we haar knie echo’en. Haar knie blijft toch een plek waar zowel dierenarts als ostheopaat steeds door aangetrokken worden. Het lijkt hoger te zitten, maar ze willen eerst weten hoe of wat met die knie. Wellicht dat daar ook nog iets zit. Stel dat hier een diagnose uitkomt, ben ik heel erg blij. Zo niet, dan gaan we door naar de kliniek en gaan ze uitverdoven per gewricht. Kijken waar het zit en nog belangrijker, of het behandelbaar is. Dat is nu de grote vraag aan het worden.

We hebben voor hetere vuren gestaan volgens mij, hier komen we ook wel weer door. Nog eventjes en we sjezen weer samen over de Ginkel!

Eron van de Bella Hoeve

5 apr 2011, 16:34

Iedereen bedankt voor alle steun, dat waardeer ik enorm! Vergeef me dat ik even op zwart ga en iedereen zoveel mogelijk probeer te ontwijken. Ik heb op het moment even genoeg aan mezelf en moet alles eerst even een plekje geven. Neemt niet weg dat ik ook begrijp dat jullie willen weten wat er is gebeurd, veel van jullie ben ik al 10 maanden of langer aan het vervelen met de zwangerschapsverhalen, dus vandaar dat ik het heb geprobeerd om het hieronder op te schrijven. Het is nog redelijk vers en alleen het opschrijven kostte me al heel veel moeite. Ook al kende ik hem nog niet buiten de buik, toch had ik hem heel graag willen leren kennen. Die kans heb ik helaas nooit gekregen.

Met heel veel zorg heb ik, lang voordat hij verwekt werd, zijn vader uitgezocht. Nadat ik de lijst van alle Shetland hengsten kreeg van het stamboek ben ik hem helemaal gaan uitpluizen en kwam ik uiteindelijk van ruim 900 hengsten uit op 1, Goldstar van de Beatrixlaan. Nooit heb ik Bella echt hengstig gezien, tot vrijdag 28 mei 2010. Dat was de dag dat ik haar samen met Sanne naar Goldstar ging brengen. Toeval of niet, ik was er echt blij mee! Daar eenmaal aangekomen vond ze het allemaal erg interessant en dan met name de heer die in het weilandje naast haar stond. Ze is op zondag en op dinsdag gedekt en toen afwachten. Op 22 juni kwam het verlossende telefoontje, ze was drachtig!! De eerste echo hebben we helaas niet gekregen, maar met 52 dagen zijn Petra, Bella en ik naar de kliniek geweest en hebben we Eron voor het eerst gezien. Toen wisten we uiteraard nog niet dat hij een hengstje was, maar dat was niet belangrijk. Belangrijkste was dat hij gezond was en zijn hartje klopte.

Toen op 7 augustus Bella niet naar de keuring kon omdat ze ruzie heeft gehad en toch rake klappen heeft gehad, maakte we ons ook erg zorgen om de kleine. Na een tweede echo op 27 augustus werd ik weer gerust gesteld, alles was in orde met hem. Hij zat heel erg diep, dus we zagen niet veel van hem, maar de dierenarts verzekerde mij dat het wel goed zat. De maanden daarop hebben we met smart zitten wachten en werd Bella de meest verwende drachtige Shet die je maar kon wensen. Ze kreeg alles wat haar hartje begeerde en werd op handen gedragen. Ik was ook al helemaal in de ban van het veulen, alles was al in de maak, namen waren al uitgezocht, een hengst werd Eron en een merrie werd Emme. Eenmaal in Heteren aangekomen, kreeg ze daar ook Anne en Heidi bij die haar van voor naar achter verwende. Ze kreeg haar eigen plekje achter bij mij thuis waar ik haar liet wennen. Want je wist nooit, ik dacht het niet nodig te hebben, maar voor het geval er iets mis zou gaan met de bevalling kon ze daar een plekje krijgen. Ik ben altijd graag voorbereid. Nadat ik twee dikke boeken over bevallingen gelezen had was ik er in de theorie klaar voor, we hadden nog ruim een maand, maar ik was er klaar voor! Met 300 dagen dracht heb ik de geboorte melder omgedaan, dan wist ik zeker dat ik niets zou missen. Je eerste veulen is toch bijzonder, dat maak je maar een keer mee. Natuurlijk bestaat de kans dat er ineens een veulen naast staat, want een paardenbevalling is doorgaans 10-30 minuten. Jaja, dames, wees maar jaloers

Het Birth Alert gaf in de avond en nacht van 29 op 30 maart tot drie keer toe een alarm, maar telkens als we er waren stond Bella me aan te kijken wat ik nou alweer bij de weide deed. De dag erop het alarm toch maar ietsje scherper ingesteld, want anders ben ik al uitgeput nog voordat er een veulentje is. Voorbode geweest...? Ik weet het niet.

Op 26 maart haar hoefjes nog bekapt voor de bevalling, 31 maart naar de dierenarts voor een jaarlijks prikje zodat ze het via de navelstreng en biest ook aan het veulen door zou geven en afgelopen zondag 3 april heb ik foto’s en filmpjes van haar mooie ronde buik gemaakt en mest verzameld om te laten checken op wormen. Helaas ben ik niet meer toegekomen aan de laatste stap. Om 21.35 uur, ik reed net terug van Nikita naar huis om aan de geboorte kaartjes te gaan werken, ging mijn telefoon. Het was weer het geboorte alarm. Ik dacht eerst nog, niet panieken eerst wachten op de status sms. Daarin kon ik zien of er een perswee was geweest ja of nee. Erg handig zo’n geavanceerd ding! Smsje komt binnen en ik zie CT:01 wat zoveel betekend als; Trap dat gas in en als de donder naar huis, het is begonnen!

Met 140 km/u (ik mocht daar 90km/h ivm werkzaamheden ) ben ik over de snelweg gevlogen naar het weiland toe en was ik er rond kwart voor 10. Daar lag ze inderdaad en ik had heel snel door dat het dit keer voor het echie was. Haar vliezen waren gebroken. Ietswat zorgelijk dat het 28 dagen te vroeg gebeurde, maar goed, als het veulentje klaar is, is het klaar dacht ik dan maar. Met gezonde spanning keek ik toe. In alle boeken staat dat je de tijd bij moet houden en er geen langere pauzes in mogen zitten dan 10 minuten. Ik was natuurlijk al wat later en het was al eventjes aan de gang, maar er was nog helemaal niets. Om 21.55 uur ook nog niet, toen ben ik meteen de dierenarts gaan bellen. Ik dacht, misschien is het wat voorbarig, maar ik moest zeker weten dat het goed ging. Dierenarts is meteen in de auto gestapt toen ze mij aan de lijn had en op de speaker heeft ze mij instructies gegeven. Zij zei zelf ook, als er halverwege een veulen is kon ze weer omkeren, maar totdat er geen zekerheid was dat het goed ging, kwam ze mijn kant op.

Op een gegeven moment kwam de voetjesblaas, ik was weer wat gerustgesteld. Er zat schot in, dacht ik. Die moest ik doorprikken van de dierenarts. Maar nog steeds niets. Ik moest van binnen voelen of er al iets aan zat te komen, maar zover als dat ik kon voelen, niets, geen veulen. Heel snel daarna kwam de dierenarts aan en begonnen we aan een helse bevalling. Ze voelde direct dat het veulen in een stuit lag en om het allemaal nog erger te maken op de ergste manier dat hij in een stuit kan liggen, zijn benen blokkeerde volledig de geboortegang. Hij had nooit met enige mogelijkheid op een natuurlijk manier geboren kunnen worden. De dierenarts is toen begonnen om het veulen eruit te halen, maar niets lukte. Bella kreeg het steeds zwaarder en zwaarder en er was helemaal niets wat ik kon doen. Tja, aan haar hoofd zitten en haar, maar voornamelijk mezelf vertellen dat het wel goed kwam, ze was in goede handen. Na ruim een half uur proberen om het veulen los te krijgen, wilde de dierenarts dat ik een baal hooi ging halen om onder haar bekken te leggen. Ze had hulp nodig, het veulen wilde er niet uit. Ik ben in de auto gesprongen, naar de manege gereden, baal hooi opgehaald en weer terug. Toen ik terug kwam was er inmiddels 1 voetje uit. Maar het ging heel slecht. De dierenarts bereidde me al voor dat hier hoogstwaarschijnlijk geen levend veulen meer uit kon komen. Maar op dat moment maakte me dat ook helemaal niets meer uit, waar het mij om ging was Isabella en de rest kon me op dat moment gestolen worden. Ik wilde haar onder geen beding kwijtraken. Met de baal hooi onder haar bekken ging het ineens ‘snel’, binnen een kwartier was het veulen eruit. Ik heb even naar hem gekeken, maar heb me daarna over Bella gebogen, die had zich van de baal hooi laten zakken en lag uitgeput op de grond. Ze kon helemaal niets meer. Jezus, wat is dat zwaar geweest. Als ik er weer aan terug denk wat zij heeft moeten doorstaan, de pijn die zij heeft gehad, wat er allemaal is gebeurd, het was gewoon echt horror. Dit hoop je nooit mee te maken. Dan gaan de rillingen weer over mijn hele lijf. Bij paarden gaan bevalling eigenlijk altijd goed. Maar als het mis gaat, gaat het ook goed mis.

Het veulen was zo slap als een vaatdoek en nauwelijks nog in leven. Maar hij leefde nog wel. De dierenarts heeft van alles gedaan om hem te reanimeren. Tot ineens de nageboorte eruit kwam. Een grote opgezwollen en ontstoken bende. Een normale nageboorte is mooi doorbloed en in de vorm van een broek. Dit was een vuurrode massa waar geen vorm meer in teruggevonden kon worden. Zoals altijd bij mij ook ditmaal de uitspraak dat de dierenarts dit nog nooit had meegemaakt, nog nooit zo’n grote ontstoken placenta had gezien. Hij was abnormaal groot. Het veulen had geen kans. Maar het was een vechtertje, net zijn moeder! Hij wilde zelf niet opgeven, hij heeft tijdens de reanimatie nog één hele diepe ademteug genomen. Daarna heeft hij geen adem meer gehaald en sloeg zijn hartje nog ongeveer 3 slagen per minuut. We hebben hem vredig in laten slapen, we hadden geen keuze. Het was een prachtig vos hengstje die de naam Eron van de Bella Hoeve heeft gekregen.

Toen Bel weer een beetje bijgekomen was en weer op haar benen kon staan is ze naar het veulen gelopen, heeft er even aan gesnuffeld, daarna aan de nageboorte, nog eens naar het veulen en is toen weggegaan. Voor haar was het klaar, een afgesloten hoofdstuk. De dierenarts heeft Eron en de nageboorte meegenomen en dat was het dan, ons veulen avontuur. Bella heeft de nacht bij mij thuis doorgebracht, in het stalletje die klaarstond ‘voor het geval dat’. We hebben samen tot 3.00 uur daar gezeten en ze heeft alleen maar gerust. Tussen 3.00 en 6.00 uur heb ik even in mijn bed gelegen, maar om 6.00 uur zat ik alweer bij haar. Ik heb nauwlettend haar temperatuur in de gaten gehouden, maar toen ze om 11.00 uur netjes een paar uur al weer op de 37,7 graden zat, heb ik haar naar het weiland gebracht. Nog steeds alles in de gaten gehouden, maar het was alsof er niets was gebeurd. Alleen het bloed dat bij het hek lag herinnerde mij aan alles wat er die nacht was gebeurd. En haar lege buikje maakte de realiteit af. Om het uur haar temperatuur gemeten maar hij bleef, goddank, goed.

Volgens de dierenarts heeft het geboorte alarm haar gered en ik had geen 10 minuten later moeten bellen. Dan had het verhaal misschien een hele andere afloop gehad. Daar moet ik niet aan denken. Gelukkig ben ik die muts die met 300 dagen het alarm om heeft gedaan. Alsof ik het wist. De placenta was helemaal ontstoken, ze noemen het placentitis. Het kan door een infectie komen of door een mini wondje wat je niet eens ziet. Wie zal het zeggen. Het heeft al een poosje gesluimerd, ik heb het nooit gezien. Een van de symptomen is een vroeg gezwollen uier, maar zelfs de dierenarts die ik donderdag naar haar uiers heb laten kijken toen ze het prikje kreeg heeft niets vermoed. Leek dat ik er ben, ik natuurlijk dan ook niet. Ik had er niet eens over gehoord.

Helaas mocht het voor ons niet zo zijn. Ik hoop alleen maar dat Eron niet teveel heeft geleden, maar waarschijnlijk heeft hij er niets van gemerkt. Ik heb Bella nog en dat is op dit moment het aller belangrijkste. Wat betreft opnieuw proberen, als ik het voor het zeggen zou hebben voor alle merries van deze wereld zou het paardenras uitsterven. Wat ik die nacht heb gezien, kun je je niet voorstellen en wil je niemand aandoen. Er komt geen hengst meer in de buurt van mijn merrie.

Nu duimen dat alles goed met haar blijft gaan en verdere complicaties ons bespaard blijven. Nogmaals, iedereen bedankt voor de steun en ik hoop dat dit een eens en nooit weer wordt.

Vals alarm

30 mrt 2011, 14:53

Het Birth Alarm doet het. Om heel precies te zijn, gisteravond om 22.30 uur, 23.55 uur en om 5.36 uur. Zoals je begrijpt gelukkig vals alarm, want het is eigenlijk nog wel een tikkeltje te vroeg voor Junior. Zaterdag was ze 300 dagen drachtig en eigenlijk moet ze 335 dagen dragen.

Bella is blijkbaar een merrie die graag plat ligt om te slapen, dus we gaan het systeem maar eens even wat scherper instellen. Vandaag tijdens de lunch op het werk ging hij weer af. Tja, je weet het gewoon niet zeker, dus maar even snel een van de babywatch, Heidi gebeld. Zij was met een paar minuten bij de weide om tot de conclusie te komen dat Bella vrolijk op haar af kwam draven en er ook niets aan de hand was. Ik hoop dat het straks niet meer nodig is, want het is elke keer wel weer even een grote adrenaline schok die door je lijf gaat. Dat apparaatje kan ook een smsje sturen met de update, dan kan ik meteen zien of er ook persweeën zijn geweest en hoeveel. Dat lijkt me een betere oplossing! Bella was telkens erg verrast om mij te zien, de deugniet

Verder gaat het eigenlijk heel erg goed met haar. Haar eetlust is inmiddels weer verdubbeld en ze eet weer flink door. Da’s wel mooi, soms at ze echt met lange tanden. En ze wil heel erg graag dat ik haar buik kriebel. Heel kortdaad draait ze zich dan om en duwt gewoon haar kont tegen je benen. Normaal zou dit van een paard niet zulk gewenst gedrag zijn, maar Bella wil dan dat ik over haar rug heen ga hangen en haar buikje knuffel. Hahaha, hoezo verwend...? En ik doe het nog ook. De andere drachtige merrie en zij worden steeds closer. Echt heel erg leuk! Gister stonden ze samen haar bak uit te lebberen en toen ze klaar waren werd ik geacht om beide buikjes te kriebelen. Links en rechts een pony, zij met de kontjes tegen elkaar aan in een V en ik er tussenin. Ging prima, vonden ze beide. Ik kreeg op een gegeven moment lamme handen, dus ben maar gestopt. Vonden de dames jammer, maar ze begrepen het wel. En zo niet, hebben ze pech

Nikita gaat nog steeds niet heftig, blijft kreupel. We hebben inmiddels de afspraak gehad met dierenarts en ostheopaat samen, maar die stroomde niet over van enthousiasme. We hebben nu de beslissing gemaakt om haar de aankomende drie weken op pijnstillers te zetten en 8 dagen daarna op halve dosis. Na deze eerste week waarin we haar elke dag aan het werk hebben gezet kon ik nog niet echt zien of ze vooruit was gegaan. Dinsdag avond kwam Sandra nog een keer en vond haar in de stap ietsje verbeterd, maar het hield niet over. De draf was nog te slecht om het geplande lesje te rijden. Die hebben we laten zitten. Nou ja, we zien wel op 11 april wat het oordeel is. Ik weet in ieder geval dat ik er alles aan doe wat ik maar kan doen.

We zijn nu langzaam aan het aftellen voor de kleine. Alles is er (nouja, bijna alles, Thea komt zaterdag met de rubberen matten voor in haar theehuis) en ik ben er klaar voor. Haar buik is topzwaar en haar uiers zijn al behoorlijk vol. Ik ben echt onwijs benieuwd wie dat kleintje is!

Nog 32 dagen.

Hartaanval

15 mrt 2011, 15:04

Dit weekend dacht ik dat ik met een hartslag van zo’n 200 een hartaanval zou krijgen, PONY WEG! Niet een, maar alle vier waren ze spoorloos. Het is geen klein weiland, dus ik ben het hele weiland doorgelopen, in alle hoekjes en gaatjes gekeken, maar niets te bekennen. Dan voel je je niet fijn kan ik je vertellen! En dat zijn natuurlijk altijd de momenten dat je geen telefoon bij je hebt, domdomdom. Naar huis gerent, daar meteen de eigenaar van de andere pony’s gebeld en ja hoor, ze was weer terecht.

De schaapjes hebben de omheining waar in de winter geen stroom op staat vernielt en de pony’s zijn gezellig op verkenning uitgegaan. Ze wisten waarschijnlijk waar ze heen moesten, want ‘heel toevallig’ kwamen ze bij die man de dijk omhoog. Hij heeft ze daar meteen opgevangen en in een stalletje gestopt, maar dat wist ik niet en hij had mijn nummer niet opgeslagen. Zucht…Ik erheen met halstertje, toen ik aankwam wilde hij ze net opladen. Ze staan nu in een ander weiland waar geen schaapjes zijn die de omheining kunnen slopen. Eigenlijk ook wel een makkelijker weiland, ietsje verder (hahaha, 100 meter waar hebben we het over) maar wel beter overzichtelijk. Ik kan haar nu ’s avonds ook vinden om te voeren en er staat een lantarenpaal bij de uitgang. Eind goed al goed.

We zijn inmiddels bij de periode aangekomen dat zelfs Isabella (jaja, het is ECHT waar!) niet meer zoveel kan eten. Afgelopen zaterdag zijn we de 7 weken grens overheen gegaan en ik kan aan alles merken dat het echt dichtbij gaat komen. Ze eet minder, maar heeft wel voorkeur voor het merriebrok waar de meeste voedingstoffen voor haar inzitten, het slobber eet ze als laatste op of laat ze staan. Ik had het niet voor mogelijk gehouden. Junior is ook flink aan het voetballen, die maakt zich lekker druk. Hij heeft inmiddels bijna zijn uiteindelijke grootte bereikt en moet het doen met een klein beetje ruimte nog. Heel erg dik is ze nog niet, waarschijnlijk omdat dit het eerste veulen is, maar ze meet nu 162cm omvang. Ongeveer net zoveel als wanneer ze in een vet weiland heeft gestaan in de zomer. Ze vindt het ook heerlijk als ik over haar buik wrijf, buikje staat regelmatig behoorlijk straks, dus dat is vast geen straf voor haar.

Ze is inmiddels helemaal gewend aan haar nieuwe plekje achter ons huis. Ze heeft haar eigen theehuis nu helemaal ingericht naar haar smaak, we moeten alleen nog de rubberen matten ophalen, daar ben ik helaas nog niet aan toegekomen. Maar dat ga ik zsm doen!

Niekje hobbelt op haar manier rustig door, nog steeds kreupel, ik zie totaal geen verbetering. We stappen en wandelen, ze krijgt regelmatig het massage pad op en Fianne werkt met haar aan de hand. Ze zit totaal niet goed in haar vel, vacht ziet er slecht uit, maar ze is wel vrolijk. Gelukkig maar! Volgende week komen dierenarts en ostheopaat tegelijk naar haar kijken en gaan we te horen krijgen hoe of wat. Ik ben heel erg benieuwd hoe dit gaat aflopen. Iedere dag rij ik van werk naar huis en dan kom ik langs de Ginkel, zie ik de paden waar we graag kwamen en daar wordt ik nou niet bepaald vrolijk van. Hoop dat we toch snel weer eens een fijn, kreupelvrij ritje kunnen gaan maken. We zijn van sport combinatie naar recreatie combinatie gegaan, ik ben niet van plan om nog verder te degraderen. Gelukkig is de ostheopaat altijd positief en denk ik dat we in deze combinatie, ostheopaat – dierenarts, wel ergens kunnen komen. Zolang het maar op de hei is

Nog 47 dagen.

Zwart-Wit

7 mrt 2011, 20:01

Ik word aan verschillende kanten uitgelachen (noem geen namen, hihi uhhhh Kim), maar Bella's buikje staat zo strak op het moment dat ik haar buikje masseer als zij dat wil. Volgens mij is zij de meest verwende drachtige Shet op deze aardbol. Ze was zaterdag bij ons thuis aan het dineren en toen ik haar buikje voelde, had ze een erg harde buik. Terwijl ik er overheen begin te wrijven, laat ze duidelijk zien dat ze het erg prettig vindt, dus dan ga ik even door. Ze heeft daar een hele poos gestaan terwijl ik haar buik en uiers aan het masseren was. Tja, je moet er wat voor over hebben. En ja, ik weet meer van de stadia waar Junior zich in bevindt, dan een gemiddelde zwangere vrouw van haar eigen zwangerschap, maar ik vind dat nou eenmaal leuk. Daar geniet ik ook van. Dat is toch prachtig?!

We zijn inmiddels nog minder dan 8 weekjes van de geboorte, ze is vandaag precies 280 dagen drachtig, dus Junior is door zijn laatste groeispurt en heeft nu zijn vachtje. Hij weet al wat voor een kleurtje hij wordt, nu wij nog. Mama een prachtige vos, papa idem dito, maar tja, Bella houdt wel van een verassing. Misschien staat er straks ineens een pikzwart veulentje op me te wachten. Of een bonte. Hahaha, zou wel humor zijn! Ach, als het maar gezond is

Zondag heb ik haar ook naar huis gehaald, maar het zat haar niet mee. Toen we aankwamen, had Sammie de helft van haar voer al op . Per ongeluk de achterdeur open laten staan. Gelukkig heb ik zo'n 20 kilo in de berging staan en kon ik snel nog even wat bijmaken. Ik had ook een prachtige hooizak voor haar gekocht, heel makkelijk in gebruik, oke voornamelijk voor mij dan, maar dat wilde ze niet. Ik heb het twee keer aangeken en toen maar toegegeven en haar hooi in de specieton gedaan. En ja hoor, mevrouw at heerlijk haar hooi op. Ik wist het wel, maar wilde niet toegeven. Maar goed, bij Bella heb je geen keuze, toegeven doe je toch wel vroeg of laat. Haar theehuisje wordt steeds gezelliger, Thea heeft misschien voor ons wat rubbere matten zodat mevrouw geen koude voetjes meer krijgt en het radiootje hangt er. Het wordt echt stukje bij beetje steeds mooier!

Bella is vrolijk en daar gaat het om, ze geniet van het prachtige weer op het moment, ik borstel haar en als ik haar terugzet gaat ze meteen in de modder rollen (echt waar!!). En ze is dikke vriendinnetjes geworden met de drie andere dames. De zwart bonte dame is ze close mee, het veulen vindt ze leuk , maar zet ze zo nu en dan ook op zn plaats en de vosbonte is neutraal. Het zijn geen beste vriendinnen, maar de koude oorlog is over. Aankomend weekend komen de andere 7 erbij. Ik ben heel erg benieuwd hoe het met die nieuwe gaat. Ze kan aardig van zich afbijten en heeft schijt aan de wereld, dus ik hoef me geen zorgen te maken.

En dan Nikita... Ik zou willen dat ik beter nieuws had, maar het gaat niet goed met haar. Zucht... Waarom is het dit paardje niet gegund? En mij. Ze is een aantal weken geleden kreupel geworden, waarschijnlijk door een val, maar met haar slechte lijf kan het van alles zijn geweest. Eigenlijk snel daarna al behandeld door de ostheopaat en ze zou eigenlijk al een stuk verbeterd moeten zijn. Maar niets is minder waar. Ze zit inmiddels wel wat beter in haar vel, maar ze is nog steeds kreupel. En dat dat had allang opgelost moeten zijn. Ik weet het echt niet meer. Het ene moment zijn we weer bijna klaar om te gaan starten, echt waar, ik was al voorzichtig aan het plannen, en het andere moment hoop ik alleen nog maar dat ze zich beter gaat voelen. Nu binnenkort een dubbelafspraak met de dierenarts en de ostheopaat, wie weet dat zij samen iets kunnen betekenen voor ons, want ze is nog veel te jong voor haar pensioen. Ik heb vaak geroepen dat dit mijn laatste paard is en daarna weer dat ik er toch weer eentje zou kopen, maar waar vind ik ooit een tweede Niek...? Op ieder potje past een deksel en zij is mijn dekseltje. Dus alles of niets wederom, we gaan weer voor het volledige herstel en ik stop niet totdat wij weer samen het bos onveilig maken!!

Wat een contrast is het, echt zwart en wit. Bella gaat zo lekker, Junior groeit goed, ze kan mee naar huis en het plaatje is helemaal picture perfect. En dan Niek, die ik maar niet gezond krijg, met de beste wil van de wereld niet, terwijl ik er zoveel voor doe en zo graag wil. Niets gebeurd zonder reden en overal wordt je sterker van, maar volgens mij zijn wij al bere-sterk...

Nog 55 dagen.

Eigen huis en tuin

27 feb 2011, 23:08

Bella heeft helemaal haar draai gevonden in de groep, daar ben ik blij om. Ik kan me nog zo druk maken om die kleine, maar ze gaat toch dr eigen gang wel. Ik heb het idee dat ze erg naar het veulen toe trek. Of andersom. Wel leuk, kan ze alvast oefenen Ben benieuwd wanneer de andere pony's in het weiland komen!

Dit weekend hebben we het schuurtje opgeruimd, voerbakje (veulenvoerbak, jaja ) opgehangen, waterbak neergezet en hooinet geinstalleerd. Bella's semi-stalletje was zo goed als klaar! De eerste keer erin vond ze een beetje eng, ze wilde niet dat ik haar alleen liet en ze was wat nerveus. Maar het eten vond ze geweldig! Vandaag voor de tweede keer erin en dat ging al een stuk relaxter. Ilona was zondag mee om haar op te halen en met zn drietjes hebben we een uurtje in de stal gestaan. Kopje thee, laptoppie erbij (Campman stond in de hens en dat moesten we ff opzoeken) en Bella lekker aan het eten en opdrogen. Wat was het een nare regen dag...! Later kwam Petra ook nog even langs en kreeg ze haar tweede deel eten. Na anderhalf uur daar vertoeft, weer terug gebracht. Hebben de dames een prachtig weiland met heel veel beschutting mogelijkheden, gaan ze midden in de keiharde wind en regen staan. Tja... Beats me . Nu ben ik nog op zoek naar rubbere tegels voor op de vloer om het af te maken, dat is wat hygienischer, want helaas het meeste wat ze doet is toch wel eten en poepen. En Ilona pesten hihi!

Twee weken geleden is de ostheopaat geweest voor Niek en woensdag heb ik les gehad. De dag erna heeft Sandra overleg gehad met Els. Het zit em op dit moment voornamelijk in de heupen en de knie aan de linker achterkant. Nu heb ik voor de hoefsmid een lijstje wat hij met haar hoeven moet gaan doen, dat wordt millimeter werk, maar dat is wel aan hem besteed en dan doorgaan zoals we nu gaan, dus heel veel stappen, maar ik mag ook weer wat meer gaan rijden. Veel overgangen binnen de stap zodat ze haar linker achterbeen langer gaat maken. Dat is een van de grootste pijlers op dit moment.

Over twee weken weer les met Sandra, dag erna even contact met Els en dan waarschijnlijk een datum prikken dat Els bij mn les is, ze wil graag dat we eens met zn drieën overleggen. Verder is er op het moment weinig wat we kunnen doen behalve veel met haar werken en haar tijd geven. Bij een ander paard hadden er al sneller resultaten zichtbaar moeten zijn, maar haar lijf werkt gewoon niet als dat van ieder ander paard. Als ze volgende les nog steeds niet goed loopt met die knie, dan gaat ze onder de echo. Echt uitsluiten dat er iets fout zit in haar knie. Els is er echter van overtuigd dat het hoger zit, meer in haar heupen, Sandra is er niet zo zeker van, dus we geven haar nog even het voordeel van de twijfel. Ik wil ook zeker weten dat ik niet onnodig kosten ga maken. Niet onbelangrijk

Maar goed, bottomline, ze is nog steeds kreupel, vanuit haar heup en knie, haar heupen zijn links teveel aan de binnenzijde gedraaid dus belast ze haar knie teveel. Dit gaan we oplossen door een andere stand van haar hoeven, maar dat kan ook averechts werken. Dat is afwachten. Verder veel met haar werken, veel stappen, overgangen binnen de stap, schouderbinnenwaarts links en rechts etc.

Els gaf ook aan dat we haar best aan mochten pakken ook al krijgt ze spierpijn. Na het herstel zijn de spieren ook weer sterker. Een natuurlijk proces, niet leuk, maar ze moet er even doorheen. Anders komt ze niet verder. Klinkt ook wel logisch. Gna gna gna, werken met die luie donder!

Ik ga nu haar werk dus wat opschroeven, heb tijdens de les een aantal oefeningen gekregen die ik met haar kan gaan doen en ik wil proberen haar één à twee keer door de week in de bak te rijden, in het weekend naar buiten en nog twee keer op de grond met haar werken. En dan steeds kleine beetjes. Alles met mate he.

Nog 62 dagen.

Er staat een paard in de tuin

21 feb 2011, 13:40

Deze week heeft Bella zich van haar eigenwijze kant laten zien en bleef bij de groep weg. Ze heeft het een paar keer geprobeerd, maar kreeg steeds nul op het rekest, dus toen vond ze het wel welletjes. Ze moet gedacht hebben, als jullie mij steeds wegjagen dan zoek je het ook maar zelf uit, your loss! En gelijk heeft ze, toch? Ze heeft de gehele week bij buurvrouw Puck gestaan. Een kopietje van haar vriendinnetje Olily van Vera in Renkum. Nou ja. Ik heb het maar even zo gelaten, je kunt ze ook niet dwingen elkaar leuk te vinden.

Nadat we zondag de nieuwe trektocht doorgesproken hebben met alle dames, heb ik voor het eerst Bella opgehaald om mee naar huis te gaan. Eten gemaakt, dat is tegenwoordig een echte kookklus. Ze krijgt een verantwoorde mix van merrie brok (voor Junior’s groei in haar buik) senior slobber (voor een lekkere buikvulling), traktatie slobber (voor licht laxerende werking wat drachtige merries nog wel eens nodig schijnen te hebben), twee schepjes vitamine poeder voor drachtige merries en gesneden winterpenen. En dat alles afgemaakt met 700ml kokend heet water. Even laten wellen en smullen maar! Ze eet mijn vingers er bijna bij op. Nu heb ik ook gelezen dat drachtige merries op het einde wat lastigere eters kunnen worden, omdat het veulen de ruimte van de darmen inneemt en er ook bijna geen ruimte meer is voor eten, maar daar heeft ze geen last van. Heb ook niet echt het idee dat dit wel gaat gebeuren. Eten even laten afkoelen en Bella opgehaald.

Kom ik aan in het weiland, ik heb ook eindelijk alle sleutels compleet van alle hekken, en ik loop met haar halstertje in mijn hand richting de plek waar ze altijd staat, heeft ze vandaag ineens besloten dat ze wel in de groep wil staan. Staat ze gezellig tussen de andere dames te grazen. Eigenlijk wilde ik haar dan weer niet storen, maar ze had me al in de gaten en kwam vrolijk op me af. Toch maar mijn plan doorgezet en meegenomen naar huis. Daar aangekomen in de achtertuin haar emmertje voer leeg gegeten met een verwarde Sam om zich heen springend. Sam vond het eerst heel erg vreemd, maar zag er daarna wel de lol van in en wilde met haar spelen. Maar daar had Bel geen zin in, die had haar emmertje. Gelukkig voor Sam kan Bel niet zo heel erg netjes eten en waren de restjes voor haar. Binnenkort toch maar even een mooi plekje voor haar maken waar ze kan staan met eten.

Niekje gaat rustig aan ook beter. Vorige week rustig aan gedaan met haar, dinsdag even half uurtje aan de hand gestapt, donderdag half uurtje in de bak gereden, vrijdag recht richten met Fianne en ik heb ’s avonds nog even de massage pad erop gelegd. Zaterdag hebben we een rustige buitenrit gemaakt met Chantal en Bo wat erg goed ging en zondag ook weer half uurtje aan de hand gestapt. Deze week weer even overleggen met de ostheopaat hoe nu verder. We komen er wel!

Heteren de gekste!

15 feb 2011, 22:09

Het heeft even geduurd, maar het was het wachten waard, Bella is in Heteren! De gehele week niets gehoord van het weiland, dus vrijdag maar weer eens gebeld. En ja hoor, ze mocht die kant op komen. Zaterdag was de weide eigenaar te druk, dus het werd zondag. Geeft niets, want zaterdag was al druk genoeg voor mij.

Uiteindelijk zaterdag alle spullen uit Renkum van haar uitgezocht en mee naar Heteren genomen. Zondag ochtend, veel te vroeg, ging mijn wekker. Pfff, ik had toch wat slecht geslapen, dus voor ik het wist stond ik op stal de trailer aan te koppelen. Bella opgehaald, paarden uit de wei gedag gezegd en op de trailer. Alleen ff hulp met het omhoog doen van de klep, verder heb ik het helemaal zelf gedaan. Ik vond mezelf behoorlijk stoer Eenmaal aangekomen in Heteren, Bella van de trailer gehaald en even met haar gestapt, even tot rust komen. Op het hondenveldje waar ik normaal met Sam loop hahaha, dat is ook vreemd hoor!

Daarna het land in. Er liepen er op dat moment drie pony’s, een drachtige merrie en een merrie met merrieveulen van bijna een jaar oud. Ze kwamen kijken, beetje snuffelen, grote mond opzetten, rennen en toen was het klaar. Ik terug naar stal de trailer wegbrengen en weer naar het weiland. Eerst maar eens langs de omheining lopen om deze te controleren voordat ik haar daar achter wilde laten. Ik heb wel een paar aanpassingen gemaakt, de overstroming had toch wel zijn sporen achter gelaten. Daarna zelf even onder de douche gesprongen, ik zat helemaal onder de klei en modder. ‘s Middags weer terug samen met Anne, ze stond nog steeds met de andere dames. Ik heb het daar verder bijgelaten die dag. Op naar Nikita.

Maandag ochtend met het uitlaten van Sam, weer even langs gelopen, stond ze helemaal alleen. Nou ja, bij de pony die in het aangrenzende weiland staat. De andere waren niet te zien. Uit mijn werk ’s middags weer precies hetzelfde, stond ze weer alleen vooraan bij het hek. Toen ben ik samen met haar de andere pony’s gaan zoeken. Dat heeft blijkbaar geholpen want de volgende ochtend stond ze samen met de andere dames. En vanmiddag nog steeds. Mooi! Tuurlijk moet ze nog even wennen, maar ik vind het niet fijn als ze alleen is. En dan nog binnenkort de andere 7 pony’s erbij. Die staan nu nog in Arnhem ivm de overstoming, ze komen snel deze kant op. Ben heel erg benieuwd of daar een pony tussen zit met wie ze vriendjes kan worden. Die zit er nu namelijk nog niet tussen. Nog even afwachten. Het is in ieder geval fijn om haar zo dichtbij te hebben. Iedere ochtend en avond even langs wandelen. Nu is het nog wat lastig omdat het snel donker wordt en ik zo snel mogelijk om 17.00 uur bij mijn werk weg race om op tijd te zijn, maar als de klok eenmaal verzet is, wordt het super!

Niek gaat ook stapje voor stapje beter. Ik ben met haar aan de hand aan het stappen en heb een kaptoom geleend gekregen van Sanne. Helaas is dat niet iets wat ik met haar kan doen, ik ken de technieken niet en zou beginnen met een paard wat het zelf ten eerste niet kent en ook nog eens niet volledig lichamelijk in orde is. Maar Fianne gaat één of twee keer per week met haar aan de kaptoom werken. Zij weet gelukkig wel het een en ander hiervan en ik vertrouw Niek in haar handen wel. Heb haar wel gewaarschuwd dat Niek niet altijd even lief is als ze iemand niet kent. Beetje éénkennis kan ze soms zijn Aanstaande zaterdag ga ik weer voor het eerst naar buiten, dan komt Chantal met Bo naar Renkum toe en gaan we een ritje maken. Woensdag ga ik even met haar een rondje in de bak, donderdag dan rust, vrijdag waarschijnlijk aan de kaptoom en dan nog even met het massage pad en dan mag ze zaterdag naar het bos. Goede deal dacht ik zo!

Langzaam aan gaat alles beter en ben ik blij dat ik niet ben gaan schaken. Dat is veel te saai voor mij, wat moet je dan met je tijd die overhoudt als je niet een hele ziekenboeg bij elkaar met houden hahaha!

Nog 75 dagen.

Schaken

7 feb 2011, 21:32

Waarom wilde ik nou perse gaan paardrijden en niet bijvoorbeeld schaken. Daar heb je ook paarden in het spel, maar dat zijn paarden van hout, die nooit wat hebben. Gaan paardrijden was één ding, maar toen kreeg ik mijn ouders ook nog zo gek een paard voor me te kopen! Fout nummer twee, dan kun je al niet meer terug, maar dat heb je niet eens door.

Inmiddels ben ik de gelukkige eigenaar van twee prachtige merries en is de derde op komst. Wauw, wat een zegen zou je denken! Nou, laat me even losbranden! Iedereen die nog geen paard heeft en dit leest moet zich maar even goed achter de oren krabben als je er wel over na zit te denken. Zo'n schaakspel is nog zo gek nog niet hoor! Het is nooit ziek, nooit in revalidatie, je kunt het altijd veilig ergens opbergen zodat je weet dat het geen gevaar loopt en is goedkoop in onderhoud. Aan echte paarden ga je vroeg of laat echt failliet. Is het niet vanwege alle leuke dingen die je voor ze kan kopen in de paardenwinkels waar je nooit genoeg van lijkt te hebben, dan is het wel aan dierenarts en andere medische rekeningen. Of een combinatie van beide, wat de meeste van ons wel herkennen.

Niek liep de afgelopen dagen niet goed. Het begon heel erg subtiel, toen anderhalve week geleden tijdens de les haar linker achterbeen niet goed onder de massa wilde treden. Maar dan alleen in de draf. Ik had dat nog niet zo heel erg gemerkt, want aangezien ik zelf mijn enkelband had verrekt heb ik veel in de stap getraint. In de stap was er niets te zien. Op advies veel rechte stukken met haar gereden in de dagen daarna, maar het mocht niet baten, het werd steeds erger. Gelukkig hadden we over slechts dagen onze afspraak met de ostheopaat. Erg fijn, want ze had het echt nodig, ze begon zich steeds slechter te voelen.

Dus, maandag de kraak behandeling. Er was eigen alles mis, ze heeft een behoorlijk knauw gehad. Het kan alles zijn geweest van een klein beetje verstappen tot een finke smak gemaakt hebben. Haar gestel is niet zo heel erg optimaal, en dan zeg ik het zwakjes uitgedrukt. Nu ben ik dus de komende tijd geen ruiter maar fysiotherapeut.

En dan Bella, die had al weken geleden in Heteren moeten staan. De natuur werkte niet mee en ze staat nog steeds in Renkum. Junior groeit als een gek op het moment en ik heb me in de boeken gestort over bevallen. Het is belangrijk dat ik weet hoe en wat als het goed gaat, maar veel belangrijker is dat ik weet wanneer het fout gaat en ik in moet grijpen. Daar heb ik een tweetal hele goede boeken over gevonden, maar je wordt er niet blij van als je in een paar bladzijden achter elkaar met foto's alles ziet opgesomt wat er mis KAN gaan. Uhm... Dan maar weer snel denken dat alles wel goed komt en dat de natuur zich heel goed kan redden. Met soms een beetje hulp van buitenaf wanneer nodig. Dus ben ik ook verloskundige de komende tijd.

Dus, paardeneigenaar, fysiotherapeut en verloskundige met een vleugje dierenarts. Oja, en geldschieter. Maar geen schaker dus. Tja, het is een keuze die je maakt. En ik ben ook wel blij met mijn keuze. Met een schaakspel kun je niet heerlijk in de stal zitten, samen wandelen, lachen om zijn gekke fratsen, over paden vliegen met de wind door je haar, de warmte voelen als hij tegen je aankruipt, dat hij al weet dat je er bent van een kilometer afstand ook al zeg je niets of van ver hard op je af komt rennen, dit zijn de momenten die het dan waard maken, dat is waar je het voor doet.

Actie in het buikje

1 feb 2011, 21:27

Ken je dat gevoel van vroeger nog, toen je heel klein was en je bijna jarig was? Het duurde nog heel lang, maar je kon niet wachten! Wat een prachtige dag zou dat worden, je was jarig, kreeg kadootjes, de dagen konden niet snel genoeg gaan. Alleen al het idee van je verjaardag gaf een gevoel van ADHD Dat heerst op het moment een beetje bij mij. Nog 89 dagen en dan is Junior er eindelijk, maar wat duurt het nog lang in mijn beleving! Nog 89 dagen...! Ik kruis nog net niet de kalender af, maar het scheelt niet veel.

De afgelopen maand was er zo weinig nieuws te melden dat ik jullie er maar niet mee verveeld heb. Tenminste, dat is dan aan de buitenkant. Aan de binnenkant is er bij Bella toch wel het een en ander aan de gang. Vandaag is ze officieel 8 maanden drachtig en dus hoog drachtig. We zijn nu in de maand dat het veulen erg gaat groeien en in gewicht bijna gaat verdubbelen. Over een maandje zit er ongeveer 10kg bij, Junior is nu 16kg en we gaan naar 26-30kg toe na deze maand. Uiteindelijk komt hij bij de geboorte op zo'n 37 kilo uit. Dit is dus de laatste en grootste groeispurt. Aan het einde van de maand heeft Junior ook zijn volledige vachtje, dus er gaat veel gebeuren!

Ik heb twee weken geleden foto's gemaakt van haar en dat buikje komt er ook echt goed uit. Ze waggelt ook een beetje. Ze hoeft nu ook niet echt meer iets te doen, ze gaat mee wandelen en mee om te eten. Vooral dat laatste vindt ze absoluut niet erg Ze krijgt nu naast de maandelijkse vitamine stoot ook dagelijks een extra portie vitamines voor drachtige merries. De een zegt onzin, ik vind het belangrijk om Junior zo gezond mogelijk op deze wereld te laten komen. En Bella vindt het niet erg, want het betekend dat ze iedere dag een hapje eten krijgt. Zeker nu de vorst weer is begonnen, heeft ze het gewoon nodig. Het gras heeft totaal geen inhoud meer.

Maar goed, al met al staat ze dus nog steeds in Renkum. Eigenlijk al lang niet meer de bedoeling, maar Moeder Natuur had andere plannen. Als het aan mij (en Anne ook ) had gelegen was ze in december al in Heteren geweest. Eerst was er de sneeuw, toen die bevroren was en een ijsbaan van de weilanden had gemaakt, was het te gevaarlijk. Met de lange vorst periode die volgde werd het niet beter. Eindelijk was alle sneeuw weg, maar tja, logisch vervolg is dus dat al dat smelt water weg moet. Dus is de Rijn en ook Bella's weiland overstroomd. Normaal schijnt dat een paar dagen te zijn, dit jaar staat het weiland al ruim 3 weken (!) onder water... Zucht! Can't catch a break. Het wordt aangeraden om een merrie twee maanden voor de bevalling op de plek te hebben waar ze zijn moet, mijn plan was eigenlijk vier, drie als het water er niet was geweest, maar zelfs dat is niet meer haalbaar. Ik heb speling, maar hoop dat ze zo snel mogelijk naar Heteren komt. Kan ze gezellig in de achtertuin komen eten

Inmiddels ben ik me verder aan het verdiepen in de bevalling, birth alerts, geboorte kits en dergelijke. Ik wil me niet van alles laten aansmeren, maar wel beslagen ten ijs komen. Na een vragen rondje op bokt.nl heb ik twee boeken gevonden die ik wil lezen. Toevallig twee boeken die beide uitverkocht zijn... Hahaha, het zal ook weer eens.

Maar alles komt op z'n pootjes terecht. Een van de boeken die ook niet meer herdrukt werd, overal gezocht, besteld, mijn bestelling aantal keren zien annuleren en van de aardbodem verdwenen leek, heb ik kunnen vinden door een simpele oproep op hyves. Drie mensen op mijn hyves bleken hem te hebben en van eentje kon ik hem zelfs overnemen (dank je wel Eva!!). Het andere boek stond gepland voor een herdruk op 2 februari, morgen dus! Ik heb hem meteen gereserveerd bij een boekensite en hebbes. Nu afwachen tot ze binnen zijn en verslinden die handel! Ik wil alles weten wat er te weten valt over de laatste maanden dracht, de bevalling en hetbegin als het veulen er eenmaal is. Ik moet natuurlijk wel een goede oma worden he. Ik heb zelfs mijn zusje al zo gek dat ze ook naar het boek gaat kijken. Tja, je weet niet. Voor het zelfde geld ben ik op mijn werk, het alarm gaat af, zij is thuis en ik bel haar om te gaan kijken voor de zekerheid. De bevalling is aan de gang en zij moet Bella helpen. Tja, dan moet je wel weten wat je moet doen he

Het birth alert is weer een heel ander verhaal. Niet alleen zijn die dingen gruwelijk duur, zo'n 55,- per week, maar je moet ze dus al een paar weken van te voren om gaan doen als je het forum mag geloven. Mini Shetlanders zijn, het zal ook weer eens niet, lekker eigenwijs met de draagtijd. Er staat voor een paarden dracht officieel 335 dagen, maar mini shetjes schijnen dus ook zomaar al op 310 dagen te kunnen bevallen! Dat is bijna een maand eerder! Nou weet ik dat het niet groot is wat eruit komt, maar is het daarom ook al eerder af? Ik weet het niet. Ik heb wel een alert gehuurd voor de laatste week en de week na de uitgerekende datum, maar mocht Junior er dan inmiddels al zijn kan ik em toch nog afzeggen. Dus gaat ie er met dag 321 om. We'll see!

Verder heb ik een aanvraag gedaan voor een stalnaam. Vandaag op de bus gedaan en als alles door gaat krijgen al mijn veulens (haha, ik praat in groot meervoud, maar in werkelijkheid worden het er zo'n twee) de naam ...puntje puntje puntje Van de Bella Hoeve. Isabella heet natuurlijk geen Isabella op papier, dat zou betekenen dat haar naam helemaal zou verdwijnen van de papieren. En nu niet

En dan Nikita nog. Wij zijn de laatste tijd weer hard aan de slag gegaan. We mochten weer helemaal opbouwen en we waren weer lekker aan de gang. Helaas vond Sandra haar linker achterbeen niet goed in de draf, dus ik moet nu een stapje terug doen totdat de ostheopaat is geweest. Ben erg benieuwd wat maandag 7 feb de uitslag is en de vervolg stappen. Want ik ben nog steeds van plan om dit jaar te starten met de endurance en misschien ook wel een dressuur wedstrijdje. Kan ik mijn nieuwe cap en rijjasje eindelijk uitproberen. Naast Junior kan ik ook daar bijna niet op wachten, lijkt me weer geweldig! Kunnen Niek en ik weer de wereld veroveren

Nog 89 dagen.

Wat een jaar!

4 jan 2011, 14:11

Wat een jaar was 2010. Het had ups en downs, maar welk jaar heeft dat niet? Er is wel heel veel gebeurd.

We zijn het nieuwe jaar ingegaan bij een nieuwe stal en ik moest er meteen een groot aantal weken tussenuit. Gelukkig had ik heel veel hulp en heel veel lieve mensen om me heen die overal wilde bijspringen, maar het heeft wel zijn sporen op Nikita getrokken. Die heeft daardoor een hele slechte winter gehad waar ze tot ruim in mei nog last van heeft gehad. Op een gegeven moment was de glans uit haar ogen, haar vacht zag er niet uit, haar ribben kon je van een afstandje tellen en ik kon helemaal niets doen voor haar, dat maakt je erg machteloos. Dat was een hele vervelende tijd. Ik heb op een gegeven moment echt op het punt gestaan om haar volledig te laten onderzoeken, maar toen ging het gelukkig weer een stukje beter.

Langzaam aan ging ik weer meer en meer zelf oppakken totdat het moment aangebroken was dat ik zelf weer echt mocht rijden, op 21 april. Wat heb ik naar die datum uitgekeken en wat was dat weer HEERLIJK! Niek en ik hebben echt weer de middag van ons leven gehad. Ik deed al een poosje wat (uit)stappen enzo, maar dat is toch niet het echte werk. Toen weer wat vlieguren gemaakt, want mijn trektocht naar Denemarken stond praktisch voor de deur. Wat een beleving was dat, geweldige week in Denemarken gehad en heel veel leuke mensen leren kennen. Iets om nooit meer te vergeten en dat gaan we in 2011 nog eens over doen, maar dan op de Nederlandse Veluwe op onze eigen paardjes.

Mei was niet alleen de maand van de trektocht, maar ook van Bella’s logeer partijtje bij Goldstar van de Beatrixlaan. De hengst die met stip op nummer 1 bij mij was gekomen en die de vader van mijn veulen zou worden. Alsof ze het wist hebben we Bella op 28 mei zo hengstig als wat naar Brabant gebracht en meteen dat weekend is ze gedekt. Wat later bleek, was het ook meteen raak. Op dinsdag 22 juni kwam het verlossende telefoontje dat ze drachtig was en ik haar weer op kon halen. Dat was me het weekend wel. Zaterdag de 26e had ik een onderlinge wedstrijd met Nikita wat helemaal geweldig ging. Ze ging volledig over op wedstrijd stand en liep geweldig. Wat een prachtig paard is het toch, ze geeft zich dan voor de volle tweehonderd procent en gaat voor de overwinning, ik hoef alleen maar te zeggen waar we heen moeten, de rest doet zij. Na de wedstrijd meteen trailer aangekoppeld en koers richting Den Hout, onze kleine meid ophalen! Wat heb ik die kleine gemist in de 5 weken dat ze weg was!

De zomer was erg warm, Nikita had het wat lastiger met haar astma op drukkende dagen, maar over het algemeen deed ze het erg goed, Bella was in de eerste weken van haar dracht wat sloom en moe, dus die heb ik lekker haar gang laten gaan in het weiland. Juli was voor de dames dus lekker luieren. Augustus zou Bella voor de keuring gaan, ze zag er super uit, goed in haar vacht en op gewicht, maar helaas hebben we ons af moeten melden voor de keuring omdat ze een paar uur van tevoren ruzie heeft gehad. Niek zat ook niet goed in haar vel, want die was door haar rug gegaan. Twee kneusjes dus weer. Zuster Marlies in de aanslag met van alles en nog wat. Bella’s wonden verdwenen langzaam en na een controle echo wist ik ook zeker dat met Junior alles goed was, maar Nikita bleef maar kwakkelen. Daar heb ik toen de hulp van een ostheopaat voor ingeroepen. Dat was het keerpunt en vanaf toen ging het steeds beter met haar. Van een hoopje ellende naar een Niek die meer leek op een net ingereden 3 jarige volbloed hengst soms. Ik was toch weer erg blij dat ik mijn dame weer zo vol energie zag bruisen, dus dat nemen we dan maar op de koop toe. Kon wel erg om haar lachen met dr gekke acties. Geen hond die me nog gelooft als ik vertel dat ze alweer bijna richting de 16 jaar gaat

Inmiddels was Bella ook nog een keer voorgebracht voor de nakeuring, maar ze was lang niet meer in de conditie waarin ze de vorige keer was en we gingen ook zonder premie naar huis. Ze was te royaal en te strak in de lendenen. Maar we hebben met onze fanbasis wel de manege even op zn kop gezet! Zoveel mensen voor één pony vind ik erg bijzonder en was ook erg blij dat iedereen er was. Voor de zekerheid haar na laten kijken bij de ostheopaat na het commentaar van de keuringsmeester, maar niets aan de hand. Dat bleek later ook toen Bella en Anne op de Jongeren Fokdag netjes derde werden geplaatst van hun rubriek. Zo zie je maar, het is echt een moment opname. Volgend jaar gaan we weer!

En volgend jaar kunnen we er heen wandelen, want als alles goed is staan Bella en het veulen dan samen bij mij ‘achter het huis’. Inmiddels hebben Paul en ik onze intrek genomen in ons nieuwe huis in Heteren. We hebben geen weiland bij huis, maar Bella komt 200 meter van onze voordeur vandaan te staan. Ik heb daar een plekje gevonden bij een kudde andere shetlanders waarvan er ook nog vier drachtig merries zijn, dus eigenlijk nog veel beter dan alleen op een eigen weilandje. Door mijn eigen verhuizing, de sneeuw en het ijs is de ponyverhuizing toch wat later dan eigenlijk de bedoeling was, maar met de eerste mogelijkheid die zich aandient komt ze naar Heteren. Ik kan niet wachten!

Niekje blijft overigens nog gewoon in Renkum, zolang ik niet iets vergelijkbaars voor haar kan vinden in Heteren gaat zij nergens heen. Ze staat nu heel veel buiten en dat is zo goed voor haar luchtwegen en gewrichten. Voor de eigenaar misschien niet altijd even leuk, maar aan het einde van het verhaal draait het niet om ons en wat wij willen, maar waar onze paarden zich gelukkig bij voelen. Wij hebben voor hen gekozen en niet andersom en zo moeten we ons ook gedragen. Dus ja, dan loop ik soms in het pikke donker door de plassen achterin het weiland omdat mijn paard nog heerlijk staat te grazen, dat hoort er nou eenmaal bij. Daarvoor in de plaats krijg ik een vrolijk en gezond paard waar ik weer mee kan rijden, dat is ook wat waard.

Als ik terug kijk op mijn wensen voor dit jaar die ik begin van het jaar in mijn blog heb gezet is er toch wel erg veel van terecht gekomen en mag ik heel erg blij en dankbaar zijn. Volgend jaar komt ons nieuwe shetland wondertje, ik ben heel erg benieuwd wie nou steeds zo tegen mijn hand aan het kloppen is. Kan niet wachten tot deze kleine de wereld komt ontdekken!

Op naar een nieuw jaar vol verassingen en uitdagingen!